Ieder nadeel heb zijn voordeel!

Nee, geen voetbal!

Bij voorbaat een welgemeend excuus voor alle niet “020” fans. Maar er was eens een man, die met rugnummer 14 bij een niet nader te noemen voetbalclub furore maakte. En was het dan al niet met zijn manier van goochelen met dat ronde stuk leer dan waren het wel zijn gevleugelde uitspraken. Uitspraken die tegenwoordig zomaar weer naar voren komen als je een Nederlands spreekwoord bijvoorbeeld met Google Translate vertaalt naar het Engels, en dat weer terug vertaalt naar het Nederlands.

Johan Cruijff is uiteraard de man waar ik het over heb. Maar ik ga het, als overtuigd niet-voetbalfan zeker niet over de sport zelf hebben (heb ik ook totaal geen verstand van). Alleen maar over de achterliggende boodschap van de bovenstaande uitdrukking, die natuurlijk de Neerlandici het nodige kippenvel bezorgt. Het is wel een waarheid op zich als je niet kijkt naar de incorrecte spelling en grammatica, want dat klopt natuurlijk van geen kant.

De triggers

Mijn vorige blog beschreef de volgende hindernis op de lange weg naar verbetering van mijn fysieke situatie: de “trigger fingers“. Dit fenomeen begint mij steeds meer te hinderen in mijn dagelijkse bezigheden; met een pen iets leesbaars op papier krijgen lukt bijna niet meer (probeer het maar eens: schrijven terwijl je je middelvinger niet kunt gebruiken). Als dat alles zou zijn had ik geen groot probleem; schrijven kan ook elektronisch zoals je nu ziet.

Het grootste issue waar ik straks, direct na de operatie aan mijn rechterhand tegenaan ga knallen: ik kan dan niet met mijn 3e been (mijn nauwelijks onafscheidbare wandelstok) lopen, en dan is dat lopen bijna onmogelijk. Althans, dat dacht ik… Tot ik afgelopen week op het idee kwam mijn angst om te vallen opzij te zetten, mijn slechte ervaringen te vergeten en mijn focus te resetten. Binnenshuis liep ik toch ook al zoveel mogelijk zonder stok (ons huis is niet groot, en er is overal steun), dus waarom zou ik het ook niet buitenshuis kunnen?

Zelfvertrouwen

De eerste stap is een daalder waard (die is van mezelf, niet van JC). Begonnen als een dronken eend (geen idee hoe dat er echt uitziet, lijkt me wel lachen), en langzaamaan opbouwen. Eerst van de achterdeur naar de schuur (11 meter), en dat een dag of wat herhalen. Langzaamaan kwam het vertrouwen terug, steeds beter kon ik mijn angsten beteugelen en zelfs volledig wegstoppen. Nu, een week verder loop ik stelselmatig steeds meer korte afstanden, zonder mijn bijna met mijn rechterhand vergroeide hulpmiddel, en het voelt goed!

Voor de zekerheid, en natuurlijk voor de wat mindere dagen heb ik de stok in de auto liggen. En uiteraard de reservestok paraat in de gang, want je weet maar nooit. Maar het zelfvertrouwen is terug en ik leer steeds meer de pijn te negeren. Joh, ik had geen idee dat die pijngrens nog veel verder omhoog kon; ik dacht dat ik daar geen speling meer had! Hoe vreemd zit een mens in elkaar? Supermensen geloof ik niet in, dat is een nummer te ver. En de illusie dat ik ooit weer normaal (tja, wat is normaal?) zou kunnen lopen heb ik ook niet echt, hoewel er nu toch weer een sprankje hoop opvlamt dat het wellicht ooit zover zal kunnen komen dat die rolstoel ook thuis kan blijven.

Je wordt beter door slechter te worden.

Alweer zo’n uitspraak van El Salvador (De Verlosser, hoewel hij in Spanje naar men zegt niet zo werd genoemd) die voor iedereen een eigen waarheid bevat. Mijn waarheid berust op feiten: ja, ik word, gedwongen door de omstandigheden natuurlijk op dit moment beter doordat het in principe slechter gaat. De uitspraak klopt, in ieder geval voor mij dus prima. Als het aan mij ligt mag het dus af en toe best wat slechter gaan; ik kom er kennelijk alleen maar beter (sterker?) uit. Mijn eigen grenzen echt leren kennen is nu de boodschap, want kennelijk heb ik dat tot nu toe verkeerd aangepakt.

Mindfulness, yoga, CBD-olie, zoutkamers en weet ik wat nog meer is aan mij niet besteed. Dat zijn zaken waar ik niet in geloof. Ik geloof wel in mezelf, en door de huidige ontwikkelingen geloof ik dat je zelf meer kunt dan je denkt, puur omdat je denkt dat iets niet gaat. Waarom dan niet het denken aan de beperking achterwege laten en het gewoon gaan doen? Toevallig las ik vandaag een dergelijk bericht van een van onze Drentse actieve leden (I Spotify, valt het kwartje al?) dat ook hij het hele grensverhaal duchtig aan het verkennen is, en ook met (wisselend) succes. Ik heb er een nieuw inzicht bij, en het vertrouwen is hoog. Amen!

4 thoughts on “Ieder nadeel heb zijn voordeel!

  1. Thea Lubbers

    Oh Rob, wat herkenbaar. Lopen zonder stok of krukken is een ware beproeving. In huis niet, daar heb je overal steun. Een strandwandeling kan ik inmiddels doen, zonder krukken en zonder de steun van manlief, lekker op blote voeten in het zand.
    Maar vraag de me niet om de twee minuten naar de huisarts te lopen, dat lukt niet. Ik loop inderdaad als een dronken eend, ik waggel alle kanten op en heb totaal geen richtingsgevoel. Ik moet er echt bij nadenken om op de hoek linksaf te slaan met lopen.
    Fietsen i geen probleem, dat gaat hartstikke goed.
    Dank je dat je dit hebt geschreven, het geeft me steun.

    Reply
  2. Wim

    Fijn om te onder vinden dat je de grens van het haalbare toch nog kunt verleggen, daar kun jij zeker mee over weg.

    Reply

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.