Goed verzorgd

⏱ Leestijd: 3 minuten.

Goed verzorgd, dat ben ik zeker. Want: ik heb een mantelzorger, maar niet alleen dat. Mijn eigen vrouw, die meer aan mij denkt dan aan zichzelf houdt mij zoveel mogelijk op de been en maakt het leven dragelijk. Zonder morren, zonder zeuren. Je moet het maar kunnen.

Hoewel we al ruim 30 jaar getrouwd zijn hebben we de laatste 6 daarvan wel een heleboel moeten doormaken. Vooral vanwege mijn conditie; in eerste instantie een onschuldige operatie, die in rap tempo leidde tot een totale degradatie van mijn lichaamsfuncties. Het hek was van de dam, en we bereidden ons voor op het ergste. Zo op het randje ziet het leven er ineens heel anders uit, want je denkt zo’n beetje van alles voor de laatste keer te doen.

Ik heb nooit goed kunnen inschatten wat het met HAAR deed. Erover praten ging eigenlijk niet, en dat lag zeker niet aan mij. Nuchtere en praktische ikke ging van alles regelen om het maar geregeld te hebben, er ontbrak nog wel één en ander aan de papierwinkel. Want ik wilde, moest en zou haar goed verzorgd achterlaten mocht het inderdaad misgaan. Maar daar wilde ze niets van horen.

Meestal ben ik de positieveling in huis, en zij nou precies niet. Maar alsof ze het heeft zien aankomen knapte ik uiteindelijk dusdanig op (dankzij de medische kennis en kunde van mijn behandelteam), dat ik mijn positieve kijk weer terugvond. Het leven begon ons in zoverre weer toe te lachen dat we weer vooruit durfden te kijken, maar dan wel met de nodige restricties, belemmeringen en beperkingen. Want plannen maken, dat kon ik prima. Maar uitvoeren was en is een heel ander verhaal. Het koppie werkt nog steeds uitstekend, alles daaronder niet meer zo geweldig.

En dus komt het leeuwendeel van alles dat moet worden gedaan op anderen neer. De dagelijkse dingen op haar schouders, die het al niet licht hebben. Ik doe wat ik kan: ik zorg voor 3 maaltijden per dag, ben chauffeur van dienst, regel de financiën en overige zaken en probeer mijn dagen zo goed mogelijk te vullen met vrijwilligerswerk. Zij doet de rest. Meestal de Kliko naar de straat brengen, want vaak is die te zwaar voor mij. Wassen, strijken, stoffen, boodschappen, en ga maar zo door. Van de kleine tot de grote dingen voor zover zij dat zelf nog kan. Ze is tenslotte geen 20 meer.

Voorlopig ben ik nog redelijk zelfstandig en zelfredzaam; ik kan mezelf in- en uit bed krijgen, wassen/douchen, aan- en uitkleden enzovoort. Die last heeft zij in ieder geval (nog) niet, hoewel ik merk dat ze me met Argusogen volgt. Om me ook af en toe even fijntjes te vertellen dat ik moet stoppen omdat ik tegen een grens aanloop (hoewel ik me daar meestal niets van aantrek, met alle voorspelbare gevolgen van dien).

Gelukkig krijgen we huishoudelijke hulp voor die vervelende, zware klussen. Stofzuigen, dweilen, poetsen en het buk- en strekwerk wordt wekelijks voor ons gedaan. En wat ik daarnaast verder niet zelf kan laat ik doen, want ik heb geleerd bijtijds om hulp te roepen en die ook te accepteren.

Het lijkt allemaal heel gewoon, maar dat maakt het juist zo speciaal. Iemand die zichzelf zo kan wegcijferen is bewonderenswaardig. Getrouwd of niet, je moet het maar “even” doen, iedere dag weer. En ik ben niet de enige die dit allemaal waardeert. Vanuit de gemeente waarin we al ruim 26 jaar wonen komt er ieder jaar een mantelzorgwaardering, een erkenning in de vorm van een aantal binnen de gemeente te besteden waardebonnen, en dit jaar inclusief een pak verse koffie van een lokale brander, een tekening vanuit de onderbouw van de lagere school bij ons in de straat en een welgemeende brief vanuit het welzijnswerk. Aan de deur afgeleverd door een medewerkster van onze dorpsondersteuning. Goed verzorgd dus.

Fijn dat een gemeente zo erkentelijk is voor hetgeen de mantelzorgers doen voor haar inwoners. Maar het is dan ook wel een win-situatie voor de gemeente, omdat er veel geld voor zorg aan huis wordt bespaard. De mantelzorger neemt dat immers belangeloos voor eigen rekening. Wat niet wegneemt dat het gebaar meer waard is dan alleen een paar vouchers. Het is het gevoel dat ik niet kan geven: waardering van derden. Onze gemeente snapt het. En gelukkig zijn er nog vele gemeenten waar dit ook gebeurt, persoonlijk en welgemeend.

De waardering geldt dus ook voor jullie daar in het gemeentehuis in Gemert. Dank jullie wel!

Goed verzorgd
Het pakketje…

Eén reactie

  1. Super gewoon dat je vrouw dat allemaal zo goed kan doen.
    En die waardebonnen van de gemeente zijn altijd welkom. Onze gemeente doet daar ook aan. Toch een blijk van waardering aan degene die je verzorgd.

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Zoom
QR-code

Deze website gebruikt cookies. Door op OK te klikken ga je hiermee akkoord.