En toen had ik het… Of niet? Deel 2

⏱ Leestijd: 4 minuten.

Inderdaad… Het werd nog veel erger. Het jaar is 2013, ik had mijn EVO lekker ingelopen en voelde me prima (behalve dat vervelende, slappe gevoel vooral in mijn bovenbenen). Kwam nog bij dat ik steeds meer moeite kreeg naar het toilet te gaan voor de grote boodschap, dus dat ging langzaam van dagelijks naar soms wel 1x per week… Niet goed, natuurlijk. ’s-Nachts zwetend wakker worden, waarom? Had ik nu wel of niet gedroomd? Ik weet het niet, maar mijn kussen en T-shirt zijn zeiknat van de transpiratie.

Deel 2.

Gelukkig heb ik een drukke en veeleisende baan, daar kon ik me volledig op werpen om in ieder geval niet constant met mijn beperkingen te worden geconfronteerd. Helaas merkte ik al wel dat ik de fysieke aspecten van mijn job niet meer zonder risico kon doen… Sorry collega’s, maar ik moet toch weer aan jullie vragen om mijn werk op zaterdag voor dat deel over te nemen, want ik kan niet op mijn knieën zitten, niet tillen, en niet zolang in het airconditioned datacenter zijn. Bah, toch weer de realiteit van de dagelijkse confrontatie met mijn zwakke lijf!

Volgende stap, oktober 2014. Naar de neuroloog terug, want het gaat achteruit. Kan bijna niet meer opstaan zonder steun, naar de overkant van de weg lopen wordt een uitdaging etc. Onderzoeken worden gedaan, maar niets gevonden op de foto’s en Vind ik leuk:

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

QR-code

Deze website gebruikt cookies. Door op OK te klikken ga je hiermee akkoord.

%d bloggers liken dit: