10:10

⏱ Leestijd: 3 minuten.
10:10

Deze komt in de boeken. Nee, het heeft niets te maken met een dag in oktober, een vers uit de Bijbel, bepaalde wetsartikelen, paragnostiek, een fit challenge of het besparen van energie. Tenminste, niet dat ik weet.

Het kan zomaar 5 jaar geleden zijn dat ik voor het laatst een keertje fatsoenlijk heb kunnen slapen. Ik heb er eigenlijk nooit meer bij stilgestaan hoe belangrijk het is om volledig tot rust te komen, hoe waardevol die uurtjes kunnen zijn om de reserves weer aan te vullen. Voor mij is insomnia, zoals slapeloosheid formeel heet iets dat bij mijn conditie, mijn eeuwig vervelende aandoening hoort.

Zenuwpijn, veroorzaakt door DVN (dunne vezel neuropathie) is af en toe ondragelijk. Het eigen gewicht van je been of arm zelf is vaak al teveel om comfortabel te liggen. Laat staan het gevoel van een dekbed of iets dergelijks erbij, het is gewoon niet te doen en dus gooi je het van je af. Maar wat voel je dan, wat zorgt ervoor dat je niet in slaap komt? Het is een samenloop, nee samenspel van allerlei vervelende factoren.

Het meest vervelende dat ik ervaar is het gevoel van een band die enorm strak om (meestal) de benen en voeten gedraaid zit. Dusdanig strak dat je het gevoel hebt dat deze band tot op het bot zit. Dat veroorzaakt natuurlijk een heel bijzonder, onaangenaam gevoel van drukpijn. Als je dat zelf eens wilt ervaren: draai een elastische zwachtel zo strak als je kunt om je voet en enkel, en probeer dat dan zo lang mogelijk vol te houden. Of trek een paar schoenen aan dat 2 maten te klein is, werkt ook wel denk ik.

De volgende factor is wat lastiger te simuleren, maar dat is een van de oorzaken van de echte pijn. De prikkels. Misschien vanwege het eerder genoemde drukgevoel ontstaat er een gevoel van sterke prikkels, wat ik alleen maar kan omschrijven als een staal- of harde kunststof borstel, die met kracht tegen je huid wordt gedrukt. Voel je vrij om dat eens te proberen, maar laat me je wel waarschuwen dat dit erg onaangenaam aanvoelt.

Omdat dit nog niet genoeg schijnt te zijn wordt de stekker in het stopcontact gestoken. Stroomstoten die willekeurig door je zenuwbanen heen schieten. Tja, hoe je dit zelf kunt testen hoef ik niet uit te leggen. Weet je nog? Vroeger werden die platte 5 Volt batterijen veel gebruikt in zaklantaarns en zo. Later werden dat de 9 Volt blokjes. Hoe dan ook: even de 2 contacten tegelijk tegen je tong leggen, en dan kreeg je een opdonder die je niet snel vergat. Alleen houden die bij ons niet op; er is niets wat het tegenhoudt.

Tenslotte komt daar een portie kokend water bij. Klinkt heel dramatisch, en dat is het ook. Dit is een dingetje dat je zeker NIET moet uitproberen: het gevoel dat er kokend water door je bloedvaten stroomt. Precies op de plek waar al een band omheen gedraaid zit, waar de stroom doorheen jaagt en een staalborstel in je huid prikt. Het gevoel van hitte, dat er niet is wordt overigens door anderen vaak als een nat en koud gevoel ervaren. Dat kan je dan wel weer uitproberen door de strak om je voet gebonden zwachtel met water goed nat te maken. En dan mag je zelf weten of dat heet of koud water is. Jouw feestje. Ik heb het ook wel eens overdag; dit is dan het gevoel dat je tot de knieën in een bak met water zit.

Ik heb geen idee of je je nu kunt indenken hoe dat allemaal voelt als je probeert te slapen. Ik denk het niet, maar dat is wel wat wij, mensen met DVN, diverse spierziekten en/of zenuwaandoeningen constant ervaren. Gedurende de dag is er redelijk mee om te gaan omdat je over het algemeen toch niet ligt, maar ook dan is het af en toe toch ondragelijk. Ik ga hier geen potje zielig zitten doen, ook al is het inmiddels alweer 04:15 uur en wordt het al snel weer licht. Want slapen onder deze omstandigheden zit er even niet in.

Zeker niet na afgelopen nacht, waarmee ik weer tot de kern van dit verhaal kom. 10:10. Tien uur en tien minuten is de tijd die ik afgelopen nacht heb geslapen, althans, volgens mijn slaapmonitor. Zoals eerder al vermeldt een record wat mij betreft. Kijk, normaal gesproken slaap ik één keer per vier weken redelijk tot goed. Dat is meestal de nacht nadat ik mijn Infliximab infuus heb gehad. Kennelijk is mijn lijf dan zo murw van het verteren van dit goedje dat het schreeuwt om rust. Dat zijn de nachten dat ik wel eens 8-9 uur slaap, al dan niet kort onderbroken.

10:10. Mooie cijfers, Summa Cum Laude. Het zal nog lang in mijn geheugen gegrift staan. Voorlopig maar weer proberen de uurtjes bij elkaar te sprokkelen, want zo’n nachtje doorslapen zit er waarschijnlijk voorlopig niet meer in. Tot over 4 weken dan maar… Ik ga het weer eens proberen.

3 reacties

  1. Goed stuk weer Rob met een behoorlijke beschrijving wat er allemaal mis gaat in jouw lichaam, ondanks alles is het fijn dat dat je weer een keer behoorlijk hebt kunnen slapen. Laten we hopen dat het toch wat vaker voor gaat komen dat je wat meer rust in je lichaam kunt krijgen.

  2. Een ellende is het als je lijf zo tegen je is, sommige dingen zijn helaas maar al te veel herkenbaar.
    Wel fijn dat je nu eens een goede nachtrust hebt gehad, een zeldzaamheid waar je lang op zou moeten kunnen teren, ware het niet dat dat totaal onmogelijk is.
    Geniet nu van het feit dat je deze nacht goed hebt geslapen.

  3. Mooie omschrijving Rob! Goddank blijft het bij mij beperkt tot constant slapende en tintelende voeten en “mierenbeten” in de rest van mijn benen. Ach, we doen het er maar mee hè? Misschien slaap je nu ook beter omdat je lijf zo hard moet werken om de hitte te verwerken, dus ik hoop voor jou dat je vannacht weer zo’n lange ruk maakt!

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Zoom
QR-code

Deze website gebruikt cookies. Door op OK te klikken ga je hiermee akkoord.