Plan B

3 min.
injectie001

Plan B. In mijn vorige blog (https://vonjot.nl/houdt-het-dan-nooit-op/) schreef ik over de volgende ‘triggerfinger‘ die zich heeft aangediend. Zou normaal gesproken weer leiden tot een operatie, maar in overleg met de plastisch chirurg proberen we eens iets anders…


Het is gewoon helemaal RUK. Begon die klotevinger eerst op te spelen, kreeg ik ook nog even een zware griep van de ‘buitencategorie’ te verwerken. Zo ziek ben ik nog nooit geweest; 2 weken ellende met hoesten, koppijn, snotteren en gewoon mega brak. Bijholtes gevuld met je-wilt-niet-weten-wat, en heel bijzonder: geen geur en smaak meer. Ondanks constant testen leek er iedere keer geen enkele aanwijzing te zijn voor Covid-19. Ook de huisarts stond voor een raadsel.

Toch maar even naar het ziekenhuis voor foto’s van de longen, want ik ben als de dood voor een longontsteking. Ik hoestte nogal wat vervelend gekleurd slijm op (sorry voor de onsmakelijke details), dus de HA wilde geen risico nemen. Maar de foto’s lieten geen enkele afwijking zien die er nog niet was; men heeft ze vergeleken met identieke beelden uit 2015 en 2016. Eigenlijk best goed nieuws, want dat betekent dat er in 6-7 jaar tijd geen verslechtering is opgetreden. Waarvan akte.

Alles wees toch op een griepvariant, hoewel de afwezigheid van reuk en smaak anders deed vermoeden. Nu ben weer aan de beterende hand; de reuk en smaak is bijna weer op peil, en de bijholtes zijn bijna schoon. Uiteraard heb ik de zaak op aanraden van de HA wel voorgelegd aan mijn uitmuntend behandelteam in Nieuwegein; per slot van rekening kennen die mijn lijf beter dan ikzelf. Mijn longarts aldaar bracht me op het idee om even langs de KNO-arts te gaan om de bij- en voorhoofdsholtes te checken (wellicht chronische sinusitus), maar dat is voor later. Het zou wel e.e.a. verklaren, dus dat gaan we dan ook maar doen.

Omdat ik me weer wat beter voel zat ik gisteren bij de plastisch chirurg. Hij had al rekening gehouden met het ergste, en jawel, de volgende triggerfinger was een feit. Maar ik ben een beetje huiverig voor een nieuwe operatie gezien de enorme infectie die ik de vorige keer opliep… En hij was het gelukkig met me eens. We hadden het al eens gehad over het inspuiten met corticosteroïden (Prednison) om op die manier de ontsteking van de peesschede te bedwingen, maar gezien mijn historie met dergelijke middelen leek het ons geen goed plan destijds.

De daad dan maar direct bij het woord gevoegd: de spuit werd gevuld en gezet. Wel een BITCH hoor; zoiets voel je goed! Het bloedde flink, maar dat was normaal. Pleister erop, en met een paar dagen zou ik al verbetering moeten voelen. Al wel alvast een operatiedatum gepland voor het geval de spuit toch niet zou werken; over 6 weken alsnog onder het mes in het ergste geval. Maar hoe dan ook mag ik de functie van mijn rechter wijsvinger niet verliezen, dat zou een ramp zijn.

Na mijn beide duimen, de middel- en ringvinger van mijn dominante rechterhand kan ik het me gewoon niet permitteren een niet goed werkende wijsvinger over te houden aan dit 5e drama. ik ben nog steeds (en zal dat blijven) afhankelijk van een wandelstok om überhaupt te kunnen lopen (zolang dat nog gaat), en een beetje coördinatie is echt noodzakelijk. Daar is die wijsvinger 100% verantwoordelijk voor. Buiten dat: als de Russen hier voor de deur staan moet ik toch wel een trekker kunnen overhalen 😉 …

We zijn beiden wat sceptisch. Maar als je het niet probeert weet je het nooit, dus we hopen maar op verbetering. Vooral ik, want zo’n tripje naar de SEH is niet fijn, en de daarop volgende AB-kuur al helemaal niet. We gaan het zien… Fingers crossed and hope for the best!

2 reacties

  1. Ik hoop dat het toch op deze manier oplost kan worden zonder operatie. Succes en sterkte.

  2. Ik duim! Mijn duimen zijn goddank nog prima, dus ze duimen ook goed. 😉

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: