Vakantiewerk

      4 Reacties op Vakantiewerk
Het is warm. Totaal overbodig dit in een blog te vermelden, want heel Europa, nee de halve wereld verzucht onder dit direct merkbare effect van de “global warming”, de klimaatverandering die momenteel gaande is. Het noordelijk halfrond wordt getrakteerd op de heetste zomer ever, en dat hebben we kennelijk aan onszelf (de industriële revolutie) te danken. Ondanks deze snikhete omstandigheden voel ik me best wel oké; de warmte schijnt me goed te doen en ik voel mij op een vreemde manier gevuld met energie. Ja, ik heb het best wel warm, maar het voelt niet ongemakkelijk. Binnenshuis proberen we de temperatuur zoveel mogelijk te consolideren op maximaal zo’n 27 graden, en dat lukt aardig. Op iedere kamer is een plafondventilator aanwezig, en die draaien nu al zo’n twee maanden nonstop. Ook de ramen en deuren blijven gesloten zodra de zon de buitentemperatuur opjaagt tot boven de 25 graden. De slaapkamer wordt extra gekoeld sinds vier weken; de mobiele airconditioner die we al jaren in huis hebben doet uitstekend dienst om deze ruimte op een aangename 22 graden te houden gedurende de nachtelijke uren; overdag gaat hij terug naar 25 graden om niet al te veel energie weg te gooien. Maar ik heb gemerkt dat het enigszins koel houden van de ruimte beter werkt dan laat op de avond volle bak te koelen. Die koele ruimte hebben we nu echt nodig, want we hebben besloten om wat “vakantiewerk” uit te gaan voeren. Al een poos staan er stapels met kunststof terrastegels te wachten om te worden neergelegd in plaats van de versleten en lelijk geworden houten vlonder onder de veranda. We hadden ze alvast aangeschaft om dit klusje te gaan doen als het wat minder warm zou worden. Maar helaas, het blijft volop doorzomeren, en ik was het helemaal zat om tegen die stapel ongebruikt materiaal aan te kijken. Sarcoïdose of niet, deze week besloten we om in de avonduren toch maar aan de slag te gaan om de boel netjes voor elkaar te hebben voordat we hier onze volgende grillparty hebben, over zo’n drie weken. Dus de laatste drie avonden zijn we bezig geweest met het leeghalen van de veranda, inclusief kasten, loungeset, tropische palm en natuurlijk de oude vloer. Dat laatste ging verrassend gemakkelijk; hele stukken tot aan twee vierkante meter konden worden verplaatst naar de buitenkeuken achterin de tuin, alwaar deze vloer aan een tweede leven gaat beginnen.  Vervolgens konden we ons gaan storten op het leggen van de nieuwe vloer: de een pakt de pakketten uit en legt ze klaar, en de ander legt de delen op de juiste plaats en klikt ze vast (dat laatste deed ik, zittend op mijn achterste en schuivend over de vloer). Zweten, vloeken en bijna janken van machteloosheid als het ergens weer eens tegen zat; emoties die opliepen naarmate de temperatuur daalde. Maar uiteindelijk, “at the end of the day” kwam de beloning: resultaat! Het team VonJot (mijn vrouw en ik) heeft een mooi stukje werk neergezet; hoewel het nog lang niet klaar is liggen beide vloeren wel op de daarvoor bestemde plek, en kunnen we trots zijn op hetgeen we hier samen hebben gepresteerd. Ik weet dat het vreemd overkomt dat iemand in mijn situatie, die bijna niets kan dit toch heeft kunnen volbrengen, maar op een of andere manier doet het goed! Ik voel iedere vezel in mijn lijf gillen en janken, ik ben weer wat extra pondjes kwijtgeraakt, maar ik voel dat ik leef! Het is de laatste tijd al veel vaker voorbij gekomen dat wij, als chronisch zieken ook een bepaald doorzettingsvermogen bezitten dat anderen schijnbaar niet kennen. De een loopt de Nijmeegse vierdaagse; de ander ramt zich door een revalidatietraject alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. En ik beeld me in dat ik stratenmaker ben en zit op mijn kont een terrasvloer te leggen, zweet als een pakkendrager en ja, noem het maar raar, maar ik vind het heerlijk. Dat mijn lijf daar duidelijk een andere mening over heeft merk ik als ik moet opkrabbelen; de pijnstillers worden in ruime mate genoten voordat ik als een zombie in bed val. Moraal van dit verhaal: ik heb het al vaker aangehaald, maar ook al ben je ziek en mankeer je van alles, je kunt altijd meer dan je zelf denkt. Je bent echt in staat jezelf te ontstijgen, en dingen te doen die je niet voor mogelijk had gehouden. Als redacteur van ons (Sarcoidose.nl) kwartaalblad de SarcoScoop heb ik voor het komend nummer een artikel gepubliceerd dat hier haarfijn op ingaat. Twijfel niet aan jezelf, en ontneem jezelf niet de mogelijkheden die er wel degelijk, in de meeste gevallen tenminste echt wel zijn. Gewoon doen, en kijken waar het schip strandt…
 

4 thoughts on “Vakantiewerk

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.