Nazomeren

      Geen reacties op Nazomeren

Het is half oktober. Maar daar is buiten niet veel van te merken; na een aantal koelere nachten wordt de temperatuur weer teruggezet naar waarden die een maand geleden al hoog te noemen zouden zijn. Persoonlijk heb ik daar helemaal niets op tegen; de warmte doet me altijd goed, en zorgt voor toch wat meer ontspanning in mijn gesloopte lijf.

Het gaat mij naar omstandigheden goed. Voor het eerst in lange tijd kan ik stellen dat de ziekteactiviteit tot staan is gebracht (althans, dat denk en hoop ik). Het zal een combinatie zijn van het stoppen met de gewraakte MTX en het daarvoor in de plaats starten met Azathioprine, vermeerderd met het nog niet bewezen effect van inmiddels al zes infusen met Inflectra. Eind december hoop ik meer te weten, na de tussentijdse meting d.m.v. een PET/HRCT-scan en longfunctietesten eerder die maand.

Bij mijn vrouw is het nu even andersom. Nadat zij zich onverkort de laatste 3 jaar alleen maar om mij heeft bekommerd, en haar eigen gezondheid op een zijspoortje heeft geparkeerd krijgt ze daar nu de rekening voor gepresenteerd. Nu ben ik degene die zich zorgen maakt om háár; mijn maatje, steun en toeverlaat heeft het zwaar. Ze is momenteel bezig wat “achterstallig onderhoud” weg te werken, iets dat al lang had moeten gebeuren, maar om bekende redenen steeds weer werd uitgesteld.

Het komt allemaal wel weer goed, maar een schrikmoment was het wel. Ik ga uiteraard niet in op de details, maar neem maar van mij aan dat het heftig was, en nog steeds een beetje spannend is nu. Maar het zet je wel weer even met je voeten op vaste grond; het zet je aan het denken omdat je nagenoeg alleen maar met je eigen situatie bezig bent geweest de laatste jaren. Inclusief het vrijwilligerswerk voor de SBN, terwijl ik misschien beter wat meer aandacht aan háár situatie had moeten schenken.

Natuurlijk spenderen we veel, heel veel tijd samen, maar de focus ligt toch echt ergens anders. Je hebt het weleens aangehaald: “Zou je niet eens een keertje naar de huisarts gaan?“, en “Let je wel een beetje op jezelf?” terwijl ík dat eigenlijk meer zou moeten doen. Hoe dan ook, les geleerd, en ook hier komen we wel weer uit. Dus ben ik nu erg blij dat ik me beter voel en dus ook met wat meer vertrouwen dingen kan aanpakken (hoewel de kracht nog steeds ontbreekt, en de pijn niet minder is geworden). En dus een beetje beter op haar kan letten…

Maar laten we het gewoon weer over de “Indian Summer” hebben die ons te wachten staat: De mooiste periode van het jaar, waarin de meeste blaadjes al zijn gevallen. Als je goed kijkt zie je in de inmiddels uitgebloeide Hortensia’s alweer nieuwe knoppen verschijnen, en ook vliegen de vlinders weer regelmatig tussen mijn palmen en bamboe door op zoek naar wat warmte. En de bananenplant (Musa Dwarf Cavendisch voor de kenners) heeft het opperbest naar zijn zin. Gewoon omdat hij nog steeds niet naar binnen hoeft, en zich lekker in het najaarszonnetje kan blijven koesteren.

Ik heb het prima naar mijn zin onder deze omstandigheden. Mijn grote hobby en passie, de palmen en andere exoten kan ik gewoon blijven uitoefenen; de winterstalling laat nog even op zich wachten. Zelfs de barbecues (hobby #2) gaan nog wat uren maken in de open lucht, en de kussens van de tuinmeubelen mogen weer even de kast uit. Jammer dat we er niet ten volle van kunnen genieten (zie bovenstaande), maar we doen het er maar mee.

We zijn dus onder de streep allemaal mensen, met allemaal onze eigen kwaliteiten en gebreken. Wij hebben een sterke chemie, en zijn dus redelijk gewapend tegen alle narigheid die op ons pad kan komen. We hebben immers al een aardige geschiedenis van tegenslagen en ellende achter de rug, en dat heeft ons sterk gemaakt samen. Maar ook de sterkste tak buigt weleens onder een zware last, en dat is niet erg zolang je er maar voor zorgt dat die tak niet breekt Dus laat bijtijds die last vallen. Let the sunshine in…

Geef een reactie