60 jaar

⏱ Leestijd: 4 minuten.
60 jaar

60 jaar. Twee cijfertjes die de laatste fase van mijn aardse leven inluiden; twee nummers die samen een groot getal maken. Ja, ik ben geboren in 1960, in de nog analoge wereld van toen. Van Flower Power en zwart-wit TV tot het schrijven van een blog op een high-end laptop, die meer rekenkracht heeft dan alle rekenmachines van destijds samen…

Zo’n 5 jaar geleden had ik niet meer verwacht deze leeftijd in redelijke gezondheid te zullen gaan halen; ik heb die magere griezel bijna letterlijk in de ogen gekeken en had daar eigenlijk al vrede mee gesloten. De komende decade waarin ik met pensioen zal gaan na een werkzaam leven van 42 jaar, gevolgd door een periode van 12 jaar arbeidsongeschiktheid en een aftakelend lichaam. Een leven waarin ik een koude én hete oorlog als beroepsmilitair heb meegemaakt, een eeuwwisseling heb mogen beleven en de wereld volledig heb zien veranderen. Helaas niet geheel ten goede ben ik bang, want de geschiedenis is zichzelf aan het herhalen.

Normaal gesproken leef ik niet in het verleden en kijk ik niet graag terug, want wat geweest is is geweest en de geschiedenis kan niet meer worden veranderd. Er zijn echter vele dwazen op dit moment bezig om ons verleden op te rakelen en vooral te veroordelen, alsof er nog iets aan te veranderen valt. Nou, ik heb nieuws voor deze gasten: zoiets als ‘back to the future‘ bestaat nog steeds niet! Ik voel me dan ook persoonlijk gekwetst en aangevallen als zo’n stelletje randdebielen mij en al mijn generatiegenoten aansprakelijk wil stellen voor de “misdaden” die door onze voorvaderen zouden zijn begaan. Alsof wij daar iets aan hebben bijgedragen, alsof wij ook maar enige verantwoordelijkheid daarin dragen. Laat staan dat wij op onze knieën om vergiffenis zouden moeten vragen… Nou NEE!

Genoeg daarover. We zitten nog midden in de allesbedreigende Corona-crisis; een virus dat niets- en niemand ontziend de wereld in haar greep houdt en inmiddels al bijna 600.000 bevestigde dodelijke slachtoffers heeft gemaakt. En een broodnodig vaccin ligt nog niet in de schappen, dus dit verhaal heeft nog lang geen einde in zicht. We zijn inmiddels exact 4 maanden verder sinds de eerste lockdown maatregelen werden ingevoerd in Nederland. Iets dat sinds de tweede wereldoorlog niet meer is gebeurd, iets waar niemand nog rekening mee had gehouden. We zijn weer in oorlog, hoewel de vijand onzichtbaar en ongrijpbaar is deze keer. Weer- en machteloos moeten wij ons schikken in deze nieuwe manier van leven, nee, OVERleven.

60 jaar. Een vol leven, met alles er in dat een mens kan meemaken plus nog wat extra’s. Minimaal driekwart zit er op, maar er is nog genoeg te beleven voordat ik het licht uit ga doen. Ruim de helft van deze lange periode vergezeld van mijn nimmer van mijn zijde wijkende echtgenote, maatje en soulmate. Hoe ongelijk we ook zijn, hoeveel we ook van elkaar verschillen, we blijken beter te matchen dan wie dan ook had voorspeld. Liefde is een vreemd iets, maar als het er dan is kan het niet stuk; ik weet dat nu als geen ander. De volgende twee generaties lopen inmiddels alweer rond, dus ja, ik voel me nu ook best wel oud. Maar nog niet helemaal versleten en vol met plannen.

Ik heb veel, heel veel fouten gemaakt in dat leven en heel wat verkeerde afslagen genomen. Maar zoals het mij met de spreekwoordelijke paplepel werd ingegoten heb ik geprobeerd te leren van die fouten. Volgens mij ben ik aardig terecht gekomen. Fouten maak ik nog steeds; verkeerde beslissingen nemen doe ik ook nog steeds. Maar dat alles heeft mij wel sterk gemaakt; zonder deze fouten was ik niet de man die ik ben geworden. Dat geeft dan ook aan dat ik ook veel dingen goed heb gedaan, en ik ben steevast van plan die goede dingen te blijven doen. Ik zal er altijd zijn voor hen die mij nodig hebben. Bijstaan met raad, daad en middelen als dat nodig is. Ik blijf me inzetten voor de gemeenschap omdat ik dat gewoon graag doe, en wil ook graag gewezen worden op de fouten die ik nog steeds maak.

Het laatste deel van mijn bestaan wil ik in ieder geval zo goed mogelijk invullen, voor zover mijn tanende fysieke gesteldheid dat toelaat. Daar waar mogelijk genieten van alles dat me geboden wordt; delen met familie en vrienden, geven maar ook nemen. Maar vooral zorgen voor een mooie afsluiting van het verhaal over een inmiddels afzienbare tijd. Ik ben niet zo’n filosofisch figuur met allerlei prachtige wensen en frasen. Geen zweverige, onwereldse en ontastbare zaken. Nee, gewoon lekker leven, doen wat we willen en kunnen en samen écht oud worden. Dan zien we wel waar en wanneer ons schip strandt. Ik hoop dat de huidige situatie in de wereld snel verbetert: het virus minstens onder controle (liefst de wereld uit) en al die idiote relschoppers en zogenaamde wereldverbeteraars tot inkeer gebracht. We leven echt maar één keer, en dat is in het hier en nu. Laten we vooruit kijken hoe we het béter kunnen doen, niet per se anders!

2 reacties

  1. Weer mooi geschreven Rob. Ik zeg mijn hele leven lang dat ik honderd word. Ik heb dus nog 42 jaar te gaan en jij 40. Ik denk dat ook jij die leeftijd gaat halen.

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Zoom
QR-code

Deze website gebruikt cookies. Door op OK te klikken ga je hiermee akkoord.