Met links…

4 min.
Met links...

Met links. Niet achteloos, zoals de spreekwoordelijke betekenis van deze kreet is, maar letterlijk met mijn linkerhand type ik als rechtshandige deze blog in elkaar. En daar ben ik nu al 2 dagen mee bezig; het gaat allemaal niet zo vlot als ik zou willen. Zoals ik al eens eerder schreef: linksONhandig…


Die verdomde triggerfingers… Ze blijven me maar bezighouden en mij van mijn dagelijkse bezigheden, én nachtrust beroven (zie vorige blogs: Getriggerd, Fingerspitzengefühl? NOT!, Here we go again, K-vinger en Sleepless in Milheeze) . Om maar te zwijgen van alles wat mijn allerliefste er nu weer bij moet doen omdat ik zo nodig weer eens complicaties moest krijgen na de laatste ingreep.

Tien dagen geleden had ik deze ingreep, de hersteloperatie aan mijn rechter ringvinger omdat dat in juli niet helemaal was goed gegaan. Helaas kwam na een paar dagen, op zaterdag avond het noodlot even op de koffie, en liet een fikse, na wat later zou blijken zelfs levensgevaarlijke infectie in mijn rechterhand achter die me wellicht nog voor grote fysieke uitdagingen kon gaan stellen.

Deze bijzonder vervelende complicatie maakte een einde aan mijn revalidatie, en bezorgde mij een pijn die ik nog nooit eerder heb ervaren. Ik ben wel wat gewend, maar dit sloeg werkelijk alles. Een gezwollen hand, kloppend, trekkend, snijdend, gloeiend en ondragelijk. Ik nu kan uit eerste hand bevestigen waar de term “misselijkmakende pijn” vandaan komt!

Dat dwong mij om op zondagochtend, na een lange, slapeloze en vooral vreselijke nacht de eerste hulp te bellen, omdat ik zelf aanvoelde dat het niet nog een dag kon wachten. Gelukkig was de ingreep gedaan in hetzelfde ziekenhuis waar ook de huisartsenpost gevestigd is, dus na inzage in mijn dossier werd contact opgenomen met de dienstdoend plastisch chirurg. Met als resultaat een fikse antibioticakuur voor een week, en een afspraak voor de volgende dag.

Gelukkig begon de antibiotica al binnen 24 uur te werken, waardoor de ergste pijn wat dragelijker werd. Terug op de poli werden alvast 2 van de 3 hechtingen verwijderd, en man, wat zag die wond eruit. Maar goed, na open- en schoonmaken van de wond was men voorzichtig positief, en liet mij de volgende dag terugkomen bij mijn eigen chirurg voor een controle.

Deze was not amused met wat hij zag. De zwelling was nog steeds fors, maar hij maakte zich het meeste zorgen om de uitbreiding van de infectie naar mijn pols. En ja, dat heb ik gevoeld; wat een ellende is dat zo’n pijnlijk, vastzittend gewricht waardoor je je hand niet meer kunt draaien of zelfs neerleggen. Vooralsnog moest ik de kuur afmaken, en vooral de uitbreiding in de gaten houden, met de mededeling direct contact op te nemen als dat wel zou gebeuren.

Eigenlijk ging het weer 3 dagen best aardig. De pijn bleef binnen acceptabele grenzen, en ook de infectie ging niet verder. Tot afgelopen vrijdag, Meneer Noodlot kwam laat op de avond nog even checken of het wel slecht genoeg met me ging, en was teleurgesteld genoeg om de infectie opdracht te geven nog even wat gas bij te geven zo net voor het weekend. En dat heb ik gemerkt. Ik heb direct met wat penstreepjes aangegeven hoe ver de infectie was gevorderd om goed te kunnen zien wat er gebeurde.

Midden in de nacht werd ik wakker. Pijn, gloeien en gewoon beroerd. Ik zag dat de infectie alweer een paar centimeter was opgeschoven richting ellenboog, dus weer afgetekend. Een paar uur later hetzelfde, binnen 16 uur was de infectie bijna 10 centimeter groter geworden. Dus weer de SEH gebeld; deze keer moest ik direct opdraven, want dit was superlink!

Daar aangekomen werd ik door de dienstdoend SEH-arts bekeken; die heeft de plastisch chirurg weer gebeld, en na overleg mij de zwaarste antibioticakuur meegegeven die ze hadden. Voor 10 dagen deze keer, 8 pillen per dag. En jawel, het werkt zowaar! Ik ben nu 36 uur verder, en de infectie is niet alleen terug waar hij begonnen is, maar ook nog eens bijna niet meer zichtbaar aan de buitenkant op een kleine zwelling na.

Maar hij zit er nog wel; de vingers kan ik nog niet echt bewegen en de pijn is nog steeds bij (misselijkmakende) vlagen onhoudbaar, dus de Paracetamol kan ik nog niet laten liggen. Ik kijk op de klok, en realiseer me dat het wederom midden in de nacht is. Weer een nacht naar de knoppen, maar er zit vooruitgang in. Nu maar hopen dat er geen onherstelbare schade is opgetreden.

Woensdag gaat de laatste hechting eruit. Ik heb goede hoop dat we dan weer op hetzelfde punt zijn aangekomen als twee weken geleden: beginnen met revalideren. Ik ben alleen bang dat ik die hand nooit meer voor 100% zal kunnen gebruiken gezien de vorm van die ringvinger. Want die is nog exact zoals het was voor de “hersteloperatie”: krom en pijnlijk. We gaan het zien; er volgt sowieso een pittig gesprek met de chirurg wat de volgende stap wordt.

Eerst de kuur maar eens afmaken; nog 8 dagen mezelf beroerd voelen van die antibiotica voordat ik weer een beetje terug kan naar het normale leven, met alle beperkingen die ik toch al had. Daar kan dit echt niet meer bij…

Een speciaal woordje voor Helga: dank je wel dat je bestaat, en ik jou tot onze toch al beperkte groep echte vrienden mag rekenen. Wat jij schreef in jouw blog (https://sarcoidosesite.com/2021/12/11/pijnmoe/) heeft me echt geraakt, en me laten inzien dat wij toch echt een speciale soort zijn. Klagen op zijn tijd, maar tegelijkertijd de wil en vechtlust hebben om ons tegen alles wat ons overkomt te verzetten en dat ook vooral wereldkundig maken. Ze zeggen wel eens dat engelen niet bestaan, maar ik weet beter…

20211211 104340

2 reacties

  1. Wat een ellende weer Rob, hopelijk gaat het nu toch weer beter worden als het was. Beterschap.

  2. Hoe lief maatje. We zijn er voor elkaar, vergeet dat nooit. Hoe moeilijk ook, er is altijd iemand die je strijd begrijpt en mee blijft vechten.

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: