Waar blijft de tijd…

      1 reactie op Waar blijft de tijd…

Als ik naar links kijk zie ik de infuuspomp werken. Het is weer tijd voor mijn vier-wekelijkse dosis Inflectra, toegediend via een infuusnaald in een van mijn inmiddels al aardig kapotte aderen. Maar wat maakt het uit; het (b)lijkt te werken! En dan maakt het niet uit dat er wat collateral damage ontstaat; gaat wel weer over op den duur.

Als de dag van toen… naar een bekend liedje van Reinhard Mey uit 1975 dat vandaag (vraag me niet waarom) door mijn hoofd speelde. Zeer van toepassing denk ik; ik realiseerde me dat het vandaag alweer mijn 10infuusdag is sinds ik begonnen ben dit kostbare goedje te gebruiken, halverwege vorig jaar. En wat een verschil dat het heeft gemaakt!

Mijn dagen vliegen voorbij nu ik me wat beter voel. Tijd is een factor van belang geworden; alles lijkt te kort te worden ingepland, of de ruimte in mijn agenda blijkt ineens veel krapper dan ik voorheen dacht. Ik heb het natuurlijk wel wat drukker gekregen in mijn rol als vrijwilliger bij de patiëntenvereniging, maar de hoofdreden is denk ik toch mijn ietwat verbeterde mentale en fysieke conditie.

Elf weken heeft het gekost om evenzovele kilo’s lichaamsgewicht op verantwoorde wijze kwijt te raken; maar het kostte maar een klein deel van die tijd om onze nieuwe levensstijl te omarmen. Want wat een verschil dat goede voeding maakt; dit is slecht te omschrijven zonder het zelf te hebben ervaren. Vers, vers en nog eens vers is de boodschap, en regel twee is balans. Die twee samen maakt het mogelijk af te vallen door meer te eten… En tegelijk meer van de kostbare energie te genereren die ik al zo lang heb moeten ontberen.

Ik moet uitkijken dat ik nu niet te veel hooi op mijn nog altijd te kleine vorkje ga nemen. Tijd is iets ontastbaars; het is iets dat je pas hebt als je het zelf maakt. Zonder nu al te filosofisch te worden wil ik alleen maar aangeven dat de kreet “De tijd vliegt” klopt; je hoeft het alleen maar op het moment dat het langskomt op te vangen. Maar het is moeilijk; voor je het weet is het er weer vandoor, en zit je met een gat in je planning.

Resumerend kan en mag ik enorm tevreden zijn over het afgelopen halfjaar. We hebben meer bereikt dan verwacht (ik zeg we, want het is iets dat we samen hebben gedaan: mijn vrouw, mijn artsen, mijn omgeving en natuurlijk ikzelf). Dat het minder tijd heeft gekost dan verwacht is mooi, maar gevoelsmatig ging het allemaal heel erg veel sneller dan de termijn een half jaar doet vermoeden. Waar is die tijd gebleven? Het lijkt wel of Moeder Natuur de klok een zetje heeft gegeven om de tijd die nodig was om de huidige verbeteringen in mijn ziektebeeld te realiseren aanzienlijk te verkorten.

Die tijd is niet meer in te halen, maar dat boeit me niet. Het maakt een heel klein beetje goed van de jaren die ik verloren heb toen de ziekte me met volle kracht probeerde te overmeesteren. Die tijd, die wil ik liefst zo snel mogelijk uit mijn geheugen bannen, dus ik hou het maar op Gute Nacht, Freunde, und: auf wiedersehen, Reinhard!

1 thought on “Waar blijft de tijd…

Wat vind je van dit verhaal? Leuk om te weten!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.