In a strange, new world https://vonjot.nl Hoe mijn leven veranderde... Sun, 09 Aug 2020 02:43:45 +0000 nl hourly 1 https://wordpress.org/?v=5.5 https://vonjot.nl/wp-content/uploads/cropped-frontpage_hart_veteraan_grijs-1-32x32.jpg In a strange, new world https://vonjot.nl 32 32 118385217 10:10 https://vonjot.nl/1010-2/ https://vonjot.nl/1010-2/#comments Sun, 09 Aug 2020 02:24:11 +0000 https://vonjot.nl/?p=6775 In a strange, new world - Hoe mijn leven veranderde...

Deze komt in de boeken. Nee, het heeft niets te maken met een dag in oktober, een vers uit de Bijbel, bepaalde wetsartikelen, paragnostiek, een fit challenge of het besparen van energie. Tenminste, niet dat ik weet. Het kan zomaar 5 jaar geleden zijn dat ik voor het laatst een keertje fatsoenlijk heb kunnen slapen. […]

Het bericht 10:10 verscheen eerst op In a strange, new world.

]]>
In a strange, new world - Hoe mijn leven veranderde...

10:10

Deze komt in de boeken. Nee, het heeft niets te maken met een dag in oktober, een vers uit de Bijbel, bepaalde wetsartikelen, paragnostiek, een fit challenge of het besparen van energie. Tenminste, niet dat ik weet.

Het kan zomaar 5 jaar geleden zijn dat ik voor het laatst een keertje fatsoenlijk heb kunnen slapen. Ik heb er eigenlijk nooit meer bij stilgestaan hoe belangrijk het is om volledig tot rust te komen, hoe waardevol die uurtjes kunnen zijn om de reserves weer aan te vullen. Voor mij is insomnia, zoals slapeloosheid formeel heet iets dat bij mijn conditie, mijn eeuwig vervelende aandoening hoort.

Zenuwpijn, veroorzaakt door DVN (dunne vezel neuropathie) is af en toe ondragelijk. Het eigen gewicht van je been of arm zelf is vaak al teveel om comfortabel te liggen. Laat staan het gevoel van een dekbed of iets dergelijks erbij, het is gewoon niet te doen en dus gooi je het van je af. Maar wat voel je dan, wat zorgt ervoor dat je niet in slaap komt? Het is een samenloop, nee samenspel van allerlei vervelende factoren.

Het meest vervelende dat ik ervaar is het gevoel van een band die enorm strak om (meestal) de benen en voeten gedraaid zit. Dusdanig strak dat je het gevoel hebt dat deze band tot op het bot zit. Dat veroorzaakt natuurlijk een heel bijzonder, onaangenaam gevoel van drukpijn. Als je dat zelf eens wilt ervaren: draai een elastische zwachtel zo strak als je kunt om je voet en enkel, en probeer dat dan zo lang mogelijk vol te houden. Of trek een paar schoenen aan dat 2 maten te klein is, werkt ook wel denk ik.

De volgende factor is wat lastiger te simuleren, maar dat is een van de oorzaken van de echte pijn. De prikkels. Misschien vanwege het eerder genoemde drukgevoel ontstaat er een gevoel van sterke prikkels, wat ik alleen maar kan omschrijven als een staal- of harde kunststof borstel, die met kracht tegen je huid wordt gedrukt. Voel je vrij om dat eens te proberen, maar laat me je wel waarschuwen dat dit erg onaangenaam aanvoelt.

Omdat dit nog niet genoeg schijnt te zijn wordt de stekker in het stopcontact gestoken. Stroomstoten die willekeurig door je zenuwbanen heen schieten. Tja, hoe je dit zelf kunt testen hoef ik niet uit te leggen. Weet je nog? Vroeger werden die platte 5 Volt batterijen veel gebruikt in zaklantaarns en zo. Later werden dat de 9 Volt blokjes. Hoe dan ook: even de 2 contacten tegelijk tegen je tong leggen, en dan kreeg je een opdonder die je niet snel vergat. Alleen houden die bij ons niet op; er is niets wat het tegenhoudt.

Tenslotte komt daar een portie kokend water bij. Klinkt heel dramatisch, en dat is het ook. Dit is een dingetje dat je zeker NIET moet uitproberen: het gevoel dat er kokend water door je bloedvaten stroomt. Precies op de plek waar al een band omheen gedraaid zit, waar de stroom doorheen jaagt en een staalborstel in je huid prikt. Het gevoel van hitte, dat er niet is wordt overigens door anderen vaak als een nat en koud gevoel ervaren. Dat kan je dan wel weer uitproberen door de strak om je voet gebonden zwachtel met water goed nat te maken. En dan mag je zelf weten of dat heet of koud water is. Jouw feestje. Ik heb het ook wel eens overdag; dit is dan het gevoel dat je tot de knieën in een bak met water zit.

Ik heb geen idee of je je nu kunt indenken hoe dat allemaal voelt als je probeert te slapen. Ik denk het niet, maar dat is wel wat wij, mensen met DVN, diverse spierziekten en/of zenuwaandoeningen constant ervaren. Gedurende de dag is er redelijk mee om te gaan omdat je over het algemeen toch niet ligt, maar ook dan is het af en toe toch ondragelijk. Ik ga hier geen potje zielig zitten doen, ook al is het inmiddels alweer 04:15 uur en wordt het al snel weer licht. Want slapen onder deze omstandigheden zit er even niet in.

Zeker niet na afgelopen nacht, waarmee ik weer tot de kern van dit verhaal kom. 10:10. Tien uur en tien minuten is de tijd die ik afgelopen nacht heb geslapen, althans, volgens mijn slaapmonitor. Zoals eerder al vermeld een record wat mij betreft. Kijk, normaal gesproken slaap ik één keer per vier weken redelijk tot goed. Dat is meestal de nacht nadat ik mijn Infliximab infuus heb gehad. Kennelijk is mijn lijf dan zo murw van het verteren van dit goedje dat het schreeuwt om rust. Dat zijn de nachten dat ik wel eens 8-9 uur slaap, al dan niet kort onderbroken.

10:10. Mooie cijfers, Summa Cum Laude. Het zal nog lang in mijn geheugen gegrift staan. Voorlopig maar weer proberen de uurtjes bij elkaar te sprokkelen, want zo’n nachtje doorslapen zit er waarschijnlijk voorlopig niet meer in. Tot over 4 weken dan maar… Ik ga het weer eens proberen.

Het bericht 10:10 verscheen eerst op In a strange, new world.

]]>
https://vonjot.nl/1010-2/feed/ 3 6775
60 jaar https://vonjot.nl/60-jaar/ https://vonjot.nl/60-jaar/#comments Mon, 06 Jul 2020 01:38:22 +0000 https://vonjot.nl/?p=6748 In a strange, new world - Hoe mijn leven veranderde...

60 jaar. Twee cijfertjes die de laatste fase van mijn aardse leven inluiden; twee nummers die samen een groot getal maken. Ja, ik ben geboren in 1960, in de nog analoge wereld van toen. Van Flower Power en zwart-wit TV tot het schrijven van een blog op een high-end laptop, die meer rekenkracht heeft dan […]

Het bericht 60 jaar verscheen eerst op In a strange, new world.

]]>
In a strange, new world - Hoe mijn leven veranderde...

60 jaar

60 jaar. Twee cijfertjes die de laatste fase van mijn aardse leven inluiden; twee nummers die samen een groot getal maken. Ja, ik ben geboren in 1960, in de nog analoge wereld van toen. Van Flower Power en zwart-wit TV tot het schrijven van een blog op een high-end laptop, die meer rekenkracht heeft dan alle rekenmachines van destijds samen…

Zo’n 5 jaar geleden had ik niet meer verwacht deze leeftijd in redelijke gezondheid te zullen gaan halen; ik heb die magere griezel bijna letterlijk in de ogen gekeken en had daar eigenlijk al vrede mee gesloten. De komende decade waarin ik met pensioen zal gaan na een werkzaam leven van 42 jaar, gevolgd door een periode van 12 jaar arbeidsongeschiktheid en een aftakelend lichaam. Een leven waarin ik een koude én hete oorlog als beroepsmilitair heb meegemaakt, een eeuwwisseling heb mogen beleven en de wereld volledig heb zien veranderen. Helaas niet geheel ten goede ben ik bang, want de geschiedenis is zichzelf aan het herhalen.

Normaal gesproken leef ik niet in het verleden en kijk ik niet graag terug, want wat geweest is is geweest en de geschiedenis kan niet meer worden veranderd. Er zijn echter vele dwazen op dit moment bezig om ons verleden op te rakelen en vooral te veroordelen, alsof er nog iets aan te veranderen valt. Nou, ik heb nieuws voor deze gasten: zoiets als ‘back to the future‘ bestaat nog steeds niet! Ik voel me dan ook persoonlijk gekwetst en aangevallen als zo’n stelletje randdebielen mij en al mijn generatiegenoten aansprakelijk wil stellen voor de “misdaden” die door onze voorvaderen zouden zijn begaan. Alsof wij daar iets aan hebben bijgedragen, alsof wij ook maar enige verantwoordelijkheid daarin dragen. Laat staan dat wij op onze knieën om vergiffenis zouden moeten vragen… Nou NEE!

Genoeg daarover. We zitten nog midden in de allesbedreigende Corona-crisis; een virus dat niets- en niemand ontziend de wereld in haar greep houdt en inmiddels al bijna 600.000 bevestigde dodelijke slachtoffers heeft gemaakt. En een broodnodig vaccin ligt nog niet in de schappen, dus dit verhaal heeft nog lang geen einde in zicht. We zijn inmiddels exact 4 maanden verder sinds de eerste lockdown maatregelen werden ingevoerd in Nederland. Iets dat sinds de tweede wereldoorlog niet meer is gebeurd, iets waar niemand nog rekening mee had gehouden. We zijn weer in oorlog, hoewel de vijand onzichtbaar en ongrijpbaar is deze keer. Weer- en machteloos moeten wij ons schikken in deze nieuwe manier van leven, nee, OVERleven.

60 jaar. Een vol leven, met alles er in dat een mens kan meemaken plus nog wat extra’s. Minimaal driekwart zit er op, maar er is nog genoeg te beleven voordat ik het licht uit ga doen. Ruim de helft van deze lange periode vergezeld van mijn nimmer van mijn zijde wijkende echtgenote, maatje en soulmate. Hoe ongelijk we ook zijn, hoeveel we ook van elkaar verschillen, we blijken beter te matchen dan wie dan ook had voorspeld. Liefde is een vreemd iets, maar als het er dan is kan het niet stuk; ik weet dat nu als geen ander. De volgende twee generaties lopen inmiddels alweer rond, dus ja, ik voel me nu ook best wel oud. Maar nog niet helemaal versleten en vol met plannen.

Ik heb veel, heel veel fouten gemaakt in dat leven en heel wat verkeerde afslagen genomen. Maar zoals het mij met de spreekwoordelijke paplepel werd ingegoten heb ik geprobeerd te leren van die fouten. Volgens mij ben ik aardig terecht gekomen. Fouten maak ik nog steeds; verkeerde beslissingen nemen doe ik ook nog steeds. Maar dat alles heeft mij wel sterk gemaakt; zonder deze fouten was ik niet de man die ik ben geworden. Dat geeft dan ook aan dat ik ook veel dingen goed heb gedaan, en ik ben steevast van plan die goede dingen te blijven doen. Ik zal er altijd zijn voor hen die mij nodig hebben. Bijstaan met raad, daad en middelen als dat nodig is. Ik blijf me inzetten voor de gemeenschap omdat ik dat gewoon graag doe, en wil ook graag gewezen worden op de fouten die ik nog steeds maak.

Het laatste deel van mijn bestaan wil ik in ieder geval zo goed mogelijk invullen, voor zover mijn tanende fysieke gesteldheid dat toelaat. Daar waar mogelijk genieten van alles dat me geboden wordt; delen met familie en vrienden, geven maar ook nemen. Maar vooral zorgen voor een mooie afsluiting van het verhaal over een inmiddels afzienbare tijd. Ik ben niet zo’n filosofisch figuur met allerlei prachtige wensen en frasen. Geen zweverige, onwereldse en ontastbare zaken. Nee, gewoon lekker leven, doen wat we willen en kunnen en samen écht oud worden. Dan zien we wel waar en wanneer ons schip strandt. Ik hoop dat de huidige situatie in de wereld snel verbetert: het virus minstens onder controle (liefst de wereld uit) en al die idiote relschoppers en zogenaamde wereldverbeteraars tot inkeer gebracht. We leven echt maar één keer, en dat is in het hier en nu. Laten we vooruit kijken hoe we het béter kunnen doen, niet per se anders!

Het bericht 60 jaar verscheen eerst op In a strange, new world.

]]>
https://vonjot.nl/60-jaar/feed/ 2 6748
Dit land is gek geworden https://vonjot.nl/dit-land-is-gek-geworden/ https://vonjot.nl/dit-land-is-gek-geworden/#comments Wed, 17 Jun 2020 20:53:16 +0000 https://vonjot.nl/?p=6673 In a strange, new world - Hoe mijn leven veranderde...

Dit land is helemaal gestoord geworden sinds ik mijn laatste blog schreef, 6 weken geleden. Van het ene uiterste in het andere, de Corona ellende begint zijn tol te eisen lijkt het wel. Zes weken terug was ik blij en tevreden met de ombouw van onze achtertuin. Helemaal kapot en naar de kloten, maar met […]

Het bericht Dit land is gek geworden verscheen eerst op In a strange, new world.

]]>
In a strange, new world - Hoe mijn leven veranderde...

Dit land is gek geworden

Dit land is helemaal gestoord geworden sinds ik mijn laatste blog schreef, 6 weken geleden. Van het ene uiterste in het andere, de Corona ellende begint zijn tol te eisen lijkt het wel.

Zes weken terug was ik blij en tevreden met de ombouw van onze achtertuin. Helemaal kapot en naar de kloten, maar met het gevoel van ‘Yes, we did it!’. En iedere dag was een feestje om te zien dat alles begon te groeien en te bloeien. Het leven leek weer de moeite waard met zoveel moois, ondanks het juk van de Corona maatregelen. Maar daar zal ook ooit een einde aan komen, dus rustig afwachten op betere tijden.

Tot een paar weken geleden dit land volledig ontplofte en ontspoorde. De kuddementaliteit kreeg ineens de overhand over het gezond verstand, en wars van alle noodwetten en regels ging men massaal op de been. Om te demonstreren tegen het optreden van een paar politiemensen waardoor een (waarschijnlijk) onschuldig mens overleed, 9000 kilometer verderop alsof dat daar indruk zou maken.

Maar dit is Nederland, waar alles direct moet ontaarden in geweld, haat, en het misbruiken van een ontstane situatie om maar te gaan rellen, slopen en duizenden mensen in gevaar brengen. Want: het virus is nog lang niet weg! Helaas hebben veel mensen in Nederland (ik zeg bewust geen “Nederlanders”, want ik ben ervan overtuigd dat de meeste raddraaiers niet eens een Nederlands paspoort hebben) het verstand van een goudvis, en een IQ zo groot als hun schoenmaat.

Ineens is het in dit land niet meer zo fijn om te wonen. Plotseling realiseer je jezelf dat zij die deze grove overtredingen kunnen (nee, MOETEN!) verbieden, stoppen, tegenhouden, ontbinden en noem maar op zelf meedoen, meelopen en dus goedkeuring geven aan wat een massale overtreding van de wet kan worden genoemd. De leiders van dit land zwijgen, en doen niets anders dan zich verschuilen achter de afgeschoven verantwoordelijkheden, het wijzen naar anderen en het belazeren van de bevolking door ons van onjuiste, incomplete en onvolledige informatie te voorzien.

Met alle respect voor de ongetwijfeld goede bedoelingen van de organisatoren van de eerste demonstratie is er geen enkel excuus te vinden waarom er ineens figuren opstaan die allerlei zaken gaan staan verkondigen over “ons slavernijverleden” en hoe slecht wij “witte mensen (blanken)” wel niet zijn. En zichzelf vervolgens een vrijbrief geven om een beeldenstorm te ontketenen, waarbij de meesten niet eens weten hoe het verleden eruit heeft gezien.

Wat ooit begon met een gefrustreerde MTV veejay die nergens goed voor was, zelfs niet voor de politiek is ontaard in een regelrechte rassenstrijd, die hier in de steden en straten van ons land, mijn Nederland wordt uitgevochten. Dit land dat ik 23 jaar met heel veel eer en een schoon geweten heb gediend, verdedigd en mede behoed voor juist dit soort escalaties.

Dit land is mijn land niet meer. Er is totale anarchie uitgebroken, zonder een daadkrachtige leiding om alles weer onder controle te krijgen. Nee, in plaats daarvan komen er allerlei excuses richting de naar eigen zeggen gediscrimineerde en onderdrukte bevolkingsgroepen, zonder de schuldigen van het veroorzaken van enorm veel leed en schade aan publieke eigendommen op te sporen en te bestraffen. Er is geen capaciteit om dit te doen hoort men dan, terwijl er wel geüniformeerden in een moskee op de knieën gaan en mensen massaal worden bekeurd vanwege het overtreden van de noodmaatregelen. Er is geen capaciteit, terwijl de ME in groten getale aanwezig is rondom een begrafenis van een onlangs overleden Hell’s Angels-lid voor het geval het uit de hand zou lopen. Snap jij het nog? Ik niet.

Nederland wordt geregeerd door angst en blinde Eurofielen. De top bestaat uit meelopers, risicomijders, ontkenners en electoraatslaven. Snotneuzen die amper van school zijn maken de dienst uit, van Justitie & Veiligheid tot Defensie, van VWS tot Binnenlandse Zaken. Nog even los van de dames die voor de vulling van het vrouwenquotum moeten zorgen; de een met een voorliefde voor het Midden-Oosten en een Palestijnse echtgenoot die meer geeft om alles wat buiten dit land gebeurt, de ander met Zweedse roots en een dubbel paspoort die ook nog eens de plaatsvervangster van de premier mag spelen, als ze er tenminste is.

Ik begrijp niets meer van dit land. Er is overal wel wat, maar hoe een land binnen een paar weken van een democratie tot een dictatuur kan verworden is mij een raadsel. Minderheden worden ineens de stem van het volk, nieuwe wetten worden met spoed ingevoerd om de burger monddood te maken en te kunnen aanpakken als het toevallig zo uitkomt. Men noemt dat “het nieuwe normaal“, maar wie wil dat echt? Er bestaat niet eens zoiets als ‘normaal‘, want de omschrijving en inhoud is voor iedereen anders. Het nieuwe is de onderdrukkingsfactor. Waarbij de macht volledig bij de machthebbers komt te liggen, die de verantwoordelijkheid zoveel mogelijk delegeren.

Dit gaat helemaal fout. En er is helemaal niets wat we er tegen kunnen doen, want het is bijna ieder voor zich nu. Weg samenleving, weg samenwerking. Niet alleen Nederland gaat stuk; ook het Europees experiment is volledig mislukt. Dat is nu wel bewezen. Onnoemelijk grote geldbedragen (geld dat niet bestaat) moeten van Noord- naar Zuid Europa worden verplaatst. Zodat de mensen uit de noordelijke landen lekker vakantie kunnen vieren in de zuidelijke landen. Waar zij dus nog veel meer geld gaan uitgeven zodat de zuidelijke landen weer kunnen terugvallen in hun oude patroon. Europa had pas bestaansrecht gehad als Brussel de Coronacrisis en de huidige ‘rassenstrijd‘ als één partij te lijf was gegaan. Dan waren alle onderhandelingen over geld niet nodig geweest, dan waren de mensen vast wel overtuigd van het nut van een verenigd, en dus sterk Europa. We zullen het voortaan maar Europia noemen, een heel grote wens van een heel klein clubje fanatiekelingen die is uitgedraaid op een utopie. Die meer hebben afgebeten dan ze konden kauwen. En dus moeten stikken in plaats van slikken.

We gaan het zien. Wij houden ons gedeisd en blijven nog lekker thuis. Net zoals de afgelopen 14 weken. En hopen dat de mensen tot bezinning komen, van hoog naar laag, van links naar rechts.

Het bericht Dit land is gek geworden verscheen eerst op In a strange, new world.

]]>
https://vonjot.nl/dit-land-is-gek-geworden/feed/ 10 6673
Stuk https://vonjot.nl/stuk/ https://vonjot.nl/stuk/#comments Sat, 09 May 2020 01:11:46 +0000 https://vonjot.nl/?p=6119 In a strange, new world - Hoe mijn leven veranderde...

De vlag kan uit. Een lang gekoesterde wens is afgelopen week in vervulling gegaan. Een enorme test van ons eigen kunnen en uithoudingsvermogen is uitgevoerd; we zijn helemaal stuk. Maar zo ongelooflijk blij en gelukkig; daar heb ik graag wat pijn voor over. De flink uit de hand gelopen hobby die ik heb opgepakt toen […]

Het bericht Stuk verscheen eerst op In a strange, new world.

]]>
In a strange, new world - Hoe mijn leven veranderde...

Stuk

De vlag kan uit. Een lang gekoesterde wens is afgelopen week in vervulling gegaan. Een enorme test van ons eigen kunnen en uithoudingsvermogen is uitgevoerd; we zijn helemaal stuk. Maar zo ongelooflijk blij en gelukkig; daar heb ik graag wat pijn voor over.

De flink uit de hand gelopen hobby die ik heb opgepakt toen ik ziek werd en aan huis gebonden raakte heeft een nieuwe mijlpaal bereikt. Jarenlang heeft mijn verzameling subtropische en exotische bomen, struiken en planten moeten leven in potten en bakken (zie deze blog voor een plaatje hoe het was). Gehuisvest in een relatief onderhoudsvrije achtertuin van 45m2, bestraat met sierstenen om mij in staat te stellen zonder al te veel bukwerk de boel netjes te houden.

Maar dat viel tegen. Veel van deze levende objecten zijn niet echt bestand tegen ons klimaat, tenminste zoals het behoort te zijn met echte winters. Ieder jaar, zo rond half november moest ik de veranda gaan ombouwen naar een overlevingsruimte. Een soort kas, gemaakt van houten latten en heel veel landbouwplastic. Om vervolgens met de steekwagen de steeds zwaarder wordende bakken en potten daarin te rijden om ze te behoeden voor de snijdende noorder- en oostenwind.

Zodra de nachtelijke temperaturen redelijk boven het vriespunt bleven moest de boel weer voorzichtig naar buiten worden gebracht. Ieder voorjaar weer opnieuw laten opstarten uit de winterslaap; ieder voorjaar weer zoveel werk. Tot het allemaal eigenlijk niet meer paste; de veranda kwam steeds voller te staan en de tijdelijke bewoners werden steeds voller en hoger. Er werden grenzen bereikt.

Dit jaar werd duidelijk dat er iets moest gebeuren; iets wat ik al jaren van plan was. Dit jaar moet de boel de grond in, want alles barst letterlijk en figuurlijk de potten uit. Een enkele Yucca en palm was al bezig zichzelf omhoog de bak uit te duwen, omdat er niet meer voldoende ruimte in de pot was om verder te kunnen groeien. Actie was nodig. Hoveniers aanschrijven en uitnodigen een offerte uit te brengen. Want (dacht ik), die hebben nu klanten nodig om de Corona periode te kunnen overleven, dus de tijd leek rijp en de spaarcentjes lagen klaar.

Niets bleek minder waar. Van de drie hoveniersbedrijven in de buurt die ik heb aangeschreven heeft er 1 helemaal niet gereageerd, 1 pas weken later met een excuus dat hij de mail niet had gelezen maar verder ook niets meer liet horen, en 1 die daadwerkelijk is geweest om een plan te maken. Die laatste is nog een keer terug geweest met een tekening, maar die moest worden aangepast omdat ik het niet eens was met de indeling. Ook hij heeft zich niet meer gemeld, ook niet na meermaals contact met hem gezocht te hebben. Bummer!

Ten einde raad plaatste ik een hulpkreet op Facebook. En jawel, nog diezelfde dag kreeg ik een reactie van een goede bekende van me, die vroeger hovenier was geweest en samen met een vriend van hem af en toe nog wat van dit soort klussen aannam. En hij wilde mij graag helpen. Nou, dat heb ik geweten. In sneltreinvaart afspraken gemaakt om twee weken later op een zaterdag de boel in te graven.

Ik hoefde alleen maar voor een mini graafmachine te zorgen; de rest regelde hij. Aan- en afvoer grond, lavasteen en boomschors; daar hoefde ik me geen zorgen om te maken. Zelfs het afvoeren van het onvermijdelijke puin van de bakken die moesten worden opengezaagd nam hij voor zijn rekening. En juist omdat hij in zijn hovenierstijd nooit met dergelijke exoten had gewerkt leek het hem een mooie uitdaging waar hij dan ook weer wat van kon opsteken.

Om te zorgen voor een zo goed mogelijke voorbereiding hebben mijn vrouw en ik in de voorafgaande week zo’n 14m2 sierbestrating verwijderd. Ruim 1000 stenen à ruim 2 kilo de grond uit, in de kruiwagen en tijdelijk opstapelen. Toen we dat geklaard hadden waren we eigenlijk al stuk… Maar het was gedaan, en achteraf gezien was dat maar goed ook (anders hadden ze het vermoedelijk niet in 1 dag kunnen redden). De minigraver werd keurig thuisbezorgd en met heel veel moeite (letterlijk millimeterwerk) door de schuur de achtertuin in gemanouvreerd. En 24 uur later was het gedaan… Bijna alles wat ik gepland had kreeg een plekje in de grond, waarna alles werd afgedekt met een flinke laag boomschors. Niet alleen omdat het mooi staat, maar ook om het onkruid tegen te houden.

Oase van rust

Nu het zo goed als klaar is kijken we met veel plezier naar een nieuwe achtertuin. In plaats van al die bakken en potten een prachtige, natuurlijk aangelegde ‘urban jungle‘. Niks strak en recht, gewoon neergezet alsof het zo ontstaan is. Een “Oase van rust“; letterlijk de originele titel van mijn website toen ik begon met bloggen. Want zou voelde het toen, en zo voelt het nu weer. Stuk of niet kunnen we genieten van weer een nieuwe fase. Op deze manier komen we nog beter de quarantaine door die we onszelf ruim 9 weken geleden hebben opgelegd. En het gaat ons nog steeds goed (relatief gezien natuurlijk).

Het bericht Stuk verscheen eerst op In a strange, new world.

]]>
https://vonjot.nl/stuk/feed/ 3 6119
Survival mode https://vonjot.nl/survival-mode/ https://vonjot.nl/survival-mode/#comments Sun, 05 Apr 2020 00:59:42 +0000 https://vonjot.nl/?p=6092 In a strange, new world - Hoe mijn leven veranderde...

Survival mode, een lang niet meer gebruikt woord. Door mij tenminste. Gedurende mijn militaire loopbaan was ‘overleven’ een hot item, want daar werden we op getraind. Wat vervolgens ook nog tijdens het gevecht tegen mijn ongeneeslijke aandoening van pas kwam. En nu heb ik deze kwaliteit weer van stal moeten halen, net als miljarden andere […]

Het bericht Survival mode verscheen eerst op In a strange, new world.

]]>
In a strange, new world - Hoe mijn leven veranderde...

Survival mode

Survival mode, een lang niet meer gebruikt woord. Door mij tenminste. Gedurende mijn militaire loopbaan was ‘overleven’ een hot item, want daar werden we op getraind. Wat vervolgens ook nog tijdens het gevecht tegen mijn ongeneeslijke aandoening van pas kwam. En nu heb ik deze kwaliteit weer van stal moeten halen, net als miljarden andere mensen op de wereld…

Déjà Vu

Tijdens de uitbraak van het SARS-virus in 2003 bevond ik mij in HongKong en later in China. Dat was toen het epicentrum van de verspreiding van dit virus, dat velen ziek maakte en uiteindelijk massaal deed overlijden. Zelf kreeg ik daar een acute longontsteking (wat natuurlijk enorm schrikken was), maar ik werd gered door de totaal onbegrijpelijke, en soms duistere Chinese geneeskunde in een enorm, hypermodern ziekenhuis in de binnenlanden van dit enorme land. Want binnen twee dagen was ik weer koortsvrij en kon ik alles weer doen; dat lukt hier gewoon nog steeds niet met een longontsteking. Van het opschalen naar de ‘survival mode’ was dus geen sprake gelukkig.

Hoe anders is de huidige sitatie. De uitbraak en snelle verspreiding van het Corona SARS-virus (COVID-19) houdt de hele wereld in zijn greep. Mensen worden besmet, krijgen al dan niet last of komen zelfs te overlijden, en dat in zeer grote getale op een steeds hoger tempo. Ook deze variant van dit gemene virus vindt zijn oorsprong in China, maar deze keer hebben zelfs de bijzonder bekwame genezerikken in dat land geen pasklare oplossing voor dit enorme probleem.

Vanaf het moment dat de ziekte in Nederland om zich heen begon te grijpen (en dat is nog maar een maand geleden), nog voordat er hier maatregelen werden afgekondigd hebben wij onszelf in thuisquarantaine geplaatst. Omdat wij allebei tot een risicogroep behoren moeten we proberen onszelf zo goed mogelijk te beschermen. Dat stukje van alle survivaltrainingen heb ik dus goed onthouden: zorg dat je zelf veilig bent en blijft. Met succes: tot op heden vertonen wij beiden geen symptomen van verkoudheid, griep of Corona besmetting.

Fataal

Ziek worden is voor mij waarschijnlijk een doodvonnis. Vanwege mijn aandoening (die er onder meer voor zorgt dat mijn immuunsysteem hyperactief is) moet ik medicijnen nemen die dit oh zo belangrijke systeem platgooien. Nul immuunsysteem, dus vatbaar voor, nou ja, alles. Tel daar de maandelijkse infusen bij op, en het recept voor een enkele reis crematorium is geschreven. Aangezien ik nog vol met plannen, wensen en verplichtingen zit pas ik daar even voor, en neem dus deze harde maatregelen maar voor lief.

Boodschappen doe ik al lang niet meer. Ik ben alleen nog de chauffeur; mijn vrouw gaat de winkels in, en ik blijf braaf in de auto wachten. Ik ga zelf alleen naar binnen bij de noodzakelijke afspraken bij artsen en in de ziekenhuizen voor bloedafnames en infuusbehandelingen. En verder? Niets. Thuis blijven, af en toe een klusje, dagelijks voor alle maaltijden zorgen, samen het huis netjes houden, en veelvuldig in de ruststand voor de TV. Ik heb zelfs weer tijdelijk een Netflix abonnement genomen om de tijd door te komen.

Want uiteraard ligt ook 95% van mijn vrijwilligerswerk stil, op een enkele boekhoudkundige activiteit en wat technisch- en webbeheer na. Ik ben dat duidelijk niet meer gewend, stilzitten en nietsdoen. ‘Gelukkig’ slaap ik de laatste weken ook weer bijzonder slecht vanwege de helse zenuwpijnen in mijn benen, dus daarom zit ik hier weer om half drie in de nacht dit verhaal te tikken. Waardoor ik straks waarschijnlijk weer even goed in slaap val met een leeg hoofd.

Reboot

De wereld, dit land, ons leven is voorgoed veranderd. Mijn eerste uitzending als militair naar de Golfoorlog heeft mij persoonlijk veranderd; ik heb daar leren relativeren, en ontdekt wat echt belangrijk is in dit leven. Juist dat wat belangrijk is (gezin, familie, vrienden, maar ook bezittingen, wensen en dromen) wordt nu zwaar op de proef gesteld. Mijn survival instinct kan me hier eigenlijk niet mee helpen, want hier krijgt iedereen mee te maken. We zullen onszelf stevig moeten aanpassen aan deze definitieve ‘reset’; terug naar hoe het pakweg 3 maanden geleden was is niet meer mogelijk.

We gaan het zien. Niemand weet wat ons nog te wachten staat; totdat er licht aan het eind van de tunnel is blijven we in survival mode. Veel meer kunnen we niet doen; gewoon een beetje op elkaar letten en goed de berichtgeving, de omgeving en je eigen (on)mogelijkheden in de gaten houden. Tot die tijd zullen we elkaar niet of nauwelijks zien of spreken; hou het veilig, blijf gezond! En we spreken af dat we na deze crisis nog steeds lief voor elkaar zullen zijn, goed?

Het bericht Survival mode verscheen eerst op In a strange, new world.

]]>
https://vonjot.nl/survival-mode/feed/ 2 6092
Onwerkelijk https://vonjot.nl/onwerkelijk/ https://vonjot.nl/onwerkelijk/#comments Fri, 20 Mar 2020 11:21:11 +0000 https://vonjot.nl/?p=6065 In a strange, new world - Hoe mijn leven veranderde...

Onwerkelijk. De hele wereld in de greep van een pandemie. Iedereen op het scherp van de snede; de mens sterft. En ik? Ik leef nog. Juist ik. Snap er niets van… Die kleine, bruine plekken op de kaart hierboven. Dat is de plek die ik ‘thuis’ mag noemen, dat is de plaats waar ik LEEF. […]

Het bericht Onwerkelijk verscheen eerst op In a strange, new world.

]]>
In a strange, new world - Hoe mijn leven veranderde...

Onwerkelijk. De hele wereld in de greep van een pandemie. Iedereen op het scherp van de snede; de mens sterft. En ik? Ik leef nog. Juist ik. Snap er niets van…

Die kleine, bruine plekken op de kaart hierboven. Dat is de plek die ik ‘thuis’ mag noemen, dat is de plaats waar ik LEEF. En waar tevens het epicenter van de verspreiding van het Coronavirus in Nederland ligt. Om ons heen vallen de mensen bijna letterlijk om, en ik? Ik zit in Nieuwegein in de bekende paarse stoel mijn maandelijks infuus te verwerken. Alsof er niets aan de hand is.

Hoe onwerkelijk is het om ‘gewoon’ op mijn vaste stekkie in het St Antonius ziekenhuis in Nieuwegein te zitten en mijn maandelijkse routine doorloop. Om mij heen zie ik niets anders dan anders; de sfeer is goed, de vaste club verplegers en verzorgers is paraat. Zo ook mijn medelijders, die zorgen voor de nodige grappen en grollen alsof er verder niets aan de hand is. Maar toch… De gesprekken komen toch steeds weer terug op dat afschuwelijke virus. En de fatale effecten daarvan. En dan zie je ineens toch andere dingen om je heen. Afgesloten afdelingen, verplegend personeel door de gangen in beschermende kleding. Het restaurant dicht, geen gezelligheid in de gangen. En controles bij de toegangsdeuren…

Mijn vrouw en ik hebben (nog) nergens last van. Terwijl wij beiden tot de risicogroepen behoren van 70+ en/of zwak/geen immuunsysteem. Maar daarvoor zitten we nu al twee en een halve week binnen. Alleen de deur uit voor de hoogstnoodzakelijke boodschappen, waarbij ik dapper in de auto blijf zitten tot zij de boodschappen de winkel uit zeult. Een keer per week wel te verstaan, want we moeten het risico zoveel mogelijk beperken. Zonder te hamsteren natuurlijk, want dat is echt, echt nergens voor nodig. De levensbehoeften blijven gewoon beschikbaar, dus geen reden tot paniek.

Ondertussen wordt er gelachen. Spontaan, zonder dwang. Want dat is een manier om de spanning een beetje te laten wegglijden, een beetje lucht te geven aan de emoties. Het is makkelijk om te relativeren nu, wat is belangrijk en wat niet? We moeten doen waar we goed in zijn: improviseren, en vooral aan de volgende stap denken. “Stay safe, take care!” is wat je hoort. En dat betekent gewoon niets anders dan anders: let op jezelf, maar zeker ook op de mensen om je heen. Want je merkt heel goed dat het zomaar afgelopen kan zijn.

Dat besef is bij ons al heel lang aanwezig. Want hoe vaak heb ik niet aan de rand gestaan? Hoeveel momenten zijn er geweest dat het voorbij had kunnen zijn? Al heel veel. Daarom is het zo onwerkelijk dat juist ik tot nu toe verschoond ben gebleven van dit virus, tegen alle kansberekeningen in. Want zonder immuunsysteem ben je immers een open deur! Ik knijp hem best wel een beetje, maar aan de andere kant gebruik ik gewoon common sense. Ik was mijn handen ja, maar dat deed ik al. Alleen wat vaker nu. We blijven binnen, maar ook dat deden we al aardig veel. Wat nog meer?

Eigenlijk doen we dus niet heel veel anders dan normaal. Even geen vergaderingen meer, geen bijeenkomsten en happenings. Geen kaartavondje, en geen bezoek. Tja, als dat alles is wat we moeten missen om dit te kunnen overleven teken ik daarvoor. Het is zo simpel om je aan de regels te houden, dat het me alleen maar moeilijker lijkt je er NIET aan te houden. Wij doen ons best. Ik hoop dat jullie het hoofd koel houden, en met ons deze crisis doorstaan. Want het gevolg ervan zal nog jaren doordruppelen, net als het besef hoe kwetsbaar de mens eigenlijk is (geworden). Geniet van het leven, en wees lief voor elkaar.

Be safe, take care!

Het bericht Onwerkelijk verscheen eerst op In a strange, new world.

]]>
https://vonjot.nl/onwerkelijk/feed/ 2 6065
Kluizenaars https://vonjot.nl/kluizenaars/ https://vonjot.nl/kluizenaars/#comments Tue, 17 Mar 2020 02:03:29 +0000 https://vonjot.nl/?p=6056 In a strange, new world - Hoe mijn leven veranderde...

100 jaar terug in de tijd. Zo voelt het aan als je noodgedwongen al bijna 2 weken hoofdzakelijk de binnenmuren van je eigen huis moet bekijken, en alleen af en toe even mag luchten. Het onwaarschijnlijke is gebeurd. Geen Hollywoodproductie, geen drama, geen hersenspinsel van Quinten Tarantino of George Lucas. Een keiharde realiteit die de […]

Het bericht Kluizenaars verscheen eerst op In a strange, new world.

]]>
In a strange, new world - Hoe mijn leven veranderde...

Kluizenaars

100 jaar terug in de tijd. Zo voelt het aan als je noodgedwongen al bijna 2 weken hoofdzakelijk de binnenmuren van je eigen huis moet bekijken, en alleen af en toe even mag luchten.

Het onwaarschijnlijke is gebeurd. Geen Hollywoodproductie, geen drama, geen hersenspinsel van Quinten Tarantino of George Lucas. Een keiharde realiteit die de hele wereld op zijn kop zet, en de mensheid zwaar op de proef stelt.

Alles draait op dit moment om het Coronavirus, dat een pandemie heeft ontketend en op het moment van schrijven in 135 van de 195 landen huishoudt. Niets en niemand wordt ontzien; papieren grenzen vervagen, terwijl fysieke landsgrenzen keihard worden dichtgegooid. Gemeenschappen drijven uiteen, afspraken vervallen. Het begin van het einde van alles wat we gewend waren, het begin van een nieuwe wereldorde waarin niet meer per se het recht van de sterkte geldt. Want dit is geen gewoon griepje!

Vooral voor de zwakkeren in de samenleving, waartoe wij (mijn vrouw en ik) helaas ook behoren is dit een rampscenario, dat bijna 2 weken geleden begon met onze vrijwillige thuisisolatie. Nog voordat er in Nederland sprake was van besmettingen en sterfgevallen als gevolg van dit virus, laat staan centrale maatregelen voelden wij aan dat we onszelf alvast moesten gaan beschermen.

Toen was nog totaal niet te overzien wat er echt aan de hand was, behalve alle dramatische berichten uit verre landen als China, Iran en plotseling ook Italië. Het begon dichterbij te komen; voorspellen dat ook wij de klos gingen worden was niet zo heel moeilijk meer. Alleen in hoeverre, dat was de hamvraag.

Nou, inmiddels zijn we beland in een regelrechte oorlogssituatie. Inclusief hamstergedrag, verregaande maatregelen vanuit de overheid, en een enorm beroep op eenieders verantwoordelijkheidsgevoel. Want er vallen doden en gewonden. Niet door wapengeweld, maar door een onzichtbaar wapen, een sluipmoordenaar waar nog niets tegen bestand is. Het doet me enigszins denken aan iets waarvoor we destijds goed werden opgeleid: biologische oorlogsvoering. Ik krijg er de bibbers van!

Daarop doorgaand ben ik blij dat wij als militair goed zijn voorbereid op dergelijke situaties. Wat toen gold blijkt nog steeds te kloppen. Ik weet zeker dat iedereen die als militair is opgeleid nu weet wat hem of haar te doen staat. Vooral niet in paniek raken; vertrouw op je ervaring. Maar ook anderen te hulp schieten die niet weten wat ze moeten en/of kunnen doen in deze situatie. Ik denk dat het belangrijkste is dat wij rust moeten uitstralen, een voorbeeld moeten zijn omdat wij nu eenmaal weten hoe je hiermee omgaat. Wat niet wil zeggen dat je niet bezorgd of zelfs bang mag zijn!

Iedereen telt mee. Iedereen is nodig, want het gaat ons allemaal aan en we hebben allemaal wel iets in onze bagage wat van pas kan komen. Dit gaat nog maanden duren, en de gevolgen komen we misschien niet meer helemaal te boven. Maar nietsdoen is geen optie. Ik heb mijn hulp via de diverse media al aangeboden; fysiek kan ik niet zo heel veel, maar gezond verstand, ervaring en ICT-expertise kan ik bieden. Gewoon van huis uit, dus afgesloten van de rest van de wereld als een kluizenaar.

Laten we het samen ondergaan. Wees verstandig, en laat je niet leiden door angst of de enorme hoeveelheid berichten die via de sociale media worden verspreid. Want het meeste daarvan is onzin, het zijn veelal meningen en speculaties van allerlei mensen die echt geen idee hebben waar ze het over hebben. Ik volg de officiële berichtgeving vanuit de overheid, het RIVM en mijn behandelteams. Maar bovenal volg ik mijn gezond verstand. Dus als je daar gebruik van wilt maken weet je me te vinden.

Het bericht Kluizenaars verscheen eerst op In a strange, new world.

]]>
https://vonjot.nl/kluizenaars/feed/ 2 6056
Nieuwsflash https://vonjot.nl/nieuwsflash/ https://vonjot.nl/nieuwsflash/#comments Thu, 12 Mar 2020 19:45:52 +0000 https://vonjot.nl/?p=6045 In a strange, new world - Hoe mijn leven veranderde...

Even een nieuwsflash. Geen leuk nieuws, maar wel nodig om alles een beetje zuiver en in de juiste context te houden. Het is klaar. Vanaf gisteren maak ik geen deel meer uit van het vrijwilligerskorps van het eens door mij zo geliefde Sarcoidose.nl, de sarcoïdose patiëntenvereniging in Nederland. Het afscheid van mijn taken zat er […]

Het bericht Nieuwsflash verscheen eerst op In a strange, new world.

]]>
In a strange, new world - Hoe mijn leven veranderde...

Even een nieuwsflash. Geen leuk nieuws, maar wel nodig om alles een beetje zuiver en in de juiste context te houden.

Het is klaar. Vanaf gisteren maak ik geen deel meer uit van het vrijwilligerskorps van het eens door mij zo geliefde Sarcoidose.nl, de sarcoïdose patiëntenvereniging in Nederland. Het afscheid van mijn taken zat er al heel lang aan te komen, maar het einde kwam abrupt en voelde aan als ontslag op staande voet onder bedenkelijke motivatie.

Ik zal niet tot in detail gaan uitweiden over de redenen en oorzaken waarom dit zo plotsklaps is gebeurd. Laat ik mij beperken tot de kern van de zaak: een onoverkomelijk conflict met dat wat er nog aan bestuur van de vereniging over is.

Ruim vier en een half jaar heb ik me ingezet voor de club, waarbij ik alle technische knowhow die ik maar kon bemachtigen heb gebruikt om de club naar een hoger niveau te tillen. En dat is aardig gelukt, uiteraard mede door het professionele en adequate team van Stichting MEO, de dienstverlener van de vereniging.

Afgelopen zondag viel plotsklaps het doek. Vanwege een zeer onprofessionele ingreep kon ik mijn werk niet meer doen, en iedere vorm van uitleg bleef uit. Pas op de woensdag werd mij in een telefoongesprek verteld wat er was gedaan, waardoor e.e.a. wel op zijn plaats viel. En de woede alleen maar toenam, want een stinknormaal “sorry” kon er tot op heden niet vanaf.

We zijn allemaal mensen, en maken allemaal fouten (niets menselijks is mij vreemd). Maar als mens met elkaar omgaan betekent ook af en toe toegeven dat je het verkeerd hebt gedaan, en dat het je oprecht spijt. Omdat juist dat achterwege bleef ben ik met onmiddellijke definitief en onherroepelijk gestopt met mijn werkzaamheden voor deze club.

Waarom dan deze blog? Nou, omdat de verklaring die het bestuur heeft gepubliceerd en naar alle vrijwilligers heeft gestuurd een politiek correct verhaal is, waarbij alle blaam, je raadt het al, bij mij komt te liggen. Terwijl ik totaal niet weet wat ik verkeerd gedaan zou moeten hebben.

Hoe dan ook: dit is mijn kant, en diegenen die mij kennen weten dat ik altijd open en eerlijk ben. Als ik iets fout doe, dan zeg ik dat. Dus als mij onrecht wordt aangedaan, dan zeg ik dat ook. Bij deze; ik verwacht helemaal niets meer. Maar pijn in mijn hart doet het wel, want wat ik daar heb gedaan maakt me nog altijd een beetje trots.

Het bericht Nieuwsflash verscheen eerst op In a strange, new world.

]]>
https://vonjot.nl/nieuwsflash/feed/ 1 6045
Vechtscheiding https://vonjot.nl/vechtscheiding/ https://vonjot.nl/vechtscheiding/#comments Tue, 03 Mar 2020 19:49:46 +0000 https://vonjot.nl/?p=5982 In a strange, new world - Hoe mijn leven veranderde...

Ik hoor het mezelf nog zeggen: “Nooit meer Prednisolon! Die rotzooi komt er bij mij niet meer in!” (zie blog https://vonjot.nl/sil-ly-things/). Het was zo’n opluchting dat ik er eindelijk, na 2,5 jaar afbouwen mee kon stoppen, dat ik het van de daken kon schreeuwen. Maar mijn scheiding van deze rommel blijkt nu uit te draaien […]

Het bericht Vechtscheiding verscheen eerst op In a strange, new world.

]]>
In a strange, new world - Hoe mijn leven veranderde...

Ik hoor het mezelf nog zeggen: “Nooit meer Prednisolon! Die rotzooi komt er bij mij niet meer in!” (zie blog https://vonjot.nl/sil-ly-things/). Het was zo’n opluchting dat ik er eindelijk, na 2,5 jaar afbouwen mee kon stoppen, dat ik het van de daken kon schreeuwen. Maar mijn scheiding van deze rommel blijkt nu uit te draaien op een vechtscheiding!

Vervelend is dat: je hebt de boel schijnbaar goed geregeld en onder controle, en leeft al anderhalf jaar gescheiden van elkaar. Eindelijk verlost van het iedere dag weer te moeten worden geconfronteerd met je grootste vijand. Die na een geslaagd samenlevingsverband toch maar besloot om de boel net zolang te rekken tot er iets zou knappen. Ha, mooi niet: ik heb de Prednisolon in oktober 2018 voorgoed de deur gewezen. En de reservesleutels goed opgeborgen.

Tot er gisteren iets veranderde in mijn contract, ook weer eenzijdig doorgevoerd door dat stronteigenwijze, en vaak nutteloze omhulsel van vlees en bloed. Nadat ik vorige week weer eens flink op mijn bek ben gegaan (letterlijk deze keer, nee twee keer op dezelfde dag zelfs) besloot mijn lijf wraak te nemen op deze mishandeling. Los van de pijn en vernedering die dit toch al had veroorzaakt besloot datzelfde lijf me een vervelende infectie te geven; iets wat ik nog nooit had meegemaakt aan de buitenkant.

Wat eerst een virale infectie leek te zijn, waarvoor ik antivirale medicatie kreeg voorgeschreven (ook in verband met mijn extreme vatbaarheid voor enig virus, waaronder dus ook het Coronavirus) bleek vandaag dat er meer aan de hand was. Na een in eerste instantie relatief normale start van de dag (hele dag vergadering) begon ik na de middag behoorlijk af te knappen. Uitslag en jeukplekken breidden zich in snel tempo uit, tezamen met nog een handvol bijzonder vervelende en vooral pijnlijke symptomen.

Wat ik nog nooit heb gedaan werd nu onvermijdelijk: vlak voor het einde van de vergadering moest ik afhaken, en maken dat ik richting huisarts zou komen. Intussen mijn vrouw gebeld, die gelukkig een spoedafspraak heeft kunnen regelen. De timing was dus goed. En tja, het volgende onvermijdelijke werd geconstateerd: het blijkt geen virale, maar toch bacteriële infectie te zijn. Mijn lijf geeft af en toe vreemde reacties, symptomen en responses, zo ook deze keer waardoor een initieel verkeerde diagnose werd gesteld. Die antivirale medicatie is in ieder geval wel prima als extra buffertje tegen virussen (vooral nu!), en die kuur maak ik dus af.

Je raadt het vast al: ontstekingen in mijn lijf schreeuwen om een hereniging van een bijzonder ongewenste partner. De Prednisolon trad wederom toe in mijn lijf, alhoewel het hopelijk blijft bij de vijf dagen 30mg stootkuur. Als het doet wat het moet doen schop ik hem er direct weer uit, want weer de boel rekken en me laten chanteren, daar pas ik nu voor, laat staan voor weer zo’n vechtscheiding. Maar een noodzakelijk kwaad, dat ga ik niet uit de weg. Misschien komen we er deze keer samen op een volwassen manier uit, ik weet het niet. Maar ik hoop het van harte!

Het bericht Vechtscheiding verscheen eerst op In a strange, new world.

]]>
https://vonjot.nl/vechtscheiding/feed/ 6 5982
Als de zon schijnt https://vonjot.nl/als-de-zon-schijnt/ https://vonjot.nl/als-de-zon-schijnt/#comments Wed, 19 Feb 2020 22:11:43 +0000 https://vonjot.nl/?p=5907 In a strange, new world - Hoe mijn leven veranderde...

O wat is het leven fijn als de zon schijnt. Bekende woorden uit de tekst van het meest bekende liedje van André van Duin; wie kent ze niet? Nou, vandaag was ik het helemaal met deze grappenmaker eens (die dus ook echt wel serieus kan zijn). Het is weer tijd. Het is de week waarin […]

Het bericht Als de zon schijnt verscheen eerst op In a strange, new world.

]]>
In a strange, new world - Hoe mijn leven veranderde...

Als de zon schijnt - André van Duin

O wat is het leven fijn als de zon schijnt. Bekende woorden uit de tekst van het meest bekende liedje van André van Duin; wie kent ze niet? Nou, vandaag was ik het helemaal met deze grappenmaker eens (die dus ook echt wel serieus kan zijn).

Het is weer tijd. Het is de week waarin ik toe ben aan mijn inmiddels weer 4-wekelijks Flixabi infuus, want de 6-wekelijkse cyclus bleekt te lang (zie voorgaande blogs). Maar ook de week waarin ik meestal aardig afknap naarmate de vrijdag nadert. Deze week is het echter anders, want ik voel me eigenlijk niet echt zo slecht als te doen gebruikelijk in deze periode. Ik slaap (wonderbaarlijk genoeg) best redelijk sinds mijn laatste ‘shot’, en voel me vooral mentaal beter dan voorheen.

Zo goed dat ik samen met mijn lief voor het eerst sinds lange tijd te voet naar haar kapper en mijn barbier (is echt wel anders hoor!) ben gelopen. Die twee hebben hun zaak bij ons om de hoek, amper 100 meter verderop. Die 100 meters waren voor mij altijd een enorme uitdaging, want die zou ik moeten afleggen over een hindernisbaan. Die hindernisbaan bestaat uit niets meer of minder dan de klinkers waarmee het wegdek van de straat waarin we wonen is bekleed. Die door een prutsbedrijf (waarschijnlijk de goedkoopste inschrijvers) daar zijn neergelegd.

Waar ik normaal gesproken dus de auto voor moet gebruiken maakten we vandaag gebruik van een heerlijk, voorjaarsachtig zonnetje. Alsof ik zonnecellen op mijn huid had… Zo goed voelde het; het leven is inderdaad een stuk fijner als de zon schijnt. Gewapend met een enorm zelfvertrouwen, wandelstok, goede schoenen en best wel veel energie ondanks mijn ziekenhuisbezoek vanmorgen ging ik de uitdaging aan. Met resultaat! Ongeschonden en zonder op mijn bek te vallen konden we ons melden voor de reguliere knip- en in mijn geval trimbeurt.

Zelfs de terugweg was geen enkel probleem. Tot een klein uurtje later… Toen begon ik weer af te knappen. Accu leeg, energie verbruikt. Veroordeeld tot verplichte rust… Maar goed, het is bijna vrijdag, en dan mag ik weer bijtanken. Vanaf nu hoort het weer tot de vaste routine, en zoals het eruit ziet voor de rest van mijn leven. Niets mis mee; ik heb er veel baat bij, en het zorgt ervoor dat ik nog wat langer mijn steentje kan en mag bijdragen aan de maatschappij.

Die energieboost heb ik overigens hard nodig. De komende 5-6 weken worden mega druk met veel vergaderingen inclusief voorbereiding, bijeenkomsten en reünies, halfjaarlijkse onderzoeken en nog veel meer papierwerk. Maar ik doe dat graag; vanaf april hebben we weer wat lucht om ook andere dingen te doen. Hopelijk schijnt die zon vaker op deze aangename manier, zodat ik tussendoor wat kan bijtanken. Mooi vooruitzicht op wat gaat komen!

Vandaag een echo gehad van mijn rechterhand. De triggerfinger is na de operatieve ingreep aan de middelvinger ruim een halfjaar geleden niet goed genezen. Zoals het eruit ziet staat me een vervolgoperatie te wachten, want het gaat niet meer vanzelf weg. Even afwachten wat de artsen zeggen over de oorzaak (kan ook een cyste zijn die in de weg zit), maar een nieuwe ingreep is bijna onvermijdelijk. Ach ja, kan er ook nog wel bij. Ik weet nu wat ik kan verwachten; het is goed te doen met een paar kleine aanpassingen. We zien wel hoe het loopt…

Het bericht Als de zon schijnt verscheen eerst op In a strange, new world.

]]>
https://vonjot.nl/als-de-zon-schijnt/feed/ 3 5907