Als de zon schijnt

⏱ Leestijd: 3 minuten.
Als de zon schijnt - André van Duin

O wat is het leven fijn als de zon schijnt. Bekende woorden uit de tekst van het meest bekende liedje van André van Duin; wie kent ze niet? Nou, vandaag was ik het helemaal met deze grappenmaker eens (die dus ook echt wel serieus kan zijn).

Het is weer tijd. Het is de week waarin ik toe ben aan mijn inmiddels weer 4-wekelijks Flixabi infuus, want de 6-wekelijkse cyclus bleekt te lang (zie voorgaande blogs). Maar ook de week waarin ik meestal aardig afknap naarmate de vrijdag nadert. Deze week is het echter anders, want ik voel me eigenlijk niet echt zo slecht als te doen gebruikelijk in deze periode. Ik slaap (wonderbaarlijk genoeg) best redelijk sinds mijn laatste ‘shot’, en voel me vooral mentaal beter dan voorheen.

Zo goed dat ik samen met mijn lief voor het eerst sinds lange tijd te voet naar haar kapper en mijn barbier (is echt wel anders hoor!) ben gelopen. Die twee hebben hun zaak bij ons om de hoek, amper 100 meter verderop. Die 100 meters waren voor mij altijd een enorme uitdaging, want die zou ik moeten afleggen over een hindernisbaan. Die hindernisbaan bestaat uit niets meer of minder dan de klinkers waarmee het wegdek van de straat waarin we wonen is bekleed. Die door een prutsbedrijf (waarschijnlijk de goedkoopste inschrijvers) daar zijn neergelegd.

Waar ik normaal gesproken dus de auto voor moet gebruiken maakten we vandaag gebruik van een heerlijk, voorjaarsachtig zonnetje. Alsof ik zonnecellen op mijn huid had… Zo goed voelde het; het leven is inderdaad een stuk fijner als de zon schijnt. Gewapend met een enorm zelfvertrouwen, wandelstok, goede schoenen en best wel veel energie ondanks mijn ziekenhuisbezoek vanmorgen ging ik de uitdaging aan. Met resultaat! Ongeschonden en zonder op mijn bek te vallen konden we ons melden voor de reguliere knip- en in mijn geval trimbeurt.

Zelfs de terugweg was geen enkel probleem. Tot een klein uurtje later… Toen begon ik weer af te knappen. Accu leeg, energie verbruikt. Veroordeeld tot verplichte rust… Maar goed, het is bijna vrijdag, en dan mag ik weer bijtanken. Vanaf nu hoort het weer tot de vaste routine, en zoals het eruit ziet voor de rest van mijn leven. Niets mis mee; ik heb er veel baat bij, en het zorgt ervoor dat ik nog wat langer mijn steentje kan en mag bijdragen aan de maatschappij.

Die energieboost heb ik overigens hard nodig. De komende 5-6 weken worden mega druk met veel vergaderingen inclusief voorbereiding, bijeenkomsten en reünies, halfjaarlijkse onderzoeken en nog veel meer papierwerk. Maar ik doe dat graag; vanaf april hebben we weer wat lucht om ook andere dingen te doen. Hopelijk schijnt die zon vaker op deze aangename manier, zodat ik tussendoor wat kan bijtanken. Mooi vooruitzicht op wat gaat komen!

Vandaag een echo gehad van mijn rechterhand. De triggerfinger is na de operatieve ingreep aan de middelvinger ruim een halfjaar geleden niet goed genezen. Zoals het eruit ziet staat me een vervolgoperatie te wachten, want het gaat niet meer vanzelf weg. Even afwachten wat de artsen zeggen over de oorzaak (kan ook een cyste zijn die in de weg zit), maar een nieuwe ingreep is bijna onvermijdelijk. Ach ja, kan er ook nog wel bij. Ik weet nu wat ik kan verwachten; het is goed te doen met een paar kleine aanpassingen. We zien wel hoe het loopt…

3 reacties

  1. Heel veel succes met de komende operatie, ik bewonder je geweldige optimisme en hoe je er mee omgaat en positief kan blijven

  2. Wat klinkt dat lekker, meer energie en kunnen lopen. Dat heb ik met kou én zon: energie en kracht om dingen te doen.
    Ik wens je succes met je komende operatie aan je triggerfinger.

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Zoom
QR-code

Deze website gebruikt cookies. Door op OK te klikken ga je hiermee akkoord.