Tijd verloren, of verloren tijd?

Het is eind oktober. Iets specifieker: het laatste weekend van oktober, dus tijd voor het jaarlijkse ritueel van het terugzetten van de klokken naar de wintertijd.

We krijgen het uurtje dus terug dat ons in het voorjaar werd ontnomen; een van de bekende ezelsbruggetjes hiervoor luidt immers “Gas geven in het voorjaar, afremmen in het najaar”. En dat afremmen, nou, dat heb ik geweten!

Dochterlief woont met haar gezin al ruim 20 jaar in Friesland. En aangezien zij beiden nog volop werken, 4 kinderen moeten opvoeden en natuurlijk veel minder tijd en mogelijkheden hebben dan wij met ons tweetjes gaan wij regelmatig richting Noord Nederland om het broodnodige contact te onderhouden, zij het de laatste jaren om bekende redenen wat minder.

Aangezien het alweer zo’n 2 maanden geleden is dat we elkaar hebben gezien zijn we gisteren maar weer eens afgereisd; het was best wel aardig weer, ondanks het ontbreken van de zon. We weten iedere keer weer dat we een lange rit voor de boeg hebben, en weten ook dat regelmatig even stoppen en onderweg rustig lunchen tot de standaard routine behoort.

Zo ook deze keer. Al met al een best wel rustige rit gehad, en mooi op tijd aangekomen. Zo’n dagje gaat mij tegenwoordig echter niet in de koude kleren zitten; mijn energielevels duikelen gevaarlijk diep in de rode cijfers. Want de terugrit laat niet zo lang op zich wachten, en mijn dagelijks “hangmoment” van zo’n anderhalf uur schiet er dan ook nog eens bij in. Maar goed, het is het waard, en ik heb de komende 2 dagen om lekker bij te komen, omdat ik dan toch niets heb gepland.

Gedurende de dag werd er een weerwaarschuwing afgegeven voor zware tot zeer zware windstoten in de kustprovincies. Iets om rekening mee te houden, want Friesland ligt tenslotte aan de kust van de Waddenzee. We besloten dan ook om niet te lang na het avondeten maar weer terug te rijden naar het (hopelijk rustiger) Zuid Nederland, met de wetenschap dat komende nacht de klok terug zou gaan, en we dus een extra uurtje rust konden pakken gedurende de nacht.

Hoe anders kan het gaan. Vechtend tegen vlijmscherpe windstoten, regelmatig vergezeld van horizontaal meeliftende regendruppels maakten het autorijden, wat ik normaal gesproken zo graag doe tot een rechtstreekse fysieke slooppartij. Met de focus op de Hoge Veluwe gericht worstelden we verder, want eenmaal daar overheen zou het allemaal wel wat rustiger worden en dus minder vermoeiend zijn. Onze vaste pleisterplaats op de terugweg aangedaan; een heerlijke bak koffie en wat rust waren voldoende motivatie om verder te gaan; we waren immers nog maar een klein stukje van het hoogste punt van de reis verwijderd… Om daarna de laatste 80 kilometer wat relaxter te kunnen afwerken.

Helaas, verkeerd gedacht. Ook de rest van de route, jawel, de gehele 219 kilometer lang leek het wel of heel Nederland ineens aan de kust lag; de wind werd niet minder fel dus viel mijn hoop volledig in duigen dat ik het wat rustiger aan kon doen. Ik was het zelfs zo zat dat ik er voor heb gekozen om het laatste stuk van zo’n 50 kilometer van de snelweg te gaan en binnendoor de reis te vervolgen. Over die prachtige Brabantse wegen met veel bomen om de wind te temperen.

Succes! Die insteek bleek prima te werken. De wind was er zeker nog wel, maar deze werd inderdaad door de aanwezige bos- en boomrijke omgeving dusdanig afgezwakt dat we daar eigenlijk geen last meer van hadden. Maar goed ook: mijn eigen accu (niet die van de auto) raakte gevaarlijk leeg. De vermoeidheid was voelbaar tot in mijn tenen en vingertoppen, dus eenmaal thuis aangekomen was het echt op. Nog even op adem komen, lekker drankje erbij en af naar bed…

Om vervolgens een onrustige nacht te moeten doormaken. Constant wakker, vreemde, korte dromen, droge mond… En natuurlijk wel een keer of 4 eruit voor de standaard toiletbezoeken. Brak opgestaan, natuurlijk een uur eerder dan gewoonlijk. Want mijn interne klok laat zich niet vertellen hoe laat het is; die bepaalt zijn eigen ritme.

Ik voel me bestolen. Het uurtje dat me in maart werd afgenomen heb ik gevoelsmatig niet terug gekregen. Mijn klokje is keihard en meedogenloos, en rekent af met de wereldwijde flauwekul om te tijd te willen manipuleren door aan de klokken te gaan draaien. Heb ik nu tijd verloren, of was dat extra uurtje gewoon verloren tijd? Ik weet het niet… Maar ik ben moe. Doodmoe.

3 thoughts on “Tijd verloren, of verloren tijd?

  1. levenmetsarcoidose

    Die vermoeidheid toch…. en dan zijn we zomaar zonder dat we er iets over te zeggen hebben nog een extra uurtje kwijt. Maar ik hoop dat je toch heel wat positieve energie hebt gehaald uit het bezoekje! ­čśë




    0



    0
  2. Theetje62

    Hier kan ik niks anders op zeggen als: herkenbaar en zelf ook te vaak meegemaakt.
    Ik hoop dat je vannacht wel kunt slapen en ik wens je dan ook veel rust toe.




    1



    0
  3. Annemiek

    het lijkt vaak wel dat hoe moeier we zijn, hoe slechter we slapen.. Het duurt effies voordat ons lijf gewend is aan het uurtje verschil. Komt hopelijk wel weer goed. Mooi blog geschreven maatje!




    1



    0

Geef een reactie