Een wijs besluit, of juist niet?

Laat ik beginnen met een citaat van één van de grootste breinen die deze wereld tot nu toe heeft voortgebracht: de onvolprezen Albert Einstein. Niet alleen briljant, maar ook nog eens filosofisch:

Als ik blijf kijken zoals ik altijd heb gekeken
Blijf ik denken zoals ik altijd dacht
Als ik blijf denken zoals ik altijd heb gedacht
Blijf ik geloven wat ik altijd heb geloofd
Als ik blijf geloven wat ik altijd heb geloofd
Blijf ik doen zoals ik altijd heb gedaan

Als ik blijf doen zoals ik altijd heb gedaan
Blijft mij overkomen wat mij altijd overkomt
Maar als ik mijn ogen sluit en goed kijk naar binnen
Dan kom ik deze cirkel uit en kan ik steeds opnieuw beginnen
Als je doet wat je altijd deed krijg je wat je altijd kreeg

Ik hoor je al bijna denken “Waar slaat dit op? Is hij een beetje van het padje af geraakt of zo?”… Niets is minder waar. Laat me uitleggen wat ik hiermee wil zeggen.

Mensen zijn vreemde wezens. Ieder individu is anders, zelfs echte tweelingen verschillen toch op essentiële punten. Maar één ding hebben ze over het algemeen gemeen: zodra men een gemeenschappelijke deler of belang heeft zoekt men elkaar op. Er ontstaan groepjes, groepjes worden clubjes, en die groeien vaak uit tot verenigingen enzovoort.

Dat fenomeen is heel sterk aanwezig als het gaat om de gezondheid: voor iedere ons bekende aandoening is wel een belangengroep of patiëntenvereniging te vinden. Want alleen is maar alleen, en samen kun je toch veel meer bereiken en gedaan krijgen. Het verzamelen en delen van informatie, ervaringen en vooral lief en leed, daar draaien de meeste van deze organisaties om.

Zo ook mijn patiëntenvereniging, de Sarcoïdose Belangenvereniging Nederland (SBN), sinds kort ook wel bekend als sarcoidose.nl. Zij bieden niet alleen de genoemde zaken, maar ook een luisterend oor, een schouder om op uit te huilen en altijd een stukje warmte en vertrouwen. Want je hoeft niet uit te leggen wat er aan schort; iedereen zit daar in hetzelfde schuitje.

Toen ik een kleine twee en een half jaar geleden de diagnose kreeg ben ik direct lid én vrijwilliger geworden. Lid omdat ik er bij wilde horen, en vrijwilliger omdat ik iets terug wilde doen voor het beschikbaar stellen van de veelheid aan informatie die ik tot mij mocht nemen. Ik kon mijn kwaliteiten op ICT-gebied goed gebruiken, want daar schortte nog één en ander aan.

Na verloop van tijd ben ik steeds méér gaan doen. Ik leerde heel veel mede-vrijwilligers kennen, maar ook volkomen vreemden die mij in het ziekenhuis of op een bijeenkomst aanspraken, want ik was toch “die Rob die al die blogs schreef?“. Mij werd gevraagd of ik mijn “schrijftalent” niet verder wilde ontwikkelen en publicaties gaan schrijven voor het kwartaalblad SarcoScoop. Ik had totaal geen idee of ik dat zou kunnen; bloggen is immers heel wat anders dan het schrijven van goede en gefundeerde stukken. Maar goed, toch gedaan, en ik denk met aardig resultaat.

Daar bleef het echter niet bij. Onder mijn “vele talenten” bevond zich inmiddels ook een berg kennis en ervaring inzake het gehele UWV keurings- en beoordelingssysteem; ik had immers zelf inmiddels een voorlopige afkeuring, en 80-100% arbeidsongeschikt. Met deze kennis zou ik prima anderen kunnen adviseren die zich nog voor, of al in zo’n procedure bevonden. Ook daar heb ik met veel plezier mijn medewerking aan toegezegd, want ik help graag anderen, dat is geen geheim.

Weer een jaartje verder. Inmiddels 100% afgekeurd, en volop aan de Biological infusen. Een roep vanuit het bestuur tijdens een vrijwilligersbijeenkomst om komende vacatures in het bestuur te gaan opvullen, bij voorkeur uit eigen gelederen. Aangezien mijn fysieke en mentale situatie net zo onbetrouwbaar waren als de Nederlandse zomer ben ik daar verder niet op ingegaan, hoewel het me niet geheel met rust liet.

Een aantal maanden later werd dezelfde vraag nogmaals gesteld tijdens het halfjaarlijkse coördinatoren overleg, want aanmeldingen, daar ontbrak het nogal aan. Ik werd tijdens de lunch door een bestuurslid aangesproken; de boodschap die tussen de zinnen doorklonk was helder. Aangezien mijn fysieke situatie zich leek te stabiliseren, en ik mentaal ook veel meer rust had doordat het hele UWV-verhaal nu achter de rug was besloot ik ervoor te gaan.

Na het, laten we het sollicitatiegesprek noemen, werd ik met open armen in het bestuur verwelkomd. Samen met een andere, gedreven vrijwilliger gaan we het komend halfjaar meelopen met het bestuur, de taken verdelen, leren, lezen en vooral luisteren. Luisteren naar de omgeving, de signalen en niet te vergeten naar onszelf. Zodat we vanaf juni volgend jaar formeel onze bestuursfunctie kunnen gaan invullen om deze mooie en oh zo noodzakelijke vereniging naar een hoger plan te tillen. En dat in het jaar dat zij 40 jaar bestaan… Een mooi jaar om uit de Einstein-cirkel te stappen en iets nieuws, maar vertrouwds te gaan aanpakken.

Want Als ik blijf doen zoals ik altijd heb gedaan, blijft mij overkomen wat mij altijd overkomt. En daar heb ik het nu wel mee gehad! Of het een wijs besluit is geweest? Geen idee. Zoals ik al in het begin aanhaalde, zal de toekomst dit uitwijzen. Maar ik heb er zin in!

1 thought on “Een wijs besluit, of juist niet?

Geef een reactie