Sleepless in Milheeze

3 min.
sleepless in milheeze

Het is weer eens zover. Burning some midnight oil, of te wel weer eens een slapeloze nacht. 40 uur na de hersteloperatie aan mijn rechterhand, geen pijn, maar wel een overduidelijke reactie op de stress die zoiets mijn zenuwstelsel aandoet… Het wordt geen mooie film: “Sleepless in Milheeze”!


Nadat ik inmiddels bijna 4 maanden geleden werd geopereerd aan de zoveelste triggerfinger (Getriggerd, Fingerspitzengefühl? NOT!, Here we go again en K-vinger) en ik weer behoorlijk onthand begon te raken werd ik anderhalve dag geleden dan toch weer opengemaakt. Het team bestond dit keer uit een chirurg, de vaste assistente en nu ook 2 stagiaires. Misschien voor de afleiding? wie weet 😉…

De ringvinger (digit 4 rechterhand in vaktermen) was dusdanig onbruikbaar dat de pijn af en toe niet meer te harden was, met uitstraling naar de pink en muis van die hand. Die vinger stond krom als een haak, en was niet meer recht te krijgen. Nog maar te zwijgen van het “vastklikken” zodra ik een vuist maakte, al dan niet met iets vastpakken. Dan kreeg ik die hand niet meer open zonder veel vloeken en tranen over de wangen.

Wederom duurde de hele ingreep niet langer dan 15 minuten, inclusief voorbereiding. Net als bij de middelvinger van die hand (digit 3) moest de goede man flink aan de bak om de boel weer los te krijgen, met als gevolg dat de hand aardig werd gekneusd. Ik moet zeggen dat ik het wel gevoeld heb, maar pijn heb ik niet ervaren. Alleen een vervelend getrek en geduw, zichtbaar in mijn rechter ooghoek.

Na het plaatsen van slechts 3 hechtingen en een enorm pak verband weer huiswaarts gekeerd. Na een paar uur begon ik me wat vervelend te voelen; gloeien over mijn hele lichaam, spierpijn, wat misselijk en gewoon niet lekker. Dan toch maar wat Paracetamol genomen en gaan slapen. Toen ik na ruim 8 (!) uur wakker werd voelde ik me eigenlijk best wel weer OK, maar aangezien ik nogal onhandig ben met de linkerhand de hele dag eigenlijk niets gedaan. Er werd weer prima voor me gezorgd, dus niet te klagen.

Down. Dat gevoel kwam ineens, vlak voor het avondeten opzetten. Wellicht een reactie op alles wat was voorgevallen, de drukke periode voorafgaand en het totale nietsdoen ineens. Geen idee, ik kende dat gevoel van een paar jaar geleden, toen ik nog regelmatig in de put zat of ik de volgende jaarwisseling wel zou halen. Zo’n depri gevoel, bah! Gelukkig is dat weer verdwenen. Maar omdat ik gisteren te lang heb geslapen gaat dat nu even helemaal niet meer. En dan, tja, dan toch maar zo goed en kwaad als het gaat mijn hoofd leegschrijven.

Het komt wel weer goed. Zodra ik morgen het verband kan inruilen voor een pleister, en ik mijn dominante hand weer de sporen kan geven kan ik ook weer de deur uit. Want lopen zat er ook al even niet in; ik kon mijn wandelstok immers niet gebruiken aan de kant waar ik hem nodig heb. Van het één komt het ander; een ongeluk komt zelden alleen. Nog heel even, dan is dat weer opgelost.

Verder met revalideren: rekken en strekken, buigen, knikken, kruisen, haken, noem het maar op. Allerlei oefeningen om de boel niet meer te laten verkleven, geen eigenwijze zenuw die zich in het littekenweefsel kan nestelen. Ik hoop dat dit de laatste keer was; ik ben er zo klaar mee…

Ik ga weer eens een poging wagen de oogjes te sluiten. We zien wel of het gaat lukken, maakt ook niet uit. Mijn agenda is sowieso lekker leeg de komende tijd… Goodnight, till the next episode of “Sleepless in Milheeze“!

3 reacties

  1. Het blijft maar aan de gang, hopelijk nu echt de laatste keer je hebt nu wel genoeg gehad. Een snel herstel gewent.

    • Marianne op 3 dec 2021 om 09:08
    • Reageer

    Wat een gedoe toch steeds weer. Hopelijk heb je hierna nog even lekker kunnen slapen. Zo herkenbaar ook, zo’n vinger die blijft staan. Ik noem dat altijd mijn kippenpootje, maar ik krijg het goddani iedere keer weer uit de knoop. Nooit geweten dat zoiets een triggerfinger heet. Ik weet wel hoeveel pijn dat doet – en dat is bij mij dus iedere keer maar eventjes. Moet er niet aan denken dat die pijn blijvend zou zijn!!!! Heel voorstelbaar dat je daar down van wordt.
    Maar vandaag het verband weer af, dus weer wat mobieler. Fijn! En hopelijk pijnloosl!!

  2. Zo vervelend weer voor je, maatje. De pijn, de slapeloosheid, de stress. Hou de moed erin en hopelijk betert het snel!

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: