Wat gebeurt er toch allemaal?

Het is herfst. Een tijd waarin de natuur al haar kleuren toont, de bladeren uiteindelijk uit de takken vallen en de skyline van de zo bekende omgeving verandert. De wereld maakt zich op voor (de) wintertijd; eind deze maand gaat de klok weer een uurtje achteruit.

Allemaal jaarlijks terugkerende, voor deze tijd typerende gebeurtenissen. Maar er zijn ook nog andere dingen die opvallen in deze periode, en dat heeft te maken met het gedrag van mensen. Ik verbaas me er ieder jaar over dat er in deze periode veel mensen komen te overlijden door allerlei verschillende oorzaken; mensen uit mijn netwerk waarvan je het al dan niet verwachtte.

Ook opvallend in deze tijd is de manier waarop veel mensen reageren op bepaalde zaken, zoals uitspraken die worden gedaan, dingen die worden gedaan of juist niet gedaan enzovoort. Er wordt impulsief en onnadenkend gereageerd op de meest banale zaken op een manier waar je bijna bang van wordt, alsof er een halsmisdaad is begaan. Ik ga vanaf nu heel goed nadenken over wat ik wanneer en waar iets ga schrijven; ik heb geen zin in een stortvloed van negatieve reacties en onzinnige uitlatingen. Dat lokt alleen maar discussies uit waar niemand op zit te wachten, en waar geen winnaars uitkomen.

Het zal wel een enorm subjectieve beleving van mijzelf zijn, want een verklaring heb ik absoluut niet. Ja, het wordt eerder donker; het daglicht maakt steeds eerder plaats voor het sombere duister. Tel daarbij de hoge luchtvochtigheid en dalende temperaturen, dan kan ik toch wel wat oorzaken aanwijzen.

Mensen zijn emotionele gevoelswezens, tenminste het overgrote deel. En kennelijk, tenminste dat is mijn indruk, uiterst gevoelig voor de wisseling van de aangenaam warme en droge zomerperiode naar de kille, donkere en vochtige periode van het jaar. Somberheid schijnt de volgende eigenschap te zijn die ineens meer begint op te spelen dan anders; somberheid die in sommige gevallen overgaat in depressie.

En nu kom ik tot de hoofdreden dat ik hierover schrijf: in mijn omgeving, in casu mijn mede-bloggers en lotgenoten die regelmatig actief zijn op de Social media en eigen blogs op internet slaat deze wisseling van beleving en gedrag massaal toe! Dusdanig, dat ik al zo 5 personen uit deze groep kan benoemen (doe ik overigens niet) die de handdoek in de ring gooien waar het gaat om het gevecht tegen onze gezamenlijke deler: de sarcoïdose en alles wat daarmee te maken heeft.

Dat baart mij grote zorgen. Want: tot nu toe waren deze mensen stuk voor stuk vechtertjes, waarvan het woord “opgeven” niet eens in hun vocabulaire voorkwam. Helaas blijkt deze vocabulaire gebaseerd te zijn op het model “Wikipedia“: iedereen kan de daarin opgenomen zaken aanpassen, bewerken en ja, zelfs verwijderen. Ongecontroleerd en misschien zelfs onbewust. Dat betekent dat iets of iemand heel stiekem of toch ongewild een woordje heeft toegevoegd, en dusdanig gemanipuleerd dat het bovenaan de lijst is komen te staan.

Volgens mij hadden we onderling afgesproken elkaar te steunen, en op tijd aan te geven wanneer het wat minder gaat zodat we daar gezamenlijk tegen zouden kunnen vechten. Ik heb het bij ieder van jullie persoonlijk geprobeerd, maar alleen is maar alleen. Gelukkig sluit de rest zich zo langzamerhand aan, en het begint effect te krijgen. Ik zie alweer wat positievere berichten, maar lang niet bij iedereen.

Laten we er voor waken om toe te geven en deze hufterziekte laten winnen. Laten we vooral doorgaan met ons verzetten tegen alle aanvallen van binnenuit, en vooruit te kijken naar het eind van deze donkere en sombere periode. Laten we doen waar we goed in zijn: OVERLEVEN!

Wie de spreekwoordelijke schoen past trekke hem aan; ik ben er voor jullie!

2 thoughts on “Wat gebeurt er toch allemaal?

  1. Theetje62

    Ik geef niet op, nooit. Daarvoor heb ik teveel plezier in dingen die wel goed gaan.ndaar geniet ik van en dat helpt me, al dan niet met steun van anderen, door moeilijke periodes heen.




    0



    0

Geef een reactie