Trots

      Geen reacties op Trots

Hard werken, doorzetten en uiteindelijk beloond worden met een diploma. Dat is al sinds jaar en dag dé manier om iets te bereiken. Dat was in mijn tijd zo, en daar is niet echt iets aan veranderd. Sommigen hebben daar totaal geen moeite mee, terwijl anderen alles moeten geven om uiteindelijk dat zwaar bevochten papiertje te mogen ontvangen. Met gepaste trots natuurlijk; per slot van rekening heb je wel bereikt wat je heel graag wilde bereiken!

Wat ik geleerd heb als stiefvader, stiefopa en zelf ook als student op “hogere” leeftijd is dat je iedere keer weer trots bent als er zo’n mijlpaal wordt bereikt, zeker als je dat van dichtbij heb mogen meemaken. Niet alleen het moment dat de handtekening wordt gezet, nee, de hele weg daar naar toe, met alle gemiste afslagen, versperringen en doodlopende stukken.

Hoe trots ben je dan op het bereikte resultaat als je weet dat de bovengenoemde weg nog helemaal niet op de kaart stond toen je eraan begon! Ik heb het niet over mijzelf, maar over mijn “bonusdochter”; een jongedame die ik als 13-jarige leerde kennen, en nu, ruim 30 jaar later als viervoudig moeder, echtgenote en sinds een dag als gediplomeerd verzorgster individuele gezondheidszorg, of te wel “Verzorgende IG niveau 3“.

Het vereist moed, wilskracht en heel veel mentale kracht om onder zware omstandigheden, op middelbare leeftijd een volledig nieuw, onbekend terrein te betreden. Werken in de zorgsector vereist nu eenmaal een speciaal soort mentaliteit; een eigenschap die je niet kunt aanleren noch veinzen. Keihard werken en veel inleveren zonder het oog voor detail te verliezen. En en passant ook nog even dealen met de verre van ideale persoonlijke omstandigheden, zoals het draaiend houden van een gezin met alle rompslomp daaromheen.

Mijn hart werd gevuld met trots op het moment dat zij naar voren werd geroepen om haar waardepapier in ontvangst te mogen nemen. De woorden van de begeleiding en docenten waren unaniem lovend: alles draaide om de bijzondere omstandigheden waarin deze prestatie van formaat werd neergezet. Van het inlopen van achterstanden, het schrijven van een verbeterplan tot het steeds weer opkrabbelen van de zoveelste struikeling door allerlei lastige privé omstandigheden.

Er komt nu een periode van relatieve rust. Pak je moment, lieverd, en heel veel succes met de voortzetting van je loopbaan binnen de wondere, dankbare wereld van de zorg. Ik hoop stiekem dat jij, mocht het ooit zover komen dat we het zelf niet meer kunnen, voor ons wilt en kunt zorgen. Dan weten wij dat we in de best mogelijke handen zullen zijn; reden genoeg om een beetje jaloers te kijken naar de mensen die jij nu zo liefdevol een helpende hand toesteekt.

Weet dat we het diepste respect hebben voor hetgeen je hebt gepresteerd; een mooier geschenk heb je jezelf, maar zeker ook ons niet kunnen geven!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.