De test doorstaan

4 min.
De test doorstaan

De test doorstaan. De eerste week samen doorgebracht na dat nog nauwelijks te bevatten rampscenario; die film met het slechtste script ooit geschreven, waarin zij ongevraagd en ongewild de hoofdrol speelde.
We herschrijven dat script maar snel, want dit kon echt niet zo…


Het was me het weekje wel. Twaalf dagen na haar spontane, bijna fatale ruiterembolie was mijn lief weer thuis. Ik sloot de vorige episode af na de eerste vierentwintig, positieve en lange uren, maar dat was helaas geen voorbode van wat er op ons zou afkomen. Het leek allemaal goed te gaan, een beetje te goed kennelijk.

Samen oud en nieuw vieren. Voor zover je het een viering mocht noemen, maar goed, we waren in ieder geval samen. Een rustige avond, met alleen een oliebol en een toastje met brie. Rond de klok van middernacht werd het stil; de emoties kregen al snel de overhand en als een stel kinderen zaten we te janken. Gewoon om wat er was gebeurd, en het wondertje dat we dit moment nog samen kónden beleven.

Zondagavond 20:12 uur, ze zat op haar comfortstoel. Die stoel… Een hulproep… IK BEN BANG!!!! De angst sloeg me om het hart. Wat is er? Ik voel dat ik weer wegzak… ik ben zo bang… Maar deze keer, na een eerste schrik bewust eerst goed gekeken, gevoeld en beoordeeld. Het was niet zoals toen. Niet lijkbleek, prima ademhaling en hartslag. Dus het moest iets anders zijn. Pure doodsangst! Op exact dezelfde dag, tijd en plaats waarop ik haar bijna kwijt was geraakt, twee weken daarvoor nog in het “oude” jaar.

Troosten . Haar tot rust brengen en laten uithuilen. Hartverscheurend huilen, schokkend, snikkend, echt verschrikkelijk verdrietig. Het onverwerkte trauma liet zijn tanden even zien, en dat maakt je nederig. Ik heb vele veteranen met PTSS mogen en kunnen helpen, maar dit is anders, eigen. Plus mijn eigen traumatische ervaring van het moment dat… hielp ook niet echt. Ze kwam weer wat tot rust, en wist dat het anders was. Gelukkig. Zij wilde niet alleen zijn die nacht (ze slaapt beneden, en ik boven), dus ik heb zo goed en kwaad als het ging in de relaxstoel naast haar bed een beetje geslapen. Maar ik kon haar gewoon ook niet alleen laten zo.

De volgende dag gemeld aan de thuiszorg, die dit na overleg en (schoorvoetende) toestemming heeft doorgespeeld naar de huisarts. Want er was een ander soort begeleiding nodig dan ik kon bieden, hoe graag ik haar ook wilde helpen dit allemaal te verwerken. Het is té dichtbij, ik ben veel te emotioneel betrokken om het goed te kunnen doen. Maar een afspraak met een professional kon pas over drie weken. Nou, dan is het te laat, en hoeft het waarschijnlijk niet meer omdat ze nu al opziet tegen de komende zondagavond. Zo diep zit het. Dus zelf gebeld, en geregeld dat haar eigen huisarts komende maandag op visite komt. Om die lange wachttijd te overbruggen. Want het gaat zo niet.

En toen werd ik ziek. Strontverkouden, mijn lijf begon het te verliezen van de bovenmatige inspanning en stress van de afgelopen tijd; dagelijks vroeg op en laat naar bed. Toch maar even een Covid zelftest; gelukkig negatief. Maar ik moest verder, er voor haar zijn. Dus gewoon door. De volgende dag nog een tikkie slechter, weer testen, weer negatief. Want de was moest weer worden gedaan, koken, afwassen, opruimen, noem maar op. En gewoon bij haar zijn. Want we zijn closer dan ooit tevoren door deze shit. Nog veel closer dan na mijn terugkeer uit de Golfregio in 1991. En dat was al een enorme test waardoor we elkaar alleen maar harder nodig hadden.

Gelukkig een nacht goed geslapen, en de volgende dag al een heel stuk opgeknapt. Toch maar weer even testen, want ja, er komt nu best wat (vreemd) volk over de vloer, en je weet maar nooit. En wederom met één streepje bij de ‘C’; negatief dus. We praten en knuffelen veel; we hebben het allebei kennelijk nodig. Nu pas dringt de impact echt door, nu pas beseffen we beiden hoeveel geluk we hebben gehad. Het voelt als een nieuwe kans, een nieuwe start. Van mij part een “great reset” (lekker actueel), maar hoe dan ook een kans die we met beide handen aangrijpen.

One step at a time, en dan ook nog met hele kleine muizenstapjes. Maar we komen er wel, en misschien een beetje cliché, wellicht sterker uit dan voorheen. Deze test hebben we tot op heden met glans doorstaan, maar dat hebben we niet alleen gedaan. We hebben dat aan zoveel ontzettend lieve reacties, kaartjes, bloemen, bezoekjes en noem maar op van evenzovele superlieve mensen te danken. Inclusief het behandel-, verplegings- en verzorgingsteam in het ziekenhuis, de thuiszorg, trombosedienst, onze onovertroffen hulp in de huishouding en de familie, kids, kleinkids, vrienden, buren, kennissen en noem maar op.

Ik zie dat het weer eens drie uur in de nacht is. Mijn eerste echt slapeloze nacht zonder reden, maar met weer behoorlijke zenuwpijn in de beentjes. ach ja, dat lijkt allemaal niet meer zo relevant nu. Ik ga weer eens proberen wat slaap te pakken, want morgen wordt het weer druk. Maar wel positief, want we zien onze dochter met haar vent uit Friesland alweer voor de 2e keer in een goede week. En dat komt zelden voor, iets om naar uit te kijken dus. Goodnight, signing off…

2 reacties

    • Thea Lubbers op 7 jan 2022 om 09:52
    • Reageer

    Allereerst de beste wensen voor het nieuwe jaar.
    Jullie zijn samen sterk en ik hoop dat de huisarts jullie goed kan begeleiden. Heel erg veel sterkte gewenst.

    • Arie Hollander op 7 jan 2022 om 09:07
    • Reageer

    Pfff, wat weer een heftig verhaal. Valt momenteel niet mee voor jullie. Heel veel kracht en sterkte gewenst

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: