Lijkbleek – vervolg 1

6 min.
Lijkbleek - vervolg 1

Wat een HEL! De dunne lijn tussen vrees en hoop stond op knappen. Zij die ik meer dan de helft van mijn leven de mijne mag noemen lag te vechten voor haar leven. En ik? Ik was machteloos, en werd één met mijn telefoon. Voor het eerst van mijn leven ervaarde ik angst. DOODSANGST! En ik kon er niets tegen doen.


Om maar eens wat citaten aan te halen uit allerlei muzieknummers die ik toevallig voorbij hoorde komen de afgelopen dagen in de Top4000: “De Dijk – Als ze er niet is“, “Paul de Leeuw en Simone Kleinsma – Zonder jou“, “Mud – Lonely this Christmas“, “Peter Gabriel en Kate Bush – Don’t give up” etcetera. Ik kan het niet horen zonder emotioneel te worden, zelfs nu ik dit, 3 dagen na mijn eerste onliteraire” uitbarsting schrijf. Nog steeds onwerkelijk, onbegrijpelijk en gewoon kloten.

Om maar verder te gaan waar ik gebleven was: ze is er nog. Die vechtersbaas is ver boven zichzelf uitgestegen en pakt de ellende die haar overkomt bij de ballen. Net 73 jaar geworden, maar menig 40-jarige had het allang opgegeven. Was een topwijf, wat een moeder en oma. Het was allemaal kantje boord, en het had niet langer moeten duren. Want de longembolie was heftig genoeg om fataal te zijn. Ze is dus aan de goede kant van het randje gebleven, en dat heeft ze toch echt zelf gedaan. Met heel veel steun, liefde en warmte van JULLIE (ik ben gewoon maar ik, en steun haar waar mogelijk, maar dat is toch anders).

Kort wat er allemaal is gebeurd: Maandag direct na de CT-scan overgebracht naar de hartbewaking (had IC moeten zijn, maar die lag vol). Met zuurstof via haar neus, een bloeddrukprobe in de slagader en een infuusnaald links, en 2 infuusnaalden rechts. Want ze moest nauwlettend in de gaten worden gehouden; het was kritisch. Door die embolie was haar longslagader nagenoeg verstopt, en kreeg haar hart dusdanig veel tegendruk dat haar linker hartkamer zwaar werd overbelast en vergroot. Levensbedreigende situatie. Slik.

Het ging redelijk, ze had zich berust in de situatie, en ging voor herstel. Enorm emotioneel, want ze moest mij veel te lang missen. 2x een uurtje per dag, meer zat er niet in dankzij die KUT Corona. Maar goed, ze kon haar telefoon goed gebruiken; niet om te bellen, maar wel om te appen. Dus we hadden wel steeds contact. Na het bezoek naar huis. Ik moest mijn ei kwijt; ik weet dat ik altijd mijn schoondochter kan bellen om te praten. Gelukkig kon zij naar ons huis komen, want ik had haar echt nodig, dat merkte ze direct. Ook mijn zoon sloot aan; ik kreeg eindelijk de kans mijn emoties redelijk te laten gaan en mijn hart uit te storten. Bedankt, deed goed. Dus kon ik weer wat positiever richting Helmond.

Ik had daar een technische aanvaring met een verpleger van de avonddienst; als techneut kon ik het niet aanzien dat haar hartmonitor steeds in storing viel zodra ze haar arm bewoog. Ik zag dat ze op een connector lag die alle plakkers op haar lijf met die monitor verbond; na het verplaatsen van die stekker liep het weer als een trein. Melding van gemaakt, maar die eikel (was ook zo na navraag) wist van geen luisteren. Ach ja, met een rotgevoel om half acht weggejaagd naar huis.

Omdat ik op die manier weg moest had ik geen vertrouwen in die verpleger, het zat me niet lekker. Dus net na middernacht de afdeling gebeld om te vragen hoe het ging; gelukkig kreeg ik een bijzonder vriendelijke jongeman aan de lijn die me volledig kon geruststellen (ze sliep, en alle waarden waren prima). Na een korte samenvatting te hebben gegeven wat er die avond was voorgevallen kreeg ik ook van hem te horen dat die man wat “rechtlijnig” was… Nou, niet echt geschikt voor zo’n afdeling lijkt me dan. Maar goed, ik kon ook weer slapen.

Volgende dag (dinsdag inmiddels): Ze belde me al vroeg op; eigenlijk best vrolijk, meer adem, minder benauwd, en redelijk geslapen. Maar uiteindelijk toch moeten afhaken; teveel is te veel… Gelukkig was het al snel middag, dus rap weer daar naartoe. We hebben lang kunnen praten; de ups en downs wisselden elkaar constant af met veel tranen (ja, ook bij mij!). Maar toen kwam de boodschap dat ze toch naar de IC moest; de angst sloeg haar direct om het hart (goed te zien op die monitor). Gelukkig kon de verpleegkundige haar alleen maar geruststellen en verzekeren dat haar conditie alleen maar beter werd, maar haar behandelaar was nu eenmaal de intensivist, en dat is zijn afdeling.

Verhuizen dus; ik was blij dat ik er nog bij mocht blijven. Na het installeren in een ontzettend grote, lichte en technisch volgepropte kamer kwam ze tot rust. Een aantal telefoontjes gehad, gesprek met haar behandelteam, voorlichting ook voor mij enzovoort. Ruimere bezoektijden, minder druk. Zoon en schoondochter mochten komen als ik weg was; dat deden we dus ook zo. Ik ben naar vrienden twee huizen verderop gegaan om bij te praten en even bij te komen (ik moest toch ook tussendoor steeds wasjes draaien, opruimen, opvouwen etc). Ineens telefoon: “WAAROM reageer je niet op mijn app??? Lees maar, ik hang op!“. Oei! Niet gezien! Teveel met mezelf bezig 🙁 …

Wat bleek: haar bloeddruk ging door het plafond, en ze had opdracht van de IC-verpleegkundige om overal mee te stoppen. Te veel inspanning gehad, teveel energie verbruikt die ze nodig had voor haar herstel. Klaar dus! Ik schrok me rot; direct de IC gebeld wat er was. Kreeg een keurige uitleg dat het allemaal teveel was geweest die dag, maar er geen reden was tot zorg en het zelfs een goed teken was omdat de bloedstroom kennelijk weer op gang kwam. Ze heeft een middeltje gehad om de bloeddruk omlaag te brengen en rustiger te worden. Maar het inlopen was wel afgelopen.

Woensdag. Al vroeg telefoon; ze gaat alweer verhuizen. Alles ging zo goed dat ze naar de gewone verpleegafdeling kon; intensieve zorg was niet meer nodig omdat ze het fantastisch deed. Ze stuurde zelfs een selfie vanuit de po-stoel 🙂 . In de middag er weer heen; het ging inderdaad al heel wat beter. Ik was net 20 minuten binnen toen ze haar alweer kwamen halen voor een longfoto; ik mocht gelukkig de verloren tijd inhalen en blijven zitten. Weer ups en downs, weer emoties. En te horen gekregen dat ze echt op het randje heeft gebalanceerd. Bam!

Het avondbezoek was uiteraard weer veel te kort; zo’n uurtje is snel voorbij. Maar ze ziet er met het uur beter uit; wel enorm benauwd, maar geen infusen, bloeddrukmeters en andere aansluitingen meer. Haar TV geactiveerd zodat ze een beetje de tijd kon doden. Shit, alweer half acht. Weg dus. Naar huis, was afhalen en opruimen, nieuwe was draaien. Tegen elf uur nog even een appje dat ze ging slapen; prima, goed bezig! En eindelijk, na even TV kijken zelf ook op tijd naar bed. Maar de hele nacht bij het minste wakker, gewoon geen goed gevoel. Maar niets aan de hand; vanmorgen op tijd een appje dat ze goed had geslapen.

Toch maar even gebeld; ze had wat foutjes gemaakt met foto’s doorsturen, dus ik snapte het niet. Ze was weer erg benauwd en emotioneel, maar de reden kwam al snel: de assistent cardioloog had haar ook gezegd dat ze door het oog van de naald was gekropen, waarna ze erg emotioneel is geworden. Dat moeten ze dus niet meer doen; ze barstte weer in tranen uit toen ze het vertelde. En moest ophangen. Shit, ik mag er niet heen. En vanmiddag ook niet, want dan gaat de oudste zoon. Ik moet dus wachten tot half zeven. WAT EEN HEL! Oh wat mis ik dat mens. En zij mij. We beseffen ons maar al te goed dat we echt niet zonder elkaar kunnen. Krijg net een appje. IK MIS JE! KAK! Ik jou ook!!!

Wordt vervolgd.

4 reacties

Naar het reactie formulier

    • Gerard de Bruijn op 23 dec 2021 om 23:19
    • Reageer

    Rob sterkte en dat ze snel weer naar huis mag

  1. He Rob wat een emotionele toestand. Ups and downs en dan nog die corona erbij. Weet dat we aan jullie denken en we duimen superhard dat alles goed komt en jullie snel weer zonder zorgen mekaar een knuffel kunnen geven.

  2. Gelukkig Rob, zit er vooruitgang in, al zijn het maar kleine stapjes. Wat een ellende als je elkaar niet hebt, ik weet wat het is hebben het zelf ook meegemaakt. We hopen dat nettocontant steeds een beetje vooruitgaat. We wensen jullie heel veel sterkte en heel veel groeten van ons.

    • Marianne op 23 dec 2021 om 13:26
    • Reageer

    O wat fijn allemaal!
    Missen is ruk, maar gelukkig tijdelijk. We duimen/bidden gewoon door, dat het maar een kort gemis gaat worden!!
    Toch nog fijne dagen gewenst!

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: