Eén slag verloren, maar de strijd gewonnen…

Klik om te luisteren

Volgens mij heb ik ooit al eens eerder gerefereerd naar één van mijn favoriete muziekstukken uit de tachtiger jaren: “Don’t give up” van het gelegenheidsduo Peter Gabriel & Kate Bush. Nu, 31 jaar later bewijzen ze wederom hoe gelijk ze hadden!

Als je naar die tekst luistert vallen een paar passages op, vooral deze: “No fight left or so it seems; I am a man whose dreams have all deserted“. Vrij vertaald: “Niets meer over om voor te vechten; ik heb geen dromen meer“. Maar ik ben meer gecharmeerd van deze: “Don’t give up; You’re not beaten yet“, zoiets als “Geef niet op, je bent nog niet verslagen“.

Hoe heftig kan de “ride of life” verlopen? Je wordt langzaam maar zeker door een ongrijpbare, onberekenbare en nog steeds ongeneeslijke aandoening zowel geestelijk als lichamelijk gedegenereerd, geïnvalideerd en tot een passieve deelnemer aan de maatschappij gedegradeerd. Dan ben je uiteindelijk zover dat je accepteert dat het nooit meer goed komt, en je met name je werk nooit meer zult kunnen doen word je door de diverse instanties dusdanig mentaal gemarteld dat je het bijna zou gaan opgeven.

“Zij”, en ik doel hierbij op de instantie met het alom bekende blauwe logo op de verder smetteloze correspondentie menen “het” beter te weten dan wie dan ook, en verwijzen je met de nodige minachting terug naar de arbeidsmarkt, al dan niet met wat beperkende indicaties. Dan kan je twee dingen doen: berusten in je lot, of je lot in eigen hand nemen door te vechten. Dat laatste heb ik gedaan, “against all odds“, maar met alles wat ik had.

In eerste instantie kansloos; lees een van mijn eerdere blogs maar over de respectloze en arrogante afwijzing van een aanvraag voor een IVA met verkorte wachttijd; die slag heb ik zelf verloren door de bezwaartermijn te laten verlopen. Het alsnog ingediende bezwaar werd (conform de regels) derhalve niet ontvankelijk verklaard. In tweede instantie wederom kansloos op het eerste gezicht; na de reguliere keuring door een verzekeringsarts zonder kennis van zaken (door betreffende arts in het bijzijn van een getuige zelf aangegeven) werd al snel duidelijk dat ik “gewoon” halve dagen zou moeten gaan werken. Iets dat in mijn functiegebied helemaal niet kan, maar dat terzijde.

Gelukkig werd na een (kort) bezoekje aan een arbeidsdeskundige van diezelfde instantie al snel duidelijk dat er voor mij, met de mij toegekende beperkingen helemaal geen enkele functie te vinden was welke ik gedurende vier uur per dag zou kunnen vervullen. Maar als je dan in het verlag las dat deze beperkingen zich “beperkten” tot een “verstoring van de fijne motoriek in voornamelijk de handen” begreep helemaal niemand, ook ik niet meer waar men dat vandaan haalde. Hoezo geen beoordeling op basis van oorzaken, namelijk de sarcoïdose én neurosarcoïdose die mij invalideren en mijn geheugen om zeep helpen? Verstoorde motoriek? Een symptoom en direct gevolg van de neurosarcoïdose, terwijl de hartritmestoringen, veroorzaakt door dezelfde neurosarcoïdose en daarbij nog lidtekenweefsel door de actieve sarcoïdose op mijn hart mij het rusten bijna onmogelijk maken?

Voer, én tijd voor actie! Gelukkig is het begrip bij mijn werkgever groot, deels ingegeven door bedrijfseconomische belangen, maar vooral door de betrokkenheid van mijn directe chef, en de zeer bevlogen HR-dame die mij vanaf het begin van de hele procedure door dik en dun heeft gesteund. Een bezwaarprocedure werd aangespannen en bij een gespecialiseerd bedrijf uitbesteed, want we hadden best wel een waterdicht verhaal, harde bewijzen en de nodige ervaring inmiddels. Na een wat stroeve procedure kwam vorige maand eindelijk het antwoord op het bezwaar: ONGEGROND! Wtf? En dan riep het bezwaarbedrijf ook nog eens glashard dat het geen zin had in beroep te gaan bij de Rechtbank…

Zo werkt dat dus niet! Met deze uitslag kon en mocht ik geen vrede hebben. Ik heb als eerste de arbeidsjurist die in de Adviesraad van de Sarcoïdose Belangenvereniging Nederland zit om advies gevraagd. Hij heeft, na bestudering van de uitspraak heel wijselijk aangegeven zich niet te willen mengen in de procedure omdat deze door andere juristen werd gevoerd, maar hij gaf mij wel een aantal waardevolle tips. Deze tips heb ik mij ter harte genomen, vastbesloten er ook iets mee te gaan doen, one way or another.

Mijn HR-dame sloeg helemaal op tilt, en heeft de betrokken jurist aangesproken. Deze verschool zich achter allerlei regeltjes die voorschreven dat hij haar, als opdrachtgever nota bene, geen medische informatie mocht geven zodat zij zich eigenlijk niet kon weren. Dus op haar verzoek heb ik hem gebeld (per slot van rekening ging het over “moi“), en hem na zo’n drie kwartier zo klein gekregen (ik zal niet ingaan op de details) dat hij het volledige dossier opnieuw ging analyseren.

Daags daarna belde hij dat hij inderdaad wat zaken had gevonden die niet klopten… En dat hij de bezwaarambtenaar bij die instantie met dat blauwe logo een deal zou gaan aanbieden; uiterlijk een week later zou hij de uitkomst daarvan melden. Een telefoontje van mijn HR-dame bevestigde wat hij al aan mij had gemeld, met de toevoeging dat hij tegen haar had gezegd mij ”gruwelijk te hebben onderschat”. Waarvan akte… Ik ken mijn eigen dossier natuurlijk als geen ander!

Eergisteren was het alweer ruim tien dagen geleden, niets gehoord zoals verwacht, en dus een giftig mailtje gestuurd naar het algemene email adres van het “bezwaarbedrijf”, de klachtafdeling daar en de communicatieafdeling. Wat denk je: gisterochtend drie gemiste oproepen op mijn telefoon toen ik beneden kwam; een van mijn HR-dame en twee van “het”kantoor. Teruggebeld, en hij wist mij te vertellen dat de andere kant kennelijk de deal had geaccepteerd, en mijn WGA 80/100 zal worden omgezet naar een IVA. ”                                    ” (stilte…). Ik heb mijn HR-dame direct daarop gefeliciteerd; wij gaan dit resultaat bij gelegenheid vieren.

Ongelooflijk. Een ander woord heb ik even niet kunnen verzinnen. Deze uitspraak had er precies een jaar geleden al moeten zijn: twee verzekeringsartsen, twee bezwaarartsen, een arbeidsdeskundige en een paar juristen hebben zwaar zitten slapen, waren te arrogant om fouten toe te geven, waren te overtuigd van eigen kennis en kunde om zomaar iets te kunnen roepen. BAM! De eerste slag was vorig jaar weliswaar verloren, maar uiteindelijk heb ik de oorlog gewonnen door capitulatie van de tegenpartij, puur op basis van feiten en argumenten. Inmiddels heb ik de definitieve beschikking binnen; ingaande 15 mei 2017 wordt mij een alsnog IVA toegekend op basis van een herziening van de eerdere beslissing. Letterlijk met als reden: “Naar aanleiding van uw brief dd.xxxxxx hebben wij bekeken of onze beslissing op bezwaar juist was. Wij zijn tot het oordeel gekomen dat dit niet het geval was.”. Ik zal jullie de technische beschrijving in de volgende 12 pagina’s besparen; men geeft toe een fout te hebben gemaakt, en heeft deze hersteld.

Eens te meer blijkt wel weer dat als je iets gedaan wilt krijgen je het ZELF moet doen, of op zijn minst ZELF de regie moet nemen én houden. Maar vooral blijkt weer dat je NOOIT moet opgeven, hoe slecht je er ook voor denkt te staan. Als ik dat had gedaan was ik er veel slechter aan toe geweest; dan had ik geen behandeling gehad met de biosimilars, geen zekerheid voor de toekomst en een heel slecht gevoel gehad. Door vast te houden aan de feiten en vooral in jezelf te blijven geloven kom je een heel eind, en kan je van IEDEREEN winnen!

Wat mij betreft kan ik dit dossier gaan afsluiten; mijn energielevels zijn gevaarlijk laag, en ik heb tijd nodig om dit een plekje te geven. Af en toe zit ik mij gewoon af te vragen of ik niet beter in de politiek had kunnen gaan, jurist of zelfs vakbondsleider had moeten worden. Maar dat is niets voor mij; ik beperk mezelf wel tot het regelen van mijn eigen zaakjes, en deze te documenteren zodat ik daar ook anderen mee kan helpen. Want dit soort onrecht moet te allen tijde worden bevochten; het zijn altijd de zwakkeren die de dupe worden van de zichzelf verrijkende “elite” en (semi) ambtenarij die zich alleen maar kunnen verschuilen achter wetten en regeltjes.

Het recht heeft deze keer gezegevierd; laat dit niet de laatste keer zijn, in welk land je ook woont, in welke situatie je ook gevangen lijkt te zitten…

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.