Daar zit je dan…

      Geen reacties op Daar zit je dan…

Het ook altijd wat. Is het niet de sarcoïdose die je bezig en dus in je stoel of bed houdt, dan is het de neuropathie wel. Tenminste, dat dacht ik tot nu toe. Helaas zijn er nog meer zaken welke me uit het verleden blijven achtervolgen en soms tot vervelende overlast zorgen.

Mijn medische historie leidt in dit geval terug tot de vroege 90-er jaren, toen ik nog helemaal fit en sterk was (dat werd je als beroepsmilitair ook geacht te zijn). Tot een zeke moment dat ik teveel hooi op mijn vork nam (in dit geval het vervangen van een motorblok in mijn toenmalige Ford Escort in Duitsland, waar daar mocht ongeveer alles aan een auto worden aangepast. Waarom dan ook niet gelijk de 1200cc motor vervangen voor de krachtige 1800cc motor uit de Escort Mexico?

Maar ja, die dingen wegen nogal wat, en dat kan misgaan, vooral als je het verkeerd doet: Hernia #1 was geboren… Na operatie en revalidatie was ik weer zo goed als nieuw, en handelde daar ook naar. Resultaat: Hernia #2; same place, other time! Alleen liep het deze keer wat minder goed af; tijdens de operatie was een zenuwwortel geraakt op de plek waar deze tussen de wervels door naar buiten kwam, met als resultaat een klassieke klapvoet die helaas nooit meer is genezen. Leren leven met een grotendeels verlamd onderbeen was de boodschap.

Maar goed, alles went, dus ook hierbij heb ik een manier gevonden om mezelf aan te passen, en door te kunnen gaan met mijn leven. Op dat moment nog steeds inzetbaar als miltair, dus geen probleem. Tot een paar jaar verder de de regels m.b.t. de inzetbaarheid werden aangescherpt; toen veranderde er van alles in mijn nadeel. Uiteindelijk de eer aan mezelf gehouden, ontslag genomen en in de “normale” maatschappij verder.

Inmiddels was de sacroïdose in mijn lichaam geïntroduceerd; geen idee wanneer, hoe en waarom. Maar goed, so be it. In mijn eerste blogs staat alles wel vermeld. Ergens verderop, ik geloof in het 3e of 4e deel staat het verhaal van de Hernia #3. En dat was tevens de oorzaak van hetgeen me nu weer in huis bindt: de 3 versleten ruggewervels, zoals in de illustratie hieronder goed te zien is. Zo heel af en toe heb ik daar wat last van, maar nu lijkt het alsof er alweer een hernia zit, zoveel pijn heb ik lang niet meer gehad!

De intensiteit van deze pijn overschaduwt de neuropatische pijn, waar ik inmiddels al aardig mee kon dealen. Die voel ik nu dus even niet meer, maar oh, wat verlang ik terug naar deze ongewenste maar altijd aanwezige metgezel! IK WIL VAN DEZE PIJN AF! Want nu wordt ik belemmerd in het kleine stukje mobiliteit wat ik nog had; opstaan uit bed of vanuit de stoel is een marteling, laat staan lopen. Het enige dat helpt is een flinke dosis Aleve; wonderbaarlijk dat de reclame hierover echt klopt (“Je wilt toch van je rugpijn af? Aleve geeft tot 12 uur verlichting!”), en ik kan de hele dag in ieder geval de normale dingen doen, zoals naar het toilet gaan en daar ook weer van af komen!

Ik zal blij zijn als dit hoofdstuk kan worden afgesloten, liefst vandaag dan morgen. Want ik ben het allang weer zat; na 3 dagen pijn wil ik weer terug naar…. de pijn? Hmmm… Klinkt vreemd realiseer ik me, maar deze pijn is anders. De “normale” pijn, daar kan ik ik inmiddels mee overweg. Maar deze niet; dit is niet normaal meer!

twee

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.