Fingerspitzengefühl? NOT!

Zes minuten. Dat was de tijd die de plastisch chirurg nodig had om het buigen en strekken van mijn linkerduim weer mogelijk te maken, zonder pijn en andere ongemakken. Zes minuten tussen zelf mijn knoopjes vastmaken en volledig onmachtig te zijn om daar zelfs maar aan te denken. Zes minuten van binnen, inclusief ontvangst, liggen, schoonmaken, meten, markeren, schoonmaken, verdoven, snijden, hechten, inpakken, opstaan en afscheid nemen.

Te lang heb ik doorgelopen met twee “trigger fingers”: links de duim, en rechts de middelvinger. Pijnlijk? Hangt af van de situatie en hand. De rechter middelvinger is meestal redelijk pijnloos te strekken (makkelijk in bepaalde verkeerssituaties 🙂 ), maar zodra deze moet worden gebogen slaat hij vrij snel ‘vast’, en kan dan alleen met behoorlijk veel kracht weer worden losgemaakt. En ja, dat doet pijn. Verrekte veel pijn, zelfs voor mijn doen. Simpele zaken zoals iets vastpakken is dan geen groot probleem, maar het loslaten, tja, dat is vaak een dingetje. Probeer maar eens je sok aan te trekken met hakende vingers; loslaten kan niet zomaar…

Afijn, het is nu gedaan. Tenminste, de linkerhand. Maar dat had toch nog wel een klein voetje in de aarde, want ik had sinds twee dagen grote twijfels of ik, als rechtshandige toch niet liever eerst een (relatief) gezonde, krachtige linkerhand wilde hebben. Want als ik eerst de (voor de hand liggende) rechterhand eerst zou laten doen en links niets zou kunnen vasthouden heb ik een groter probleem dan blijven doorlopen met een half functionerende, maar wel bijzonder dominante rechterhand. De linkerhand kan nu mooi genezen, en ik kan me nu gewoon nog steeds redden.

Over twee weken gaan de hechtingen eruit, en kan ik een afspraak maken voor de volgende ingreep. En dan begint het hele feestje weer opnieuw, maar dat feestje wordt zeer waarschijnlijk wat lastiger en minder prettig dan wat ik nu heb gehad. Want rondlopen met een onbruikbare dominante hand, en het feit dat ik volledig onhandig ben aan de andere kant is vragen om lachwekkende situaties. Niet voor mij, maar voor de omstanders…

Ik moet nu stoppen met schrijven, want de pijn begint een beetje irritant te worden. Wordt (een keer) vervolgd ben ik bang…

Ach ja, het moet maar! Die duim heeft dit al lang niet meer gekund…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.