Oog in oog

3 min.
Oog in oog

Oog in oog met hém! Jaren geleden beschreef ik hem als een “equivalent van Mengele himself” (https://vonjot.nl/en-toen-had-ik-het-of-niet-deel-2/, 8e alinea). Nu moest ik hem zien als één van de redders van mijn lief op het moment dat zij voor haar leven moest vechten!


Bizar. Anders kan ik het gevoel niet omschrijven. Hij herkende mij (ogenschijnlijk) niet, maar ik hém wel. De man die mij al martelend met een slang in mijn luchtpijp letterlijk de adem ontnam, terwijl hij met een naald het nodige lymfevocht probeerde af te tappen. Maar ook de man waar in de tegenwoordige tijd mijn lief mee wegloopt als een ontzettend lieve, leuke arts die bij haar geen kwaad kan doen. Wat een contrast.

Wat voor mij destijds het begin van het einde leek in te luiden met de diagnose sarcoïdose in longen en lymfe, was voor haar het begin van het einde van haar lijdensweg na de haar bijna fatale ruiterembolie, en haar weg naar voorzichtig herstel wat door deze zelfde man wordt begeleid. Welk een verschil, wat een compleet andere indruk één man kan maken in twee totaal verschillende scenario’s.

Een déjà vu dus. Maar goed, terug redenerend heeft hij er wél voor gezorgd dat mijn behandeling en verdere diagnose kon starten, niet wetende waar dit toe zou leiden. Ik ben er echter nog, en zij ook. En dat is ook iets om rekening mee te houden in de beoordeling van deze blijkbaar zeer kundige arts.

Ik realiseer me dat ik wel heel erg hard over hem heb geoordeeld, maar de shock was toen kennelijk dusdanig groot dat ik het niet anders kón zien. Na weer oog in oog met hem te hebben gestaan kan ik alleen maar een diepe buiging voor hem maken, en hem in stilte mijn verontschuldiging aanbieden voor mijn misplaatst vooroordeel.

Inmiddels gaat het steeds beter met haar. Het herstel verloopt voorspoedig; de thuiszorg wordt al langzaam maar zeker afgebouwd omdat ze steeds meer zelf doet. Nu de eerste controle met een bijna optimale uitkomst achter de rug is kunnen we vol vertrouwen uitkijken naar de volgende stap: de hartecho en het oordeel van de cardioloog. Dat is wel erg spannend, want het is nog maar de vraag of het herstel van de vergrote hartkamer ook zo voorspoedig verloopt.

Ook het ‘keukentafelgesprek’ met de WMO-functionaris van de gemeente heeft al plaatsgevonden. Kennelijk heeft mijn effort om maximaal druk te leggen via al mijn connecties daar zij vruchten afgeworpen. Hoewel het gesprek zelf niet soepel verliep m.b.t. de eventuele vergoeding van de traplift vanuit de WMO is het toch nog redelijk goed gekomen. Op basis van de indicatie van de cardioloog dat de traplift een medische noodzaak voor haar is wordt namelijk een deel van de kosten voor de traplift en het jaarlijks onderhoud alsnog vergoed.

De weerskant van deze positieve ontwikkeling zet me echter wel aan het denken. Als de cardioloog op voorhand, nog vóór de uitkomst van het komende echo onderzoek al aangeeft dat er een medische noodzaak bestaat moeten we er van uitgaan dat het nooit meer helemaal gaat goedkomen. Dat ze dus geen trappen meer op verantwoorde wijze zal kunnen lopen omdat die belasting te zwaar is. We snappen natuurlijk ook wel dat de leeftijd hierin ook een flinke rol speelt, maar het is wel even slikken. Maar ach, waar hebben we het over; er is nu een oplossing voor.

Het gaat allemaal langzaam maar zeker vooruit. Tot hoever zien we wel, wie dan nog leeft die dan zorgt. Vrije interpretatie ja, maar je weet wat ik bedoel. Ze kan in ieder geval weer naar boven; ze heeft eindelijk, na bijna zeven weken weer in ons eigen bed geslapen (en hoe!), en sinds 30 december voor de eerste keer weer kunnen douchen. Nu, as we speak ligt ze weer heerlijk rustig te slapen. Ik kan er alleen maar gelukzalig naar kijken, en vergeten dat ik weer eens midden in de nacht wakker ben. Ik vind dat nu echt geen straf als ik bedenk hoe anders het had kunnen aflopen…

2 reacties

  1. O wat heerlijk!! En een cardiologisch probleem waar oplossingen voor bestaan is de helft van het probleem! Vroeger waren er geen trapliften, dus tel je zegeningen. Iedere dag een beetje beter, blijven hopen!

  2. Rob, goed dat het eindelijk voor beide weer de goede kant op gaat. Je hebt zo wat oplopen maar het is een hele klus om daar weer van te herstellen. Sterkte voor beide dat het toch steeds weer wat vooruit gaat.

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: