Energie!

      Geen reacties op Energie!

Wat? Het E-woord uit mijn mond? Jazeker! Vanaf het moment dat ik wakker werd vanmorgen had ik het gevoel dat ik bruiste van energie. Helder, nagenoeg pijnvrij, en damn, ik was een keer niet moe na het slapen!

Geen flauw idee hoe het kwam, maar deze sensatie heb ik al lange tijd niet meer ervaren. Komt misschien door het weer, of toch de nieuwe slaapkamer? Maar dat had ik vorige maand dan toch al moeten merken? Whatever, ik heb de hele dag al James Brown in mijn hoofd… Wow, i feel good…

Boodschappen doen met de vrouw, ja graag! Is wel een stukje lopen naar het eerste adres, een afstand waarvoor ik eigenlijk altijd de rolstoel uit de auto haal. Maar niet vandaag, no way! “Lopen, kreng!”, zegt een klein stemmetje ergens vanuit de krochten van mijn bewustzijn. “Je kunt de wereld aan vanaf nu, dus just do it!”.

Lopen dus, met de stok. Het gaat daar langzaam heuvel op, maar op zich, nou, eigenlijk voelde het wel goed. Af en toe heel even stilstaan, en jawel, zo’n 80 meter verder kon ik gaan zitten om te lunchen. Rustig aan, even mijn lijf laten bijkomen, maar hoe wonder, het voelt nog steeds OK…

Terug naar de auto. Heuvel af, maar dat maakt het juist moeilijker. Maar… Even wat vaker pas op de plaats, en weer een paar meters verder. Rijden naar het volgende adres, en weer dat stemmetje… Nu wat luider, alsof het zojuist behaalde succes moest worden gevierd, nee, overtroffen! En ja, de euforie verspreidde zich door mijn wezen, en ik liep, en liep, en liep…

Alsof alle kacheltjes spontaan in spaarstand waren gegaan, alle granulomen opgelost en alle spierkracht uit de ijskast was gekomen. Ook nog maar even de supermarkt door, waarom niet? Zonder tegenbericht gewoon doorgaan toch?

Thuis gekomen schreeuwde nu die stem “Je kunt me nog meer wijsmaken, maar die tas kan je dan ook wel even voor je vrouw naar binnen brengen!!!”. Ach ja, als jij het zegt… Jij zult wel weten waar je het over hebt en trapt vanzelf wel, zoals gewoonlijk op tijd en hard op de rem.

Met de nodige protesten van mijn altijd bezorgde ega deed ik braaf wat me werd opgedragen, en… Jawel, mission completed. Boodschappen en boodschapper onbeschadigd en helemaal in orde afgeleverd op bestemming.

Tot ik een uurtje later ineens een dreun, nee een mokerslag kreeg… Iedere cel in mijn lijf klaagde steen en been, en het stemmetje was nergens te bekennen. Ik hoorde alleen een wel heel bekende stem zachtjes zeggen “ik geloof dat ik maar even naar bed moet. Ik ben helemaal stuk”. Bekend? Jazeker, het was mijn eigen stem die dat zei. En als ik spreek, wordt er geluisterd!

Ik voegde de daad bij het woord en ben gaan slapen. Geen onschuldig slaapje, nee, guilty as charged! Berouw komt na de zonde; de sarco laat zich niet bedotten door een tijdelijke opleving van je lijf. Wraak is de mijne; gij zult gehoorzamen! Les geleerd? Jazeker! Niet luisteren naar een stemmetje dat doet alsof het weet waar het over heeft, geheel tegen beter weten in. En besef dat alles wat normaal is voor jou niet opgaat…

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.