Vechtscheiding

⏱ Leestijd: 2 minuten.
Vechtscheiding 1

Ik hoor het mezelf nog zeggen: “Nooit meer Prednisolon! Die rotzooi komt er bij mij niet meer in!” (zie blog https://vonjot.nl/sil-ly-things/). Het was zo’n opluchting dat ik er eindelijk, na 2,5 jaar afbouwen mee kon stoppen, dat ik het van de daken kon schreeuwen. Maar mijn scheiding van deze rommel blijkt nu uit te draaien op een vechtscheiding!

Vervelend is dat: je hebt de boel schijnbaar goed geregeld en onder controle, en leeft al anderhalf jaar gescheiden van elkaar. Eindelijk verlost van het iedere dag weer te moeten worden geconfronteerd met je grootste vijand. Die na een geslaagd samenlevingsverband toch maar besloot om de boel net zolang te rekken tot er iets zou knappen. Ha, mooi niet: ik heb de Prednisolon in oktober 2018 voorgoed de deur gewezen. En de reservesleutels goed opgeborgen.

Tot er gisteren iets veranderde in mijn contract, ook weer eenzijdig doorgevoerd door dat stronteigenwijze, en vaak nutteloze omhulsel van vlees en bloed. Nadat ik vorige week weer eens flink op mijn bek ben gegaan (letterlijk deze keer, nee twee keer op dezelfde dag zelfs) besloot mijn lijf wraak te nemen op deze mishandeling. Los van de pijn en vernedering die dit toch al had veroorzaakt besloot datzelfde lijf me een vervelende infectie te geven; iets wat ik nog nooit had meegemaakt aan de buitenkant.

Wat eerst een virale infectie leek te zijn, waarvoor ik antivirale medicatie kreeg voorgeschreven (ook in verband met mijn extreme vatbaarheid voor enig virus, waaronder dus ook het Coronavirus) bleek vandaag dat er meer aan de hand was. Na een in eerste instantie relatief normale start van de dag (hele dag vergadering) begon ik na de middag behoorlijk af te knappen. Uitslag en jeukplekken breidden zich in snel tempo uit, tezamen met nog een handvol bijzonder vervelende en vooral pijnlijke symptomen.

Wat ik nog nooit heb gedaan werd nu onvermijdelijk: vlak voor het einde van de vergadering moest ik afhaken, en maken dat ik richting huisarts zou komen. Intussen mijn vrouw gebeld, die gelukkig een spoedafspraak heeft kunnen regelen. De timing was dus goed. En tja, het volgende onvermijdelijke werd geconstateerd: het blijkt geen virale, maar toch bacteriële infectie te zijn. Mijn lijf geeft af en toe vreemde reacties, symptomen en responses, zo ook deze keer waardoor een initieel verkeerde diagnose werd gesteld. Die antivirale medicatie is in ieder geval wel prima als extra buffertje tegen virussen (vooral nu!), en die kuur maak ik dus af.

Je raadt het vast al: ontstekingen in mijn lijf schreeuwen om een hereniging van een bijzonder ongewenste partner. De Prednisolon trad wederom toe in mijn lijf, alhoewel het hopelijk blijft bij de vijf dagen 30mg stootkuur. Als het doet wat het moet doen schop ik hem er direct weer uit, want weer de boel rekken en me laten chanteren, daar pas ik nu voor, laat staan voor weer zo’n vechtscheiding. Maar een noodzakelijk kwaad, dat ga ik niet uit de weg. Misschien komen we er deze keer samen op een volwassen manier uit, ik weet het niet. Maar ik hoop het van harte!

6 reacties

  1. Wat een tegenslag zeg, logisch dat je er flink van baalt, ik hoop echt voor je dat het bij de stootkuur Prednison blijft. Veel succes

  2. Is weer flink balen. Sarcoïdose is en blijft een onbegrepen ziekte.

    Zelf nu ook iets wat weer niet verklaarbaar is en dermatologie het niet weet.

  3. Man,wat balen! Maar als het stootkuurtje werkt is het prima. Prednison kan ook een zegen zijn – als het niet te lang duurt tenminste. Succes!!

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

QR-code

Deze website gebruikt cookies. Door op OK te klikken ga je hiermee akkoord.