Accepteren, ondergaan of verwerken

Vandaag hing ik voor de 18e keer, in een paarse (voorheen oranje) relaxfauteuil in mijn vertrouwde behandelcentrum in Nieuwegein om mijn vier-wekelijkse medicatieshot tot mij te nemen. Een gebeurtenis waar ik tegenwoordig naar uitkijk, omdat dat goedje mij van de nodige energie voorziet, waar ik toch ruim drie weken mee vooruit kan. Buiten dat is het geen onaangenaam verblijf daar; ik ben niet bang voor naalden en andere noodzakelijke kwaden, en het personeel is helemaal top.

Hoe anders vergaat het sommige van mijn medepatiënten die dezelfde behandeling (moeten) ondergaan. Moeten, omdat ik constateer dat zij er minder positieve gevoelens bij hebben dan ik (ik zou zeggen mogen). Ik realiseerde me vandaag dat ik in de afgelopen 14 maanden zo’n 50 uur heb besteed aan het kijken en luisteren naar deze mensen, want dat is de totaaltijd die ik “aan de slang” heb gehangen voor deze behandeling. 50 uur observeren, daar leer je veel van. Tel daarbij op de reactie van het medisch personeel (ik wist niet dat ‘body language’ zo universeel kan zijn) dan heb je genoeg stof voor een roman.

Je leert vooral hoe anderen de behandeling ondergaan. De een wil per se in een bed, de ander moet in een stoel, en een derde, ach, die maakt het niet zoveel uit. Tot zover de voorbereidingen; vrij onschuldig allemaal. Maar dan begint het echte feestje: het opnemen van de fysieke waarden (bloeddruk, temperatuur, etc), het aanprikken van het infuusnaaldje, het aansluiten van de slangen en het inregelen van de infuuspomp. Nou, ik kan daar echt een half boek mee vullen; zoveel verschillende mensen met even zovele problemen zodra er een naald aan te pas komt. Ik zal het bij deze paar regels laten…

Ik ben heel duidelijk in mijn communicatie, en daardoor kennelijk heel makkelijk voor het personeel. Men weet dat ik geen twee uur in een bed kan liggen, en dus in een stoel zou moeten. Maar ik pas me net zo makkelijk aan: als er om wat voor reden dan ook geen stoel beschikbaar is, nou, dan blijf ik wel in mijn rolstoel zitten, zodat het bedrijf gewoon kan doorgaan zonder allerlei logistieke drama’s. Helaas is niet iedereen zo makkelijk, en daar verwonder ik me soms wel over. Want je komt daar niet voor de lol, als leuk tijdverdrijf omdat je toevallig niets anders te doen hebt. Je komt daar om professioneel te worden behandeld met een behoorlijk prijzig middeltje om je leven wat draaglijker te maken. En dat allemaal onder de hoede en in de handen van bijzonder capabele mensen, die hun uiterste best doen om het je zo makkelijk en pijnloos mogelijk te laten doorstaan!

Ik weet dat ik nu redelijk makkelijk praten heb; ik ben inmiddels behoorlijk ervaren na 18 van deze behandelingen. Maar ik ben nog maar een broekie als ik bijna met medelijden kijk naar een medepatiënt die al acht(!) jaar lang deze behandelingen krijgt, en het nog steeds voor elkaar krijgt om te piepen en klagen. Een ander die iedere keer weer de maatschappelijk werkster van het ziekenhuis op bezoek krijgt om al haar problemen precies op dat moment te moeten bespreken; vooral hoe moeilijk deze behandeling toch is. En weer een ander die na de zoveelste behandeling nog steeds niet snapt hoe die infuuspomp werkt; even een knopje indrukken om dat irritante piepje uit te zetten is echt te simpel. En de verpleegkundigen zijn je erg dankbaar als je dat soort dingen zelf even doet…

Blijft de vraag wat de status is van deze mensen. Ik weet van mezelf dat ik het hele traject heb geaccepteerd; ik omarm het geheel als een deel van mijn lange weg naar verbetering. Maar die anderen? Zij ondergaan de behandeling alsof het een straf is. Zij zien kennelijk niet het totaalplaatje, denken niet aan het personeel en de druk waaronder die mensen moeten presteren, en baden zich in zelfmedelijden. Hoe kan iemand zich mentaal zo verzetten tegen iets positiefs? Ik kan niets voor ze doen, behalve door de manier waarop ik al binnenkom te laten zien dat ik er zin in heb, dat ik het personeel waardeer door ze iedere keer weer de hand te schudden en een praatje te maken. En ik merk dan direct dat het wordt gewaardeerd; even geen ‘gezeur’ maar een vriendelijk woord en een grapje. En ik hoef me allang niet meer voor te stellen; men kent me inmiddels. Vandaag stonden ze me gewoon op te wachten…

Ik ben zuinig op de mensen die mij de zorg geven die ik nodig heb. Ik onderga de behandelingen als een gunst, en ik hoef dat ook niet te ‘faken’. Ik hoef dan ook niets te verwerken, want het is geen mentale zaak. Het puur fysieke gevoel van die naald, het langzaam leeglopen van de zak met vloeistof en tenslotte de piepjes van de pomp als de zak leeg is. Dan weet je dat je over een half uur klaar bent; dan gaat die naald eruit en kun je naar huis. De tijd vliegt als je accepteert dat het er allemaal bij hoort, en dat je er weer net iets beter uitkomt. En dat allemaal dankzij een kleine groep gedreven professionals. Respect!

 

4 thoughts on “Accepteren, ondergaan of verwerken

  1. levenmetsarcoidose

    Het klopt inderdaad dat het allemaal wat beter verteerbaar is wanneer je zelf meewerkt en weet dat er mensen zijn die je echt proberen te helpen. In dat opzicht, ben je zeker een droompatiënt. 😉

  2. Wim

    Wat fijn dat je de behandeling omarmt en het jezelf daardoor een stuk dragelijker maakt en tevens voor het personeel een prettige patiënt bent.
    Ga zo door, je bent een vechter en wilt vooruit.

  3. Marianne

    Sommige mensen klagen graag. Jij zit gelukkig anders in elkaar en snapt daar helemaal niks van. Zij niet van jou, denk ik zomaar 😁

    Fijn dat je er weer een tijdje tegen kan!

  4. Theetje62

    Super dat jij er zo positief in bent.
    Mij wordt wel eens gevraagd of ik dat nu écht fijn vindt 2x per week trainen bij fysio. Het is toch zo dat ik daarna doodmoe ben en niks meer kan? Ja, dat klopt. Maar ik merk ook hoe mijn lijf er positief op reageert.
    En dát is de reden dat we dit doen. Jouw lijf reageert er ook goed op dus dan doe je dat.
    Succes kanjer.

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.