Strijdgewoel

      1 reactie op Strijdgewoel

Zoals je weet ben ik lange tijd beroepsmilitair geweest bij de Koninklijke Luchtmacht. Niet dat dat heel spannend was allemaal; ik ben wel op veel plaatsen geweest om mijn werk te kunnen doen. Gelukkig niet allemaal tijdens crisissituaties; daar heb ik er maar eentje van mee moeten maken (en dat was ook genoeg voor mij).

Op de kop af 27 jaar geleden hadden we net te horen gekregen dat wij ons, als Nederlandse luchtmacht moesten gaan mengen in het strijdgewoel rondom de Iraakse invasie van Koeweit, voor de insiders in Verenigde Naties-verband tussen de operaties Desert Storm en Desert Shield. Omdat wij onze Patriot geleide luchtafweerraketten operationeel hadden en er dringend behoefte was om Saddam Hoessein’s SCUD-aanvallen te kunnen afslaan aan de grens van het NATO-gebied kwamen wij uiteraard als eerste in aanmerking.

Het was vrijdagmiddag, zo rond lunchtijd. Er hing de hele ochtend al iets vreemds in de lucht; het was een komen en gaan van allerlei mensen, die we normaal gesproken nooit op ons operationele stukje grondgebied tegenkwamen, laat staan (her)kenden. Er kwam een omroepbericht dat iedereen zich in de eetzaal moest melden voor een briefing van de squadroncommandant; dat gebeurde wel vaker, maar bijna nooit op vrijdagmiddag.

Er werd op niet mis te verstane wijze duidelijk gemaakt dat ons squadron, samen met een andere batterij was aangewezen om zich gereed te maken voor een zogenaamde “operational deployment”; iets wat we alleen nog maar tijdens onze talloze oefeningen hadden meegemaakt. Maar we hadden geen oefening; we zaten gewoon ons werk te doen en ons voor te bereiden op een vrij weekend. Hoe vreemd was dit…

Vervolgens werd een lijst met namen opgelezen van collega’s die daadwerkelijk deel zouden gaan uitmaken van een detachement dat zou worden uitgezonden naar het crisisgebied in de Golfregio, inclusief een compleet wapensysteem en alles wat daarbij hoorde. Het totaal aantal mensen dat werkzaam was binnen ons squadron was ongeveer 110; de lijst bevatte ongeveer 70 namen. Er was dus een heel grote kans dat ook mijn naam op die lijst zou voorkomen; het duurde dan ook niet lang dat ik mijn naam hoorde vallen. En de wereld stond even stil… Hieronder de order die direct na onze briefing werd verspreid onder de populatie van het onderdeel.

Intussen werden alle telefoonlijnen tussen ons squadron en de buitenwereld afgesloten; in die tijd waren er nog geen mobiele telefoons voor privégebruik, dus er was geen enkele mogelijkheid om het thuisfront om het zo maar te zeggen op de hoogte te brengen van deze ingrijpende gebeurtenis. Alle betrokken gezinnen werden in een later stadium door de onderdeelscommandant persoonlijk geïnformeerd, want thuiskomen, dat zat er even niet meer in.

Vanaf dat moment werden wij geleefd; er was zoveel werk te doen en er moest zoveel geregeld worden dat we zelf niet wisten waar we moesten beginnen. Materiaal moest worden verzameld; medische keuringen, injecties en het uitbreiden van onze persoonlijke standaarduitrusting hadden de hoogste prioriteit naast het transportgereedmaken van ons complete squadron, inclusief personeel, materieel en al onze kennis.

Later die avond mochten we alsnog naar huis, met duidelijke orders hoe een en ander zou gaan verlopen dat weekend. Het werd een korte, maar emotionele avond; de volgende dag moesten we ons alweer om 07:00 melden. Vanaf dat moment tot aan ons uiteindelijke vertrek op maandag weet ik niet meer in detail wat er allemaal is gepasseerd, maar hectisch was het zeker. Van het aanmeten, passen en inpakken van allerlei buitenlandse uitrustingsstukken, via het medisch circuit met heel veel injecties tot aan de briefings van onze chef, de inlichtingendienst en het uiteindelijke afscheid moeten nemen van mijn gezin was het een grote achtbaan die maar niet tot stilstand kwam. Daags na ons vertrek kreeg mijn vrouw een bos bloemen, met onderstaande brief.

Onderweg naar Hannover, van waaraf we zouden vertrekken was er tijd om alles rustig op een rijtje te zetten. Daarna kreeg ik daar nog veel meer tijd voor, want wij waren er, onze Patriot unit was er, maar geen vliegtuig… Het duurde nogmaals 24 uur voordat we de machtige Antonov 124 konden gaan inladen, en onszelf gereedmaken voor vertrek. Start rond 22:00 uur, om ruim 4 uur later aan te komen in het Turkse Dyarbakir, gelegen in het zuidoosten richting grens met Irak en Syrië. Hieronder onze “taxi”; een opslagloods met vleugels. De 3e foto is het bemanningsdek, waar ik samen met mijn 5 collega’s moesten verblijven tijdens de vlucht, samen met de loadcrew van de vliegtuigmaatschappij. Ik sta er niet op, want iemand moest die foto toch maken?

Op het moment van landen kregen we de mededeling dat de eerste bombardementen op Bagdad waren begonnen. Het was natuurlijk stikdonker; we hadden nog geen idee of we op de plaats van bestemming waren aangekomen, of toch stiekem ergens anders. Maar gelukkig zaten we goed; het zou niet fraai zijn om een miljoenen kostend Patriot systeem kwijt te raken op die manier… Aangekomen bij onze geïmproviseerde basis begon een periode van 72 uur nonstop werken; vliegtuigen met materiaal lossen, de boel opbouwen en inrichten, het personeel dat inmiddels was ingevlogen beveiligen, en natuurlijk zorgen dat er binnen no-time een stuk luchtverdediging klaarstond voor gebruik.

Dat ons systeem werkte hebben we (per ongeluk natuurlijk, way to go Adriaan!) bewezen door 2 Patriot missiles af te schieten op… een foutje in de software! 2 miljoen dollar en een grote illusie armer, maar een hele ervaring rijker wisten we dat alles werkte, alleen werd er vanaf dat moment met iets minder vertrouwen in de computers gewerkt. Voortaan zou een mens op de knop drukken, en niet een stukje software! Het bewijs van deze actie staat op onderstaande foto…

De rest van de operatie verliep deels rustig, deels gevuld met spanning, maar toch ook met de nodige ontspanning; uiteraard kan, mag en zal ik niet op de details ingaan. We hebben veel gezien, wandelden gewoon in ons burgerkloffie door delen van de stad en omgeving waarvan we zeker wisten er nooit meer terug te keren wanneer we eenmaal weer zouden vertrekken. Hieronder wat impressies: ontspannen in de hotelkamer (jaja, zonder baard en snor, want dat zou slecht gaan met een gasmasker op als dat nodig zou zijn), welkom in de woestijn, die zich uitstrekte tot ver in het middenoosten en constant op onze hoede buiten de deur, zelfs op de oude stadsmuur…

Uiteindelijk, na 5 weken werden we afgelost door collega’s van een andere geleide wapeneenheid, en konden we eindelijk aan de terugreis beginnen. Nog een korte afscheidsborrel, en af naar huis… Iedereen is ongeschonden in het vliegtuig gestapt, met een enorme berg levenservaring erbij in de rugzak. Dit avontuur heeft mij (en waarschijnlijk veel van mijn collega’s ook) flink veranderd. We kwamen als militair, en vertrokken als veteraan… Iemand die dit nooit heeft meegemaakt heeft waarschijnlijk geen enkel idee hoe dat voelt; het zegt helemaal niets, maar toch ook heel veel.

Relativeren is een soort nieuwe levenswijze geworden; ik heb geleerd de onbelangrijke dingen te laten voor wat ze zijn, en meer te kijken wat echt belangrijk is. Iedere dag weer kunnen opstaan, in je eigen, vertrouwde omgeving met mensen die je liefhebt, alles doen wat je wilt om een goed leven te hebben. Niet meer teveel achterom te kijken, en vooral het moment te nemen zolang het nog kan. Ik wens alle collega’s waar dan ook ter wereld een heel goed jaar; ik eer diegenen die ons ontvallen zijn en denk vaak terug aan de 23 jaar die ik tussen hen heb mogen doorbrengen. Salutem tibi!

1 thought on “Strijdgewoel

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.