Hart geraakt!

Nee, geen typefout. ‘Hart geraakt’ klopt echter wel…

Ik ben mezelf er volledig van bewust dat ik redelijk direct, nee soms zelf hard dan wel vervelend uit de hoek kan komen. Iedereen die mijn verhalen regelmatig leest kan dat beamen, maar zo ben ik nu eenmaal. Geen blad voor de mond nemen, en zeggen waar het op staat en wat me bezighoudt. Maar soms is dat ongepast, en moet ik me van een andere kant kunnen laten zien. Laten zien dat mijn hart, gehavend en voorzien van de nodige littekens wel op de juiste plaats klopt.

Voorafgaand aan het redactie- en communicatieoverleg van Sarcoidose.nl bereikte ons het bericht dat onze Voorzitter afgelopen nacht wederom is getroffen door een hartinfarct. Dit heeft hij al eerder moeten doorstaan, en is daar kortgeleden nog voor gedotterd. Maar deze keer lijkt het allemaal veel ernstiger te zijn; diverse complicaties noodzaken het hem kunstmatig in slaap te houden.

Ik weet dat ik me niet altijd even charmant en aardig over hem (en de rest van het bestuur) heb uitgelaten, en dat ik onder zijn Voorzitterschap geen deel meer wilde uitmaken van het bestuur van de vereniging. Maar dat was zakelijk; als mens kan ik eigenlijk best goed met hem opschieten. Hoe groot was de schrik dan ook toen deze boodschap bekend werd; die schrik sloeg ons letterlijk om het hart.

Dit gun je niemand. Niet alleen hij, maar ook zijn vrouw zijn nu even niet meer op de kaart te vinden; zij hebben nu hiermee te dealen en niets anders dan dit. En dat betekent dat wij vanaf de zijlijn alleen maar kunnen hopen op, geloven in en voor hen die dat prefereren bidden voor een goede afloop.

In mijn voorgaande blog had ik het over ‘gas terugnemen’, en ik sta nog steeds achter dat besluit. Ik zal mijn stappen echter een beetje moeten bijstellen, een beetje moeten nuanceren juist omdat dit heeft plaatsgevonden. Ik kan de vereniging nu moeilijk laten doormodderen en ronddobberen als een stuurloze schuit. De schouders eronder, en doorgaan met waar we goed in zijn: dusdanig improviseren dat de achterban en doelgroep er geen hinder van ondervindt.

Dat betekent voor mij dat ik vooralsnog het gas niet zover zal loslaten dat de motor afslaat; de boel moet wel in beweging blijven. Daarnaast neem ik de verplichting gewoon op die ik ben aangegaan met en voor de andere vereniging (de BNMO), en zal me ook daar met al mijn beschikbare energie in storten.

Mijn eerste prioriteit ligt dus nog steeds bij Sarcoidose.nl. Hoe wrang is het dat er bijna altijd iets vervelends of erger moet gebeuren voordat er zaken anders gaan. Anders, niet per se beter, maar in ieder geval wel met de beste bedoelingen om de boel op orde te houden. Mijn gedachten gaan uit naar zijn echtgenote en kinderen; zij hebben het zwaarder en moeilijker dan ik. Want ik kan, als het goed is straks rustig gaan slapen en morgen weer opstaan; dat is nu niet meer zo vanzelfsprekend voor de directbetrokkenen.

Houdt moed, met een beetje wil en geluk komt het goed!

Eén reactie

  1. Goed geschreven Rob en je hebt wederom een goede beslissing genomen. Blijft toch altijd een militair niet modderen maar doorgaan en daar helpen waar het nodig en zodoende blijf je toch, ondanks je eigen problemen, altijd anderen helpen het siert je enorm.

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze website gebruikt cookies. Door op OK te klikken ga je hiermee akkoord.

%d bloggers liken dit: