Survival mode

⏱ Leestijd: 3 minuten.
Survival mode

Survival mode, een lang niet meer gebruikt woord. Door mij tenminste. Gedurende mijn militaire loopbaan was ‘overleven’ een hot item, want daar werden we op getraind. Wat vervolgens ook nog tijdens het gevecht tegen mijn ongeneeslijke aandoening van pas kwam. En nu heb ik deze kwaliteit weer van stal moeten halen, net als miljarden andere mensen op de wereld…

Déjà Vu

Tijdens de uitbraak van het SARS-virus in 2003 bevond ik mij in HongKong en later in China. Dat was toen het epicentrum van de verspreiding van dit virus, dat velen ziek maakte en uiteindelijk massaal deed overlijden. Zelf kreeg ik daar een acute longontsteking (wat natuurlijk enorm schrikken was), maar ik werd gered door de totaal onbegrijpelijke, en soms duistere Chinese geneeskunde in een enorm, hypermodern ziekenhuis in de binnenlanden van dit enorme land. Want binnen twee dagen was ik weer koortsvrij en kon ik alles weer doen; dat lukt hier gewoon nog steeds niet met een longontsteking. Van het opschalen naar de ‘survival mode’ was dus geen sprake gelukkig.

Hoe anders is de huidige sitatie. De uitbraak en snelle verspreiding van het Corona SARS-virus (COVID-19) houdt de hele wereld in zijn greep. Mensen worden besmet, krijgen al dan niet last of komen zelfs te overlijden, en dat in zeer grote getale op een steeds hoger tempo. Ook deze variant van dit gemene virus vindt zijn oorsprong in China, maar deze keer hebben zelfs de bijzonder bekwame genezerikken in dat land geen pasklare oplossing voor dit enorme probleem.

Vanaf het moment dat de ziekte in Nederland om zich heen begon te grijpen (en dat is nog maar een maand geleden), nog voordat er hier maatregelen werden afgekondigd hebben wij onszelf in thuisquarantaine geplaatst. Omdat wij allebei tot een risicogroep behoren moeten we proberen onszelf zo goed mogelijk te beschermen. Dat stukje van alle survivaltrainingen heb ik dus goed onthouden: zorg dat je zelf veilig bent en blijft. Met succes: tot op heden vertonen wij beiden geen symptomen van verkoudheid, griep of Corona besmetting.

Fataal

Ziek worden is voor mij waarschijnlijk een doodvonnis. Vanwege mijn aandoening (die er onder meer voor zorgt dat mijn immuunsysteem hyperactief is) moet ik medicijnen nemen die dit oh zo belangrijke systeem platgooien. Nul immuunsysteem, dus vatbaar voor, nou ja, alles. Tel daar de maandelijkse infusen bij op, en het recept voor een enkele reis crematorium is geschreven. Aangezien ik nog vol met plannen, wensen en verplichtingen zit pas ik daar even voor, en neem dus deze harde maatregelen maar voor lief.

Boodschappen doe ik al lang niet meer. Ik ben alleen nog de chauffeur; mijn vrouw gaat de winkels in, en ik blijf braaf in de auto wachten. Ik ga zelf alleen naar binnen bij de noodzakelijke afspraken bij artsen en in de ziekenhuizen voor bloedafnames en infuusbehandelingen. En verder? Niets. Thuis blijven, af en toe een klusje, dagelijks voor alle maaltijden zorgen, samen het huis netjes houden, en veelvuldig in de ruststand voor de TV. Ik heb zelfs weer tijdelijk een Netflix abonnement genomen om de tijd door te komen.

Want uiteraard ligt ook 95% van mijn vrijwilligerswerk stil, op een enkele boekhoudkundige activiteit en wat technisch- en webbeheer na. Ik ben dat duidelijk niet meer gewend, stilzitten en nietsdoen. ‘Gelukkig’ slaap ik de laatste weken ook weer bijzonder slecht vanwege de helse zenuwpijnen in mijn benen, dus daarom zit ik hier weer om half drie in de nacht dit verhaal te tikken. Waardoor ik straks waarschijnlijk weer even goed in slaap val met een leeg hoofd.

Reboot

De wereld, dit land, ons leven is voorgoed veranderd. Mijn eerste uitzending als militair naar de Golfoorlog heeft mij persoonlijk veranderd; ik heb daar leren relativeren, en ontdekt wat echt belangrijk is in dit leven. Juist dat wat belangrijk is (gezin, familie, vrienden, maar ook bezittingen, wensen en dromen) wordt nu zwaar op de proef gesteld. Mijn survival instinct kan me hier eigenlijk niet mee helpen, want hier krijgt iedereen mee te maken. We zullen onszelf stevig moeten aanpassen aan deze definitieve ‘reset’; terug naar hoe het pakweg 3 maanden geleden was is niet meer mogelijk.

We gaan het zien. Niemand weet wat ons nog te wachten staat; totdat er licht aan het eind van de tunnel is blijven we in survival mode. Veel meer kunnen we niet doen; gewoon een beetje op elkaar letten en goed de berichtgeving, de omgeving en je eigen (on)mogelijkheden in de gaten houden. Tot die tijd zullen we elkaar niet of nauwelijks zien of spreken; hou het veilig, blijf gezond! En we spreken af dat we na deze crisis nog steeds lief voor elkaar zullen zijn, goed?

2 reacties

  1. Schrikken, slikken en doorgaan, Rob. Dat is nu het devies. Gelukkig is het nu mooi weer, kunnen we lekker in de tuin of, in mijn geval, op het balkon. Toch nog een beetje genieten.
    Ik hoop dat je nog een beetje hebt kunnen slapen nadat je je hoofd hebt leeg geschreven.

    Blijf gezond!

    O ja, je kunt beter je boodschappen laten bezorgen. Want als je vrouw in de winkel besmet wordt, kan ze dat dus prima op jou overdragen en dan heb je de poppen pas echt aan het dansen……

    Groetjes,
    Marianne

    1. Ik weet het, Marianne… Ook dit is een bewuste keuze. We willen graag zelf bepalen welk fruit, welke groente en zuivel we in huis halen. Verse zaken moet je niet door een ander laten doen; de ene bloemkool is de andere niet. En als we boodschappen voor een week willen hebben, moeten de houdbaarheidsdata van de yoghurt en melk wel voldoen.
      Pas als zij niet meer durft (en daar zitten we wel tegenaan) laten we bezorgen.

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

QR-code

Deze website gebruikt cookies. Door op OK te klikken ga je hiermee akkoord.