Overweldigend

Hot news

* * * ‘Incognito’ * * *

Tja, daar zit je dan als kersverse (en vooral zeer beperkt houdbare) ‘Bekende Nederlander‘, tenminste bij een behoorlijk grote groep mensen. Sinds de RTL4 nieuwsuitzending van vorige week zaterdag blijkt mijn toch al gestaag groeiende volgersgroep nog groter te zijn dan gedacht, en moet ik al bijna incognito over straat gaan (grapje…). Veel mensen reageerden direct en spontaan, gewoon omdat ze dat meestal doen als ik weer eens ergens in meegetrokken of bij betrokken werd. Maar ook veel reacties van mensen waar ik dat nu niet direct van had verwacht…

Zo heb ik ineens weer contact met oud-collega’s, tot meer dan 35 jaar terug. Maar ook van recentere datum, (goede) kennissen die allang uit het oog verloren waren. Wat zo’n landelijke nieuwsuitzending allemaal niet kan doen… Best wel een beetje overweldigend, terwijl ik echt wel gewend ben om voor de camera te verschijnen en interviews te doen. Maar ja, dit was bijna live tv, en ik ben blij dat het zo verlopen is.

Nu de rust weer een beetje is weergekeerd en ik me nu knap beroerd voel door een fikse verkoudheid en de standaard K-week voor mijn infuus heb ik even tijd. Nee, ik ben geen man van de standaard terugblikken over het afgelopen jaar, geen fan van allerlei lijstjes en de al dan niet gemeende kerstwensen. Nee, ik denk dat ik wel weet waar ik sta, en dan heeft al dat terugkijk gedoe weinig zin. Kerstgevoel zit er bij ons de laatste jaren sowieso niet in, en aan ‘goede’ voornemens doen we al helemaal niet. Ik ben meer van het bekendmaken van plannen en het doen van beloftes.

Toch pak ik er één lijst bij. Een lijst die mij wél aan het hart gaat; een lijst letterlijk uit duizenden. De afgelopen drie weken heb ik nagenoeg constant de radio aangehad op Radio 10, want daar werd de Top 4000 aller tijden uitgezonden. Geen standaard ‘hitlijst’, ingevuld dan wel aangestuurd door de platen- en productiemaatschappijen, mediabonzen en het grote geld. Nee, een eerlijke lijst, voor en door de luisteraars van dat station (het is weliswaar van Talpa’s John de Mol en riekt dus naar commercie, maar dat terzijde).

Het viel mijn vrouw zelfs op. “Wat zing je toch veel de laatste tijd!“. Een terechte constatering, want van de zeker 3200 nummers die ik (deels) heb gehoord kon ik 2/3 mee dreunen. Zonder erover na te hoeven denken komen de woorden op de maat van de muziek, in de meeste gevallen al na de eerste tonen van het nummer. Als je er over gaat nadenken rijst onmiddellijk de vraag “Waarom?“, want de laatste keer dat ik keek stond er echt geen “Gerard Ekdom” in mijn paspoort. De geboorteplaats en de dag mogen dan overeenkomen, maar toen deze held werd geboren trok ik voor het eerst een Luchtmacht uniform aan.

Het is voor mij iets natuurlijks. Ik heb een redelijk ‘audio grafisch geheugen‘; ik hoef er niets voor te doen. Ik hoor het, en de teksten worden automatisch opgeslagen in mijn intern geheugen. Ik verbaas me helemaal niet over de gave die Gerard bezit; bij hem is het echter een bewustzijnskwestie, waar hij zijn hele leven omheen heeft gebouwd en hij zijn broodwinning van heeft gemaakt. Dat maakt hem IMHO tot de beste radioman die er is, nog even los van zijn bijzonder aangename stemgeluid en evenzo sympathiek voorkomen. Ik ken hem niet persoonlijk, maar wij hebben erg veel gemeen…

Terug naar het meezingen, waarbij je het ‘zingen‘ niet al te serieus moet nemen. Het opzeggen van een tekst in de maat en melodie van de muziek heet alleen zingen als de stemkwaliteit dat rechtvaardigt. Dat laatste ontbreekt er nogal eens aan bij ondergetekende, want het is niet echt om aan te horen. Maar het gaat vanzelf; ik doe dat niet bewust. Sterker nog, ik verbaas me er zelf regelmatig over hoe goed ik de meeste teksten ken, ook van nummers die ik echt niet mooi vind. Over onderbewustzijn gesproken…

Maar het schijnt dat nagenoeg iedereen met enig autistisch trekje (waaronder ik mezelf kan, nee moet scharen) wel iets heeft van vergelijkbare strekking; we zijn allemaal ergens goed in. Als dit dan mijn, nou ja, “gave” moet zijn ben ik daar best tevreden mee en zelfs een beetje trots op. Tel daarbij op de gigantische kippenvel momenten als er emotioneel beladen nummers voorbijkomen die de tranen in mijn ogen doen opwellen (nr. 1614 en 17 in onderstaand lijstje bijvoorbeeld), nou, dan ben ik een gelukkig mens. Even los van alle ellende van mijn verrotte lichaam; alleen mijn geest laten werken. En dat doet me goed!

Wij willen toch diegenen die ons op enige wijze hebben ondersteund, opgepept, geholpen, laten lachen, laten huilen of op andere positieve wijze aan ons gedacht hebben een bijzonder goede tijd toewensen, want gemeende wensen kennen geen houdbaarheidsdatum. Niet beperkt tot twee dagen, of zelfs een heel jaar. Nee, wij wensen hen die het aangaat toe het allerbeste uit het leven te halen zolang dat nog kan, en vooral veel goed te doen. Het is al een oud spreekwoord, maar daardoor niet minder relevant: “Wie goed doet, goed ontmoet“. Ik spreek uit ervaring als ik zeg dat dit helemaal waar is!

Mijn plannen: die nieuwe auto gaat er komen, ik zal ervoor vechten om mijn kennis en ervaring te blijven inzetten voor anderen (af en toe wordt me dit erg moeilijk gemaakt), en ik ga dan echt dat boek schrijven gebaseerd op alle blogs en andere verhalen die ik tot nu toe gepubliceerd heb.

Mijn belofte: Over een jaar laat ik weten wat er van mijn plannen is terechtgekomen. Dat betekent dat je voorlopig nog niet van mijn geleuter af zult zijn!

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze website gebruikt cookies. Door op OK te klikken ga je hiermee akkoord.

%d bloggers liken dit: