De eerste zonnestraaltjes

Dubbel lentegevoel

De zon. Wat een wonderbaarlijk hemellichaam is dat toch. Zodra die zich laat zien verandert de wereld om je heen; alles lijkt mooier, groener, warmer en vooral positiever om je heen. Vooral die warmte is een overduidelijk signaal dat de bibberkoning zich zorgen moet gaan maken; summer is coming!

Het is heerlijk om weer te beginnen met het buitenleven. De palmen die wat kou kunnen hebben uit de winterstalling gehaald, zodat ook zij het lentegevoel gaan krijgen en weer kunnen gaan opleven, zich koesteren in de toch al warme zonnestralen. Ik ben altijd blij dat ik dit kan doen; voor mij is dat het startsein van een periode waarin ik me meestal veel beter ga voelen. Om te beginnen hebben we vandaag samen de bamboehaag gesnoeid, en direct van de gelegenheid gebruik gemaakt de door mijn oude dienstmaat Pieter geschonken hakselaar in te wijden. Nogmaals bedankt, vriend!

Eerst even mijn infuus ondergaan volgende week, daarna kan het wat mij betreft losgaan. Na die fles vloeibare motivatie voel ik me meestal sowieso al beter, maar met dit weer moet dat helemaal goed komen. Tenminste, als de ophoging van mijn Azathioprine dosering dat feestje maar niet gaat verstoren, want daar ben ik juist vandaag mee gestart. Afgelopen dinsdag mijn neuroloog in Amsterdam hier lang en inhoudelijk diepgaand over gesproken. Uiteindelijk lag de bal bij mij, maar aangezien mijn behandelteam in Nieuwegein geen bezwaar had heb ik uiteindelijk de knoop doorgehakt. Tot opluchting van mijn neuroloog (sorry Martthijs, maar ik ga uit ervaring niet meer over een nacht ijs ;)). Eerst een maandje verdubbelen, daarna verdrievoudigen. Ik ben benieuwd!

Een ander telefoontje kwam van de afdeling nucleaire geneeskunde in Nieuwegein. Ik dien dus op 5 maart op te draven voor de (eigenlijk door mijzelf aangevraagde) MIBG-scan, die al dan niet de dysfunctie van het autonome zenuwstelsel aan het licht zou moeten/kunnen brengen (zie mijn vorige blog Autonomie hierover). Hieronder de brief met uitleg hoe dit werkt; scheelt mij weer een hoop typewerk :).

Tussendoor kreeg ik een verontrustend berichtje van medevechter Helga; zij zat er helemaal doorheen. Maar ons wereldje is klein, en iedereen heeft er alles aan gedaan om haar uit deze put te helpen. Ik vind dat niet meer dan normaal; we moeten elkaar steunen. Altijd, ongeacht de afstand of situatie. Gelukkig gaat het haar weer iets beter; haar oude vechtlust is weer helemaal terug. Stoere chick!

Ik zie uit naar een weliswaar drukkere, maar waarschijnlijk (hopelijk) ook betere periode. Ik kan in ieder geval weer genieten van een paar fraaie palmen en subtropische planten achter het huis, en de minder leuke zaken laat ik zo weinig mogelijk op me inwerken. Er is nog wel een en ander op te lossen de komende tijd, maar ik laat me niet gek maken. Ik ben en blijf positief; voor mij breekt ‘gewoon’ de zoveelste nieuwe fase aan. En ook zat om naar uit te kijken: over een paar maanden kunnen we ons heerlijk uitleven in onze fraaie, nieuwe auto met meer dan voldoende laadruimte en de nieuwste snufjes. Misschien zit er wel een weekje vakantie in; wie weet…

De uitnodigingsbrief met uitleg over de MIBG-scan

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.