De wereld is zo slecht nog niet

Het is niet altijd kommer en kwel. Soms is de wereld nog niets eens zo verrot en slecht; er zijn van die momenten dat je je realiseert dat alles de moeite waard is. Ik heb lang gedacht dat het zo’n beetje gebeurd was met de pret, over en uit, maar daar ben ik echt op terug gekomen. Mijn zenuwstelsel is “completely fucked-up“, ja. Aan de andere kant ben ik redelijk stabiel en heb genoeg dingen om me blij te maken en naar uit te kijken.

Zoals het schrijven van mijn blogs, die niets anders zijn dan zaken die mijn hoofd uit moeten om ruimte te maken voor andere rommel (ik ben die verhalen zelfs al aan het bundelen tot een echt boek; al 200 A4-tjes vol met, tja, wat eigenlijk?)… Zoals het zorgen voor alle maaltijden thuis; iets waar ik lekker mijn energie in kwijt kan, en het is (meestal) nog lekker ook. Zoals mijn werk voor “mijn” patiëntenvereniging Sarcoidose.nl; een club waar ik minstens zoveel energie van terugkrijg als ik erin steek. Maar vooral zoals de mensen om mij heen; mensen die ik niet zou kunnen missen in mijn kleine wereldje. Mensen die om mij geven, en die ik voor altijd in mijn hart heb gesloten omdat ze er gewoon zijn! En dan heb ik het niet (alleen) over mijn onmisbare echtgenote; mijn maatje en mantelzorger zonder wie ik hulpeloos zou zijn.

Vorige week, na het jubileumfeest van de vereniging in Amersfoort zijn we heerlijk Indonesisch wezen eten met een select groepje mensen (vrienden inmiddels, zie mijn vorige blog ‘Shaken, not stirred‘). Dit etentje heeft iets losgemaakt, iets dat ik me tot gisteravond niet heb beseft. De band met deze mensen is ongemerkt versterkt, en dat uit zich op allerlei manieren. Kleine dingetjes, maar ook grote gebaren. Plannen om met dit groepje een keertje ergens aan de kust te gaan uitwaaien is daar een van. Maar ook een opbeurende opmerking als het even tegenzit, en een complimentje als het juist even meezit. Als dat geen vriendschap heet weet ik het ook niet meer.

Gisteravond, bij de bijeenkomst in Venlo was ook een van die speciale mensen aanwezig. Een hartelijk weerzien, alsof we elkaar weet niet hoe lang niet meer hadden gezien (het waren slechts 10 dagen). Maar toen kwam het grote gebaar: een kleine attentie met een zoete lekkernij, gewoon omdat zij vindt dat ik dat verdien. Ik kon hier even geen goed antwoord op geven, behalve een welgemeend “dank je wel“. Pas toen ik thuiskwam las ik de tekst die op  de glazen pot, gevuld met de alom bekende suikerhartjes gedrukt stond. Hieronder staat een foto van de pot, met die ontroerende tekst. Voor zover het al mogelijk is: ik was er even stil van, en geroerd tot op het bot.

Maar daar hield de ‘positive vibe‘ niet mee op. Vandaag had ik me voorgenomen even rustig aan te doen, maar er was nog werk te doen in de tuin. We hebben een prachtige, maar reusachtige Japanse esdoorn (Acer) in de voortuin staan, die dringend onderhoud nodig heeft. Na een aanvankelijk slappe en futloze start van de dag vond ik vanmiddag genoeg energie om te gaan snoeien. Man, wat kwam daar een partij dood hout en uitgeschoten takken vanaf… Niet normaal. Helaas heb ik niet voldoende kracht in de handen om alles klein te knippen, dus de buren gevraagd of zij een hakselaar konden regelen. Maar niet voor vandaag, want de koek was op. Dus douche en in de ‘camping-smoking‘ gaan bank hangen.

Die hakselaar kwam echter per ommegaande in de persoon van onze buurman (en oude vriend), gewapend met een snoeischaar. Die ging alle takken in kliko-klare brokjes knippen om mij de kans te geven mijn energie te sparen. Weer zo’n groots gebaar, weer een echte vriend aan het werk gezien. Uiteraard weet hij hoe ik eraan toe ben (we kennen elkaar al een jaar of dertig), maar ondanks zijn leeftijd (hij is al boven de 70) doet hij het gewoon maar even. Ongevraagd.

Dit zijn de dingen die het waard maken om door te gaan, en het koppie niet te laten hangen, ook al zijn de vooruitzichten somber. Dat is de toekomst, en we leven in het nu. Met dit soort mensen om me heen wordt ‘het nu‘ me een stuk makkelijker gemaakt; zij maken alles weer de moeite waard. Ik hoop dat ik voor hen hetzelfde kan betekenen, maar ik denk dat dat wel goed zit gezien de band die we hebben. Dank jullie wel!

2 thoughts on “De wereld is zo slecht nog niet

  1. Theetje62

    Dat soort dingen geven je de moed om door te gaan. Zo fijn om te weten dat er zulke lieve mensen om je heen zijn. Geniet ervan Rob, je hebt het verdiend.

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.