Stuk

⏱ Leestijd: 4 minuten.
Stuk

De vlag kan uit. Een lang gekoesterde wens is afgelopen week in vervulling gegaan. Een enorme test van ons eigen kunnen en uithoudingsvermogen is uitgevoerd; we zijn helemaal stuk. Maar zo ongelooflijk blij en gelukkig; daar heb ik graag wat pijn voor over.

De flink uit de hand gelopen hobby die ik heb opgepakt toen ik ziek werd en aan huis gebonden raakte heeft een nieuwe mijlpaal bereikt. Jarenlang heeft mijn verzameling subtropische en exotische bomen, struiken en planten moeten leven in potten en bakken (zie deze blog voor een plaatje hoe het was). Gehuisvest in een relatief onderhoudsvrije achtertuin van 45m2, bestraat met sierstenen om mij in staat te stellen zonder al te veel bukwerk de boel netjes te houden.

Maar dat viel tegen. Veel van deze levende objecten zijn niet echt bestand tegen ons klimaat, tenminste zoals het behoort te zijn met echte winters. Ieder jaar, zo rond half november moest ik de veranda gaan ombouwen naar een overlevingsruimte. Een soort kas, gemaakt van houten latten en heel veel landbouwplastic. Om vervolgens met de steekwagen de steeds zwaarder wordende bakken en potten daarin te rijden om ze te behoeden voor de snijdende noorder- en oostenwind.

Zodra de nachtelijke temperaturen redelijk boven het vriespunt bleven moest de boel weer voorzichtig naar buiten worden gebracht. Ieder voorjaar weer opnieuw laten opstarten uit de winterslaap; ieder voorjaar weer zoveel werk. Tot het allemaal eigenlijk niet meer paste; de veranda kwam steeds voller te staan en de tijdelijke bewoners werden steeds voller en hoger. Er werden grenzen bereikt.

Stuk 1

Dit jaar werd duidelijk dat er iets moest gebeuren; iets wat ik al jaren van plan was. Dit jaar moet de boel de grond in, want alles barst letterlijk en figuurlijk de potten uit. Een enkele Yucca en palm was al bezig zichzelf omhoog de bak uit te duwen, omdat er niet meer voldoende ruimte in de pot was om verder te kunnen groeien. Actie was nodig. Hoveniers aanschrijven en uitnodigen een offerte uit te brengen. Want (dacht ik), die hebben nu klanten nodig om de Corona periode te kunnen overleven, dus de tijd leek rijp en de spaarcentjes lagen klaar.

Niets bleek minder waar. Van de drie hoveniersbedrijven in de buurt die ik heb aangeschreven heeft er 1 helemaal niet gereageerd, 1 pas weken later met een excuus dat hij de mail niet had gelezen maar verder ook niets meer liet horen, en 1 die daadwerkelijk is geweest om een plan te maken. Die laatste is nog een keer terug geweest met een tekening, maar die moest worden aangepast omdat ik het niet eens was met de indeling. Ook hij heeft zich niet meer gemeld, ook niet na meermaals contact met hem gezocht te hebben. Bummer!

Ten einde raad plaatste ik een hulpkreet op Facebook. En jawel, nog diezelfde dag kreeg ik een reactie van een goede bekende van me, die vroeger hovenier was geweest en samen met een vriend van hem af en toe nog wat van dit soort klussen aannam. En hij wilde mij graag helpen. Nou, dat heb ik geweten. In sneltreinvaart afspraken gemaakt om twee weken later op een zaterdag de boel in te graven.

Stuk 2

Ik hoefde alleen maar voor een mini graafmachine te zorgen; de rest regelde hij. Aan- en afvoer grond, lavasteen en boomschors; daar hoefde ik me geen zorgen om te maken. Zelfs het afvoeren van het onvermijdelijke puin van de bakken die moesten worden opengezaagd nam hij voor zijn rekening. En juist omdat hij in zijn hovenierstijd nooit met dergelijke exoten had gewerkt leek het hem een mooie uitdaging waar hij dan ook weer wat van kon opsteken.

Stuk 3

Om te zorgen voor een zo goed mogelijke voorbereiding hebben mijn vrouw en ik in de voorafgaande week zo’n 14m2 sierbestrating verwijderd. Ruim 1000 stenen à ruim 2 kilo de grond uit, in de kruiwagen en tijdelijk opstapelen. Toen we dat geklaard hadden waren we eigenlijk al stuk… Maar het was gedaan, en achteraf gezien was dat maar goed ook (anders hadden ze het vermoedelijk niet in 1 dag kunnen redden). De minigraver werd keurig thuisbezorgd en met heel veel moeite (letterlijk millimeterwerk) door de schuur de achtertuin in gemanouvreerd. En 24 uur later was het gedaan… Bijna alles wat ik gepland had kreeg een plekje in de grond, waarna alles werd afgedekt met een flinke laag boomschors. Niet alleen omdat het mooi staat, maar ook om het onkruid tegen te houden.

Oase van rust

Nu het zo goed als klaar is kijken we met veel plezier naar een nieuwe achtertuin. In plaats van al die bakken en potten een prachtige, natuurlijk aangelegde ‘urban jungle‘. Niks strak en recht, gewoon neergezet alsof het zo ontstaan is. Een “Oase van rust“; letterlijk de originele titel van mijn website toen ik begon met bloggen. Want zou voelde het toen, en zo voelt het nu weer. Stuk of niet kunnen we genieten van weer een nieuwe fase. Op deze manier komen we nog beter de quarantaine door die we onszelf ruim 9 weken geleden hebben opgelegd. En het gaat ons nog steeds goed (relatief gezien natuurlijk).

Stuk 4
Stuk 5

3 reacties

  1. gaaf! Ik vond de foto met al die potten al heel mooi, maar alle planten de grond in is natuurlijk nog veel mooier. En nu maar hopen dat het hier en beetje subtropisch blijft, dan groeien ze lekker verder.
    groetjes,
    Marianne

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

QR-code

Deze website gebruikt cookies. Door op OK te klikken ga je hiermee akkoord.