Deja vu

3 min.
Deja vu

Deja vu. Ruim 31 jaar geleden werd ik, samen met nog zo’n 120 collega’s met onze Patriot unit uitgezonden naar de Golfoorlog. Een destijds unieke gebeurtenis; nog nooit eerder werd dit op deze manier gedaan. En nu, 31 jaar later: same shit, other place…


Putin. De Hitler van de 21e eeuw; de man die zijn hele politieke leven bezig is geweest met dat éne: het terugbrengen van de UDSSR in al haar groot(s)heid. Tenminste, in zijn ogen en in die van een klein aantal gehersenspoelde volgelingen. De man die Oekraïne, een soevereine staat binnenviel ter meerdere eer en glorie van zijn ideaal. Over de bergen met lijken van de gruwelijk afgemaakte, onschuldige inwoners van dat land.

Vredesmissie. Dat was zijn verhaal richting zijn eigen Russische bevolking. Het bevrijden van de door de Oekraïense regering onderdrukte en uitgebuite bevolking. Een weloverwogen, niet te missen provocatie van alles en iedereen die tot rationeel denken in staat moet worden geacht. En dat allemaal aan de rand van ons eigen continent; slechts twee landsgrenzen verderop.

En wat gaan we doen? Niet veel, want we kunnen niet zo heel veel doen zonder een derde Wereldoorlog te beginnen. Want die man, die is losgeslagen. Een ongeleid projectiel, dat iedere belemmering op zijn pad als provocatie zal zien. Wat we wel kunnen doen wordt ook gedaan: hulp bieden waar mogelijk, en onze grenzen bewaken. En juist daar komen onder meer die Patriot geleide wapens weer in beeld. Defensieve wapens, slechts bedoeld ter verdediging van onze normen en waarden. Naast de F16- en F35 gevechtsvliegtuigen, de Marine- en Landmachteenheden die inmiddels ook al zijn ingezet.

Misschien doe ik er niet goed aan dit allemaal op deze manier te schrijven. Er is al zoveel over gemeld; het onbeschrijfelijk leed laat zich nu eenmaal niet in woorden vatten. En dat wil ik ook helemaal niet proberen. Wat ik wel wil is mijn frustratie, onmacht, woede, verdriet en vooral medeleven met de bevolking van dat land van me afschrijven. We leven nu van uur tot uur; het zou zomaar de laatste blog kunnen zijn die ik schrijf. Het onwaarschijnlijke is nu realiteit geworden; de teerling is geworpen.

Geen nietsontziende strijd tussen twee grootmachten, maar een strategisch spel dat over de rug van onschuldige burgers wordt gespeeld. Met grof geweld; dit is geen vredesmacht, geen invasie, nee, dit is GENOCIDE! Precies dat waarvan die doorgeslagen idioot de soevereine, democratisch gekozen regering van Oekraïne beschuldigde voert hij nu zelf uit. Terwijl zijn eigen bevolking van niets weet; de actuele informatie wordt volledig herschreven, en de burgers worden afgesneden van de realtime media. Want stel je voor dat ze zien en horen wat er écht gebeurt in hun naam…

Wij kijken machteloos toe hoe Putin de tactiek van de verschroeide aarde toepast; wat hij niet kan krijgen gooit hij plat. Het land grenst aan het NAVO gebied, maar is geen lid van dit bondgenootschap. Sterker nog, het land is ook geen lid van de Europese Unie (voor wat dat waard is), en staat er dus van alle kanten alleen voor. We roepen wel van alles (zelfs onze eigen Minister-President waagde het om de fascistische kreet Slava Ukraini uit te spreken), maar tot echte daden komen we niet (en kunnen dat ook niet echt).

Geld voor het lenigen van de eerste behoeftes geven we wel. Bakken zelfs; dat dan weer wel. En nu maar hopen dat het niet zoals te doen gebruikelijk over zoveel schijven gaat lopen dat er maar een fractie terechtkomt bij diegenen die het het hardst nodig hebben. En komt wellicht het besef dat het nooit meer goedkomt; onze toekomst is vakkundig naar de klote geholpen. Alle plannen kunnen de prullenbak in; de wereld moet terug naar de tekentafel.

Ik wens iedereen een lang en goed leven toe; helaas blijkt deze wens te worden vernietigd door de waanzin van de dag. Ik leef mee met de Oekraïense bevolking, de onwetende en ongetwijfeld doodsbange Russen die ook niet beter weten, en alle achterblijvers die voor de zoveelste keer afscheid moeten nemen van hen die worden uitgezonden om er iets van proberen te maken. Deja vu… Been there, done it. Dit wens je niemand toe. Sterkte!

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: