Mes in de rug

      Geen reacties op Mes in de rug

Hoe makkelijk kan het zijn om een klaagzang te produceren over dingen die je zijn overkomen. Het janken over het grote onrecht dat je is aangedaan door die ander… En dat je dat niet pikt, en er werk van gaat maken, let maar op! Retoriek? Nee, keiharde emotie, en het bewijs dat je ook gevoel in je donder hebt en niet bang bent dit te laten horen en zien.

Nou, dat is wel heel makkelijk. Dat heb ik afgelopen dagen ook ondervonden, en mijzelf via de social media flink uitgelaten over de gang van zaken bij met name het UWV. Zoek het maar op, ik ga er nu niet (meer) over uitwijden (zie ook mijn vorige blogs hierover). Want het is makkelijk iets roepen met een mes in je rug, want dat doet namelijk veel pijn en overschaduwt je gevoel voor realiteit.

Voor mijn trouwe lezers en volgers komt dit waarschijnlijk allemaal een beetje wazig over, want is dit wel een verhaal van mijn eigen hand? Jazeker, ik heb namelijk het weekend gebruikt om een en ander te verwerken en op een rijtje te zetten. Deze verwerking wekte zoveel emotie bij mij op dat ik mij gisteravond even moest laten gaan op Facebook: ik heb daar een statement gemaakt over de manier waarop de gesprekken en schriftelijke rapportages over die gesprekken volledig a-synchroon bleken te lopen. Alsof je een gespreksverslag zit te lezen van een persoon die niet bij dat gesprek aanwezig is geweest, en het rapport heeft opgesteld op basis van de krabbels van diegene die wèl bij het gesprek is geweest.

Na deze emotionele explosie kwam ik tot bezinning. De mensen die daar zitten moeten kennelijk andere mensen in een vakje stoppen, omdat de software die men gebruikt kennelijk geen ruimte laat voor menselijke interpretatie. Gewoon zwart-wit, vakje A of B. Daar kunnen deze mensen waarschijnlijk niets aan doen; ze doen gewoon wat hun wordt opgedragen. Hoe mooi het gesprek ook verloopt, en ook al heb je een goed gevoel overgehouden aan het verloop en de inhoud van het gesprek; het invulscherm is onverbiddelijk en onvermurwbaar.

Conclusie: de betreffende keuringsarts is een mens, want ze heeft een naam. En een heel mooie naam; ze heeft namelijk dezelfde voornaam als RTL4 in de begindagen had toen het allemaal nog achter de decoder zat van een satellietontvanger (ik wil geen namen noemen, dan moet het maar zo; zoek het maar eens op). En of ze nu wel of geen gekwalificeerd arts is weet ik niet, maar haar supervisor (verzekeringsarts) heeft haar rapport geaccordeerd dus zal het wel (voer voor discussie, ik weet het). Misschien wilde ze wel wat anders invullen, maar kon ze het niet. Ik heb namelijk het medisch document opgevraagd waarop haar bevindingen waren gebaseerd, en daar lees ik in haar commentaarvelden heel andere dingen dan in die zwart-witte conclusievelden tot uiting komen.

Ik ga dan maar uit van een gevalletje “Vergeef haar, want ze weet niet wat ze doet“. Dat mes doet wel pijn, maar misschien zit het wel juist op de goede plek om morgen goed gewapend naar het volgend station binnen dat grote gebouw af te reizen: de arbeidsdeskundige. Eens horen en zien wat zij gaat vertellen en uiteindelijk rapporteren; eens meemaken of diezelfde methodiek ook in die gelederen wordt toegepast.

Want als dat zo is gaat het juridisch steekspel pas echt beginnen. En dat is géén retoriek, nee het is een duidelijke belofte, en misschien waarschuwing aan het adres van diegenen die zich aangesproken (moeten?) voelen door mijn emotionele uitbarsting van gisteravond. Geen “mea culpa“, geen ontkenning. Puur een voorbereiding om mijn recht te halen daar waar het ligt: in de onvermurwbare automatiseringssystemen van het UWV. Diezelfde systemen die alleen dat prijsgeven waarvoor ze geprogrammeerd zijn, en niet dat wat ze wordt aangeboden.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.