Here we go again

3 min.
Here we go again

Here we go again – 4 down, 6 to go met een beetje pech. Na twee duimen en een middelvinger is nu mijn rechter ringvinger aan de beurt voor een chirurgisch sneetje in de peesschede…


Precies twee jaar geleden zat ik er ook: de plastisch chirurg. Niet om iets te laten verbouwen (borstvergroting heb ik niet nodig; ik ben dik tevreden met mijn A-cup), en verder is er toch niets meer te verbeteren. Ik ben nu eenmaal niet geboren om mooi te zijn. Nee, het is weer zover: de 4e vinger krijgt een opknapbeurt, omdat hij niet meer wenst mee te werken aan mijn toch al verstoorde motoriek.

Een volgende triggerfinger (een vervelende verdikking in de peesschede, waardoor de vinger na buigen niet meer recht komt) heeft zich aangediend (zie blog “Getriggered” voor de details van de vorige ingrepen). Nummer vier, en deze keer de ringvinger van mijn rechterhand. Dat betekent weer een paar dagen improviseren, want ik ben nog steeds “links onhandig“, of te wel rechts dominant. Zo dominant, dat ik behalve typen met mijn linkerhand alleen maar basale dingen kan doen. Een klein drama dus voor mij als ik mijn rechterhand niet of nauwelijks kan gebruiken.

Over twee weken is het zover. Dan gaan we weer zitten, klauw op de snijtafel, prikje, twee sneetjes, hechten , afplakken, en binnen tien minuten weer naar buiten met een ingepakte hand. Tenminste, als het deze keer een beetje meezit. Ik herinner me de middelvinger van diezelfde hand nog goed: een kleine marteling, en twintig minuten gewrik en geklooi om de boel los te krijgen.

Om dat drama te voorkomen (ik had de vorige keer veel te lang doorgelopen met die peesverdikking, waardoor de hele middenhand een beetje verkleefd en bijna FUBAR was – “F*cked Up Beyond All Repair”, zeg maar goed naar de kl*ten) heb ik deze keer op tijd een afspraak gemaakt, ondanks het gedoe rondom de Corona maatregelen. Helaas moest ik wel zeven weken wachten om vandaag eindelijk een eerste onderzoek te hebben, dus het is alweer bijna te ver heen. Gelukkig kan de ingreep nog net vóór de vakantie worden uitgevoerd, dus over een paar weken ben ik weer up-to-date.

Dan ben ik wel weer zo’n beetje klaar met alle gedoe. Mijn tweede vaccinatie met AstraZeneca is dan gezet, is hopelijk de nieuwe auto eindelijk gebouwd na 3 maanden uitstel door personeels- en onderdelentekorten, en gaan de besmettingen met dat K-virus weer de goede kant op. Allemaal zaken waarop ik zelf weinig tot geen invloed kan uitoefenen, maar die wel erg vervelend zijn als je er op moet wachten. Ga ik me niet druk om maken, er zijn leukere dingen te doen.

Soms denk ik dat het allemaal wel heel erg veel wordt. Tot mijn 55e jaar was ik eigenlijk nooit ziek, behalve de nodige botbreuken, en twee hernia (HNP) operaties. Maar sinds de tweede HNP ging het fysiek langzaam maar zeker de verkeerde kant op, met als resultaat dat ik nu alle “schade” blijkbaar aan het inhalen ben. Ach ja, ik ben er nog. Er is een periode geweest dat ik dacht mijn volgende verjaardag niet meer te halen, maar ik blijk taaier dan men dacht. En nu gaat het best okay, dus zo’n akkefietje als een hakende ringvinger kan er ook nog wel bij.

Rest mij iedereen een fijne vakantie te wensen (indien van toepassing); wij blijven in ieder geval lekker waar we zijn, en zien wel waar het schip verder strandt. Zeker tot ruim mijn tweede COVID-19 vaccinatie gaan we nergens heen (zelfs geen Ikea etc), want je weet maar nooit… Tot dan maar weer, en kom gezond weer terug.

1 reactie

    • Marianne op 17 jul 2021 om 08:52
    • Reageer

    Het is ook wel veel wat je voor je kiezen krijgt! Mazzel dat je zo positief ingesteld bent, anders was je alleen maar gaan zitten kniezen.
    Hopelijk gaat deze vinger makkelijk en ben je gauw van het probleem af. Blijf gezond!!

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: