Judgement Day…

      Geen reacties op Judgement Day…

Mijn D-day was vandaag. Door velen gevreesd, door nog meer vervloekt. De uitnodiging voor de WIA-keuring bij het UWV lag al een tijdje op de mat, en nu was het zover.

Na een lange voorgeschiedenis, die je allemaal kunt teruglezen in mijn vorige blogs kwam alles vandaag bij elkaar voor het belangrijkste gesprek van de afgelopen en komende jaren. Alles goed voorbereid? Ja, moet haast wel, want ik heb alles nauwgezet bijgehouden en gedocumenteerd. Ik had dus geen enkele reden om nerveus te zijn, en dat was ik dan ook niet. Beetje gezonde spanning, want je weet dat je maar één kans krijgt om het verhaal goed uit te leggen. En niet geheel onbelangrijk: ik hoefde me geen zorgen te maken om het doen van onjuiste uitspraken. De boel belazeren heeft geen enkele zin; uiteindelijk heb je met professionals te maken die dwars door je heenprikken. “The truth, the whole truth and nothing but the truth”!

Uiteraard bijtijds aanwezig, en na een kwartiertje wachten werden we (uiteraard was mijn onafscheidelijke maatje mee) door een uiterst vriendelijke dame opgehaald. De keuringsarts. Na kort voorstellen begon ze direct net zo kort en zakelijk uit te leggen wat de bedoeling was, en stak direct van wal met het opsommen van een samenvatting van alle bij haar bekende feiten en documentatie. Mijn bek viel bijna open… Voor het eerst kreeg ik iets dergelijks te horen wat ook nog eens tot in detail klopte! Mevrouw had duidelijk haar huiswerk gemaakt, en dat liet ze merken ook.

Dat ze naast professioneel en zakelijk ook nog eens aardig en meelevend was liet ze blijken in het 2e deel van het gesprek: vraag en antwoord. Ik geloof niet dat ik heel veel heb kunnen toevoegen aan haar uitgebreide dossier; het beperkte zich tot een persoonlijke benadering, waarbij ook duidelijk werd hoeveel oog voor detail ze had (“ik zag dat je de paspoorten op een bijzondere manier uit je tas haalde… heb je zo weinig kracht in je handen?“). De juiste vragen werden gesteld, en ik geloof stellig dat ik ook de juiste antwoorden heb gegeven. Tenslotte de hamvraag: “Vind je zelf dat je arbeidsongeschikt bent“? Daar kon ik alleen maar op antwoorden “Dat weet ik niet; ik ben niet degene die dat kan bepalen. Maar dat ik behoorlijk beperkt ben geloof ik zeker“. Aan haar glimlach merkte ik dat dit het antwoord was waar ze op hoopte…

Deel 3 is normaal gesproken een lichamelijk onderzoek. Maar: het bleef bij even in haar vingers knijpen; verder onderzoek zag ze van af gezien mijn gedocumenteerde historie van onderzoeken en diagnoses. Daarmee gaf ze ook direct te kennen niets te kunnen toevoegen, omdat ze de ziekte zelf eigenlijk niet kende. Wat ze er nu van weet heeft ze uit de medische literatuur (gelukkig de meeste zaken geschreven door ons aller Prof. Dr. Marjolein Drent), en gaf ook aan dat dat alles behalve voldoende was.

Decision time! Haar conclusie kwam er op neer dat ik zeer waarschijnlijk niet in aanmerking kom voor een IVA, omdat ik simpelweg medisch gezien niet aan de voorwaarden voldoe. Ik ben zelfredzaam, dus ik kan mezelf wassen, aankleden en grotendeels zelf voor mijn eten zorgen. Ik doe de financiën thuis, en kan autorijden. Dat alles zijn zwaarwegende factoren welke een IVA nagenoeg uitsluiten. En ik geloof wel dat ze hier een punt heeft, want je moet al bijna volledig invalide en bijna zwakzinnig zijn om aan de regels voor een IVA te voldoen.

Officieel doen keuringsartsen geen uitspraak, want dat is weggelegd voor de arbeidsdeskundigen. Die bepalen de vorm en het percentage arbeidsongeschiktheid, of dat je misschien wel helemaal niet arbeidsongeschikt wordt verklaard. Gelukkig zinspeelde ze wel op een waarschijnlijke 80-100% arbeidsongeschiktheid, en daar zou ik vrede mee hebben. De motivatie zoals al eerder weergegeven bij de afgewezen IVA-aanvraag van augustus vorig jaar: zolang niemand een negatieve prognose afgeeft blijft er dus een kans op verbetering aanwezig. En nee, zelfs een autoriteit op dit gebied als Marjolein Drent geeft geen long term prognose af. Dat wordt dus WGA, en hopelijk inderdaad 80-100. Dan moet ik over een jaar of 3 dus weer door de molen heen. Over twee weken krijg ik haar verslag, en voor eind maart de definitieve beslissing.

Ik heb er een goed gevoel aan over gehouden. Niet alleen de inhoud van het gesprek, nee, niet eens de te verwachten uitslag. Nee, het goede gevoel kwam puur doordat we als mens in onze waarde werden gelaten. Ik voelde me gehoord, begrepen en niet, zoals eerder, afstandelijk afgewezen. Het was een prettig en openhartig gesprek, waarbij zij duidelijk haar grenzen aangaf. Ze wilde eigenlijk meer laten doorschemeren, maar kon en mocht dit niet doen vanwege de strakke reglementering. So be it.

We naderen nu toch echt het moment dat ik afscheid moet gaan nemen van mijn professionele leven. Een carrière die begon als krantenjongen en klusjesman al vanaf mijn 5e levensjaar, tot mijn huidige vorm van een ex-beroepsmilitair in een verrot en kapot lichaam van bijna 57 jaar oud. Maar afgeschreven? Nee, dat voel ik mij niet. Professioneel misschien wel, maar maatschappelijk gezien kan ik nog steeds mijn steentje bijdragen. En dat zal ik doen zolang ik kan, zolang ik het leuk vind en zolang mijn liefhebbende omgeving dit toelaat.

Waarvan akte!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.