Donkere dagen

      3 Reacties op Donkere dagen

Eind van het jaar. De tijd van allerlei lijstjes, opsommingen, samenvattingen, herhalingen en andere zaken waar je eigenlijk niet op zit te wachten. Komt nog bij dat de zon zich amper laat zien, hoewel de temperatuur en vochtigheid doen denken dat je ergens in oktober zit in plaats van begin december. Jawel, de overbekende “donkere dagen voor Kerstmis“…

Maar ook de tijd dat menigeen zich wat minder voelt, en wel door allerlei oorzaken. Sommigen worden depressief vanwege het ontbreken van daglicht, anderen vrezen alweer de overstap naar een andere zorgverzekeraar. Weer anderen maken de balans op, en worden daar niet vrolijk van. Ikzelf? Ik voel me ronduit kloten; ik denk dat ik de afgelopen periode veel te veel van mijn reserves heb verbruikt en dat de koek nu op is. De afgelopen weken keek ik uit naar mijn maandelijkse infuus, omdat dat me over het algemeen weer beter laat voelen; helaas was het deze keer niet zo. Daags na de behandeling kon ik de hele wereld aan, maar de volgende dag bleek dat een zure illusie. Ik kan er niets aan doen. Op deze momenten voel ik pas hoe ik eraan toe ben; eerst nu merk ik dat ik inderdaad ziek ben. En niet bij machte om dit ‘ongemak’ zoals te doen gebruikelijk opzij te schuiven. Ik zal het deze keer toelaten; ziek zijn mag zolang het maar een keertje beter wordt.

Het is ook de tijd dat de meeste blaadjes van de bomen zijn gevallen, en helaas ook de tijd dat er spreekwoordelijk veel mensen, al dan niet plotseling of spontaan het leven laten. Zo ook de zwager (‘schoonbroer‘ zoals men het in België noemt) van een goede vriendin; deze werd op 55-jarige leeftijd midden uit het leven gerukt. Zomaar, zonder aanleiding of reden. Zij is er helemaal stuk van, en ik kan alleen maar op afstand lijdend toezien hoe zij worstelt met haar emoties. Vorige week nog vierden we onze vriendschap tijdens een gezellig samenzijn in Nederland; nu hangt de vlag halfstok ergens in België. Nagenoeg tegelijkertijd, in Friesland verdween het laatste vleugje levensadem het zieke en afgeleefde lichaam van onze dochters schoonmoeder. Ook dat kwam hard aan bij haar gezin, ondanks dat het er al langer aan zat te komen. Het zijn donkere dagen, zwart voor sommigen.

Laten we echter niet bij de pakken neer zitten. Ook aan deze, voor velen moeilijke periode van het jaar komt gegarandeerd een eind, en jawel, die zon gaat best wel weer schijnen. Ook voor jou, Helga. Rouwen moet, of het nu door het verlies van een dierbare komt, of door het wegvallen van je gezondheid. Geef jezelf de kans hieraan toe te geven, want als je het blijft opkroppen komt de rekening achteraf. En die kan hoog uitvallen…

Wij hebben besloten om een streep te zetten onder alles wat niet meer kan of gaat lukken. We hebben nog een aantal doelen voor ogen die binnen bereik lijken te liggen; daar gaan we dan ook vol voor. Daar hebben we in ieder geval geen lijstjes voor nodig die je alleen maar achterom laten kijken, die je alleen maar confronteren met hoe het was en niet hoe het kan worden… Zo’n lijstje maak ik zelf wel. En dat ziet er een stuk rooskleuriger uit. Deze periode gaat voorbij, en dan hebben we weer genoeg om naar uit te kijken. Oh ja, en goede voornemens, daar doen we niet aan (hoewel ‘Loesje‘ daar anders over denkt). Dan hoeven we achteraf ook niet te balen dat we ze niet hebben gehaald…

3 thoughts on “Donkere dagen

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.