Toch aan de dope…

4 min.
Toch aan de dope...

Toch aan de dope… Dit is de titel van een blog waarvan ik had gehoopt dat ik het nooit zou schrijven. Jarenlang heb ik geroepen dat ik liever pijn leed dan mezelf tot een soort zombie te laten degraderen door pijnstillers te gaan gebruiken van het zwaardere kaliber. Maar ik ben gestopt met vechten; de grens is bereikt.

Ruim 10 jaar geleden begon het allemaal ongemakkelijk en pijnlijk te worden. Krachtverlies in de benen, zenuwpijn net onder de huid. Het begin van een lange en onzekere lijdensweg, die uiteindelijk zou uitmonden in een grotendeels onbruikbaar lichaam.
En, uiteraard, een volledige arbeidsongeschiktheid waardoor ik geen productieve bijdrage meer kan leveren aan de maatschappij. Iets dat mij nog steeds parten speelt, want het voelt verkeerd en niet okay om zo op de sociale voorzieningen te moeten leunen. Zelfs niet na de 41 arbeidsproductieve jaren die ik achter de rug heb.

Al die tijd heb ik mijn pijngrens naar boven kunnen verleggen, zodat ik in ieder geval alles meekreeg wat er in mijn lijf allemaal gebeurde. En dat was, dat moet je maar geloven heel wat. “Zolang je alles voelt weet je dat je leeft” was al die tijd hetgeen ik mezelf voorhield.
Alsof ik mezelf moest verontschuldigen voor het niet nemen van zwaardere pijnmedicatie dan de Lyrica (Pregabaline) voor de nacht die ik tot deze week nam.
Maar er zijn grenzen aan mijn incasseringsvermogen; soms ligt de lat al op de bovenste stand. Helaas zijn de palen waar de lat op rust niet hoger; als ik nog verder push dondert die lat eraf en zijn de rapen echt gaar.

Drie weken geleden dan toch maar een afspraak gemaakt met mijn neuroloog in het Neurosarcoïdose Expertisecentrum in het A-UMC in Amsterdam. Ik was daar al zo’n 15 maanden niet meer geweest, omdat daar niet echt een aanleiding voor was. Nu lag de zaak echt anders; wekenlang niet meer normaal kunnen slapen, en 24/7 bijna onhoudbare pijn. Tijd voor actie dus.
Afgelopen dinsdag was het zover; een goed gesprek met mijn neuroloog, waaruit naar voren kwam dat er eigenlijk niets “nieuws” was bijgekomen (en er dus geen andere factor meespeelt in het hele verhaal), en dat de bestaande klachten/symptomen alleen “maar” waren toegenomen. Wat dan weer tot de conclusie leidde dat hernieuwde onderzoeken geen enkele winst zouden gaan opleveren, en dat er alleen nog de optie “pijnbestrijding” overblijft.

En bedankt. Dit is iets dat ik liever niet had willen horen. Ik gaf direct aan dat ik GEEN opiaten wilde vanwege het verslavend effect, en het inperken van mijn mobiliteit omdat je met die rommel niet meer verantwoord achter het stuur zou kunnen kruipen. Hij was het helemaal met me eens, en had gelukkig een alternatief. Wel eentje waaraan ik zou moeten wennen, want het zou nogal wat bijwerkingen kunnen hebben.
De andere kant van de medaille: zo’n geel stickertje op de verpakking dat aangeeft “Dit middel kan de rijvaardigheid beïnvloeden“. Dus alleen voor de nacht te gebruiken, en bijtijds innemen voordat ik een langere autorit ga ondernemen. Waarvan akte; ik ga het proberen omdat ik er op ieder moment mee kan stoppen zonder nadelige effecten of schade.

Wonderen zijn de wereld nog niet uit. Ik heb zo’n klein, groenachtig tabletje met de minimale dosis nu 2 nachten gebruikt, en jawel, ik heb 2 nachten goed geslapen. Overdag ervaar ik al heel wat minder zenuwpijn, maar kan me ook wat minder goed concentreren en ben verschrikkelijk sloom en moe. Maar dat schijnt er in het begin bij te horen; deze effecten ebben langzaam weg.
Het belooft wat. Ik schrijf voor het eerst in lange tijd weer een blog overdag; de laatste 4 kwamen midden in de nacht tot stand op de meest onmogelijke tijdstippen. Omdat ik toen weer eens niet kon slapen door de zenuwpijn. En geloof me: dit voelt GOED! Lekker ontspannen mijn gedachten over het toetsenbord uitstorten zonder de handicap van de gemene zenuwpijn. Heerlijk!

Maar er zit natuurlijk ook een groot nadeel aan. Het middel dat ik heb gekregen is ook een antidepressivum. Ik lijd echter niet aan depressies of negatieve gedachten. Het effect dat ik zelf ondervind is moeilijk te omschrijven, behalve dat het een stuk rustiger aanvoelt in mijn hoofd.
De sloomheid en de rust in de hersenen moeten niet gaan leiden tot een soort lethargie (het ‘kasplantje’ met een ‘don’t care’ mentaliteit); de sereniteit (het helder en kalm zijn) bevalt me echter prima! Ik hoop van harte dat de goede dingen, die de pijn bijzonder dragelijk maken blijven, en de vervelende bijwerkingen verdwijnen.

Ik ben klaar met het gevecht tegen mijn zelf opgelegde dwang om geen pijnmedicatie te gaan gebruiken. Er zijn prima mogelijkheden om mijn dagelijks leven te veraangenamen, zonder te veranderen in een moderne zombie. Ik ben er best wel trots op dat ik het zo lang heb kunnen afhouden, maar nu ben ik blij dat ik die stap toch genomen heb. Zou dit dan zijn waar ik naar gezocht heb?

4 reacties

Naar het reactie formulier

    • Wiljan Meelen op 5 mrt 2021 om 22:09
    • Reageer

    Rob, petje af en hopelijk krijg je door meer slaap ook meer rust in je leven. Respect!!!

    • Thea Lubbers op 5 mrt 2021 om 15:09
    • Reageer

    Begrijpelijk dat je niet aan de dope wilt, maar wel goed dat je merkt dat het ook positieve dingen met zich meebrengt. Dat je eindelijk weer eens goed kunt slapen is heel erg belangrijk. Ik hoop dat dat serene gevoel blijft en je geen kasplantje gaat worden. Succes ermee.

  1. Man wat een stap!!! Wel weer heel dapper!!

    1. A small step… Thanks! Als dit mijn leven niet aangenamer maakt weet ik het ook niet meer…

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: