Lijkbleek

5 min.
Lijkbleek

Lijkbleek. Dat werd ze toen ze neerviel in haar stoel. De ogen weggedraaid, tong uit de mond, snakkend naar lucht. De liefde van mijn leven, mijn maatje, mijn alles stortte in. Lijkbleek.
Wat een beangstigend gezicht; ondanks alle ervaring en training was ik even niet in staat logisch te denken.
Maar gelukkig was de instinctieve reactie goed…


Het was net na achten in de avond, ze was bijna klaar voor haar televisiemomentje (Expeditie Robinson voor de geïnteresseerden). Ging koffie maken, en rommelde nog wat in de keuken. En ineens, out of the blue plofte ze op onnatuurlijke manier in haar stoel. Hijgend, nee verstikkend, de ogen helemaal weg, verkrampt. Instinctief reageerde ik zonder na te denken; tikken op haar (ijskoude) gezicht, proberen contact te krijgen, en maar praten. KIJK ME AAN! BLIJF BIJ ME! KOM OP NOU, WAT DOE JE? WAT IS ER? En ongetwijfeld nog veel meer. LIJKBLEEK!

Alle tijdsbesef verdween. Ze kwam terug nadat ik haar hart weer op gang had gekregen; verdwaasd, niet bewust wat er was gebeurd haalde ze weer adem. Hijgend, half bewust. Maar ze was weer aanspreekbaar. 112. Allemaal vragen, kennelijk beantwoord, maar steeds roepen SCHIET OP, HET GAAT MIS HIER! Na de verzekering dat de ambulance onderweg was bleef de dame op me inpraten, tot er een ander noodgeval kwam en ze moest ophangen. En de tijd verstreek; een oneindigheid leek het.

Inmiddels had ik op aanraden van de dame de deur open gezet. Klop klop… Daar waren ze. Met de medikit met alles erop en eraan. Ik had een saturatie/hartslagmeter die ik half onbewust aan een vinger had gestoken. Ik wist dus al dat die dingen OK waren. Bloeddruk was laag, verder leek alles goed. ECG zag er prima uit, geen TIA verschijnselen. Geen idee; er was geen medische noodzaak haar mee te nemen. In de gaten houden, en weer bellen als het verslechteren zou. En proberen een opname te maken hoe dat eruit zag.

Nauwelijks waren ze weg; ze moest naar het toilet. Durfde niet op te staan; duizelig, misselijk, waardeloos. Met de stoel (op wieltjes gelukkig) naar de gang, voorzichtig opgestaan op de WC gezet. BAM! Weer foute boel; DAAR GA IK WEER! hoorde ik haar zeggen. Weer ogen weg; weer tong naar buiten, weer snakken, weer hetzelfde gedaan, LIJKBLEEK. Instinctief de telefoon gepakt, even filmpje gemaakt. 112. Weer dame, weer vragen, weer hetzelfde. STUUR IN GODSNAAM HETZELFDE TEAM! Kon ze niet beloven; inmiddels weer de ambulance onderweg. Gelukkig, ze gaf aan dat dezelfde kerels weer zouden komen.

Alweer een eeuwigheid… Ze was bij, aanspreekbaar, beetje in de war, LIJKBLEEK! Maar ik had haar terug. Daar waren de mannen weer. Nu zonder pardon op de brancard, ze moest gaan liggen. En BAM! Daar ging ze weer; gelukkig nu de mannen erbij. Ineens braken. En weer terug op aarde; kort maar krachtig. Weer braken. Weer. Toen was het ineens voorbij; ze was weer bij. Zei dat ze droomde dat ze moest overgeven… Dat was dus wel de realiteit. De weg kwijt… LIJKBLEEK!

Ze werd ingeladen, en weg was ze. Ik heb de nodige spulletjes gegrepen; schoenen aan; in de auto naar Helmond. Onderweg onze jongste gebeld. Kreeg de rest niet te pakken; heeft hij geregeld. De ambulance was er nog niet; ik heb kennelijk veel te hard gereden. Wachten. Beangstigend; geen nieuws is GEEN goed nieuws nu. Verder met familie appen/bellen. Na wederom een eeuwigheid werd ik geroepen; ik mocht erbij. LIJKBLEEK lag ze in een SEH-bed; aangesloten aan van alles en nog wat; twee verpleegkundigen hard aan het werk. Brok in mijn keel; ik heb haar in al die bijna 40 jaar nog nooit zo gezien.

Hand vasthouden, strelen, praten. Angst regeerde; ik heb die van mij vakkundig weggestopt. Ik moest er voor haar zijn. Ik telde even niet mee. Artsen liepen af en aan. Moeilijke gesprekken over al dan niet reanimeren in het geval van… Nooit over nagedacht; dat soort zaken wilde ze nooit bespreken. GEWOON JE BEST DOEN kwam eruit; dat was voldoende. Ze brak. Ik brak, maar kon het verbergen. Na lang wachten (volgens mij was het al bijna 02:00 uur) kwam het vermoeden van een longembolie. Behandelen; bloedverdunners en zuurstof. Eindelijk een plek op een verpleegafdeling; tijd om afscheid te nemen, want ik mocht niet mee verder. Shit. Niet zo. Niet nu. Maar het moest.

Af naar huis; spullen halen. Kleding, ondergoed, een hele koffer vol. Telefoon en CPAP ook maar mee; terug naar Helmond en afgeven bij de portier. Mocht nog steeds niet verder. 04:00 was ik weer thuis. Slapen? nee. Ik heb het laten gaan. Janken, onmacht, bezorgd, nee doodsbang. Onwetendheid sloopt. Toch maar proberen te slapen; af en aan. Half tien; toch 2 uur geslapen. Opstaan. Ze had al een app gestuurd; goed nieuws dus. Dacht ik. Had al een hartecho gehad. Geprobeerd te bellen, maar ze kon niet goed praten. Buiten adem, overal pijn. Weer shit. Weer brok in mijn keel. Ik kan haar niet zo horen, dus later terugbellen.

Ze belde. Maar brak direct, kon niet praten, ik ook niet echt. Afgekapt; ik kom straks. Bezoekuur; 1 persoon, niet afwisselen. Vanmiddag en vanavond een uurtje. Jezus, twee uurtjes, hoe kan dat? 24/7 bij elkaar, en nu dit? Ik weet het even niet nu. Dan maar schrijven. Het helpt, dat weet ik. Af en toe een traantje wegvegen. En steeds dat afschuwelijke masker voor ogen. Weer tranen als ik dit schrijf, want nu krijg ik dat beeld niet meer van mijn netvlies. LIJKBLEEK! Koud, anders, ik dacht dat ik haar zou verliezen. Shit. Alweer tranen, sorry.

Ik stop er nu mee. Het helpt nu minder dan ik dacht. Geen idee of het een goed plan is om dit te publiceren, maar het is wel realiteit. Mijn realiteit. It SUCKS! Ik probeer positief te blijven, maar dat is heel erg moeilijk nu. Maar het moet. Voor haar. Voor ons. Voor de kids en kleinkids. Maar vooral voor haar. Verdomme, ik mis haar. Shit. Ik lees dit niet meer terug, bij voorbaat sorry voor de fouten die er ongetwijfeld instaan.

PS: Nu, bijna 2 weken later teruggelezen en de typefoutjes er zoveel mogelijk uitgehaald. Damn, wat een verhaal.

9 reacties

Naar het reactie formulier

    • Bert Middelhoven op 21 dec 2021 om 14:28
    • Reageer

    Heel, heel veel sterkte Rob.

    • Marianne op 20 dec 2021 om 18:12
    • Reageer

    Hoi Rob,ik denk aan jullie! Sterkte!

    • Ineke op 20 dec 2021 om 15:28
    • Reageer

    Hoi Rob,
    Dat is schrikken , hoop voor jullie dat het vlug beter gaat.
    Beterschap en sterkte.
    Liefs Ineke.

    • Wim van Beijnen op 20 dec 2021 om 14:47
    • Reageer

    Hoi Rob wat een vreselijk verhaal, we hopen voor jullie dat alles snel weer beter wordt, heel veel sterkte voor jullie beide.

    • koudhe1948 op 20 dec 2021 om 14:40
    • Reageer

    Wat een shit verhaal, heel veel sterkte en dat het snel beter zal gaan. Sterkte

    • Thea Lubbers op 20 dec 2021 om 13:12
    • Reageer

    Dat is vreselijk schrikken. Ik hoop dat het snel weer beter gaat met haar en dat jullie samen de kerst mogen vieren met je gezin. Heel erg veel sterkte samen.

  1. Oh nee maatje. Vreselijk. Ik duim voor een goed herstel xxx

    • Marianne op 20 dec 2021 om 12:52
    • Reageer

    O mijn God wat een ellende!!! Rob, ik kan jullie allen maar sterkte wensen, met valt er voor ons omstanders niet te doen. Heel hard duimen en/of bidden, dat dan weer wel. Maar dat is het enige. Ik hoop zo dat het weer goedkomt!!!!

    • Arie Hollander op 20 dec 2021 om 12:41
    • Reageer

    Hé Rob, wat een naar verhaal. Sterkte kerel.

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: