De man van 6 miljoen!

05:15 uur. De wekker loopt af…Sleutelhanger?

Wat??? Hoezo, je werkt toch niet? Klopt helemaal. Deze keer moest ik zo vroeg op omdat ik om 07:45 uur moest aantreden in mijn tweede huis, het St. Antonius ziekenhuis in Nieuwegein voor het plaatsen van de ILR (Implantable Loop Recorder) om mijn hart in de gaten te houden. En omdat het rond 02:00 uur nog helemaal potdicht van de mist zat toch maar een halfuurtje eerder opgestaan dan normaal nodig zou zijn.

Helaas heb ik vannacht slecht geslapen, dus ik begon al met 0-1 achter. Banaan en medicatie achter de kiezen, en samen met mijn trouwe ega de auto in en moven richting het noorden. En: geen mist meer; heerlijk rustig op de weg en de inmiddels vaste (verplichte) sanitaire stop na drie kwartier was vandaag ook al niet nodig.

07:05. Bijna drie kwartier te vroeg; zelfs het cafeetje in de hal was nog niet open. Dan maar door naar de afdeling waar ik me moest aanmelden; nog nooit geweest en een k*lere eind weg. Oh zo blij met mijn rolstoeleke… Toevallig was de dienstdoend verpleegkundige net aangekomen om de boel op te starten. Bakkie koffie, en rustig afwachten wat er over me heen zou gaan komen.

Intakegesprek met dezelfde wat oudere, lieve en grappige verpleegkundige. Gelijk de medicatielijst maar weer bij laten werken, want zoals gewoonlijk klopte er geen reet meer van sinds mijn laatste bezoekje aan mijn Dr. D. Alles even doorgenomen, en voorbereid op de “operatie” (kort gezegd: uitkleden, operatiehemd aan en in bed).

Helaas een uurtje moeten wachten, want er waren veel zieken onder het verplegend personeel. Veel patiënten werden afgebeld, maar ja, wij waren er nu eenmaal, dus dat ging gelukkig gewoon door. Kort na die mededeling af naar de OK, en na gebriefd te zijn door twee enorm grappige mannelijke verpleegkundigen kennis gemaakt met de chirurg.

De beste man legde uit wat er stond te gebeuren, en ook dat de hele procedure maar een paar minuten in beslag zou nemen. Al met al duurde de voorbereiding heel wat langer dan de ingreep zelf… Plaatselijke verdoving tussen borstbeen en tepel ter hoogte van 4e/5e rib, sneetje van een centimeter, probe er in geramd (letterlijk!), één hechtinkje en een pleister erop. Inderdaad, binnen 3 minuten gepiept…

De afwerking bestond uit het aanleggen van een drukverband, en de overhandiging van een soort sleutelhanger die er voor dient handmatig een opname van alle hartactiviteit gedurende 7 minuten te starten als ik iets zou voelen wat niet goed is: een ritmestoring, te zware hartslag, dreigende flauwte, noem maar op. Met de nadrukkelijke opdracht om mijn vrouw ook uit te leggen hoe dit werkt, want als ik onderuit ga kan ik het zelf niet, toch?? Even handjes schudden, en af naar de verkoeverkamer.

Onder het genot van een bakkie koffie en bammetje met worst herenigd met mijn vrouw; nog even wat tekst en uitleg van een van de dames en na een halfuurtje aankleden en de auto in richting huis met de volgende afspraak al op zak: over 10 dagen wondcontrole. Mooi kunnen combineren met een reeds bestaande afspraak die dag in Nieuwegein, alweer 200 km uitgespaard.

Mijn dag zit er op; ik heb het weer gehad. Even lekker rommelen vanmiddag, lekker uit eten en vanavond de familie uit Limburg weer binnen. Heerlijk!

Oh ja, over een maand of 2 weer terug om de boel voor de eerste keer uit te lezen. Tot die tijd hoop ik de “sleutelhanger” lekker in mijn zak te kunnen houden, want als ik hem moet gebruiken is het minder….

De techniek staat inderdaad niet stil, en met een titanium sleutelbeen en deze elektronische waakhond in mijn lijf waan ik me echt even Steve Austin, the six million dollar man… Hoe cool is dat!

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.