Werken aan mezelf

      Geen reacties op Werken aan mezelf

Vroeger, ja heel vroeger had ik een bere-conditie. Niets was teveel, alles kon. Snel, sterk, en als dat niet voldoende was listig en gemeen. Maar ja, als beroepsmilitair werd niet anders van je verwacht; zeker niet als je als een soort wanna-be commando bent opgeleid en getraind. En gewoon omdat het toen kon, en niet perse hoefde.

Ik heb echt een geweldige tijd gehad. Lang in het buitenland gewoond en gewerkt, mijn huidige vrouw daar leren kennen, kortom: alles leek op rolletjes te lopen. Tot de rugproblemen begonnen. En ik langzaam maar zeker, door een enorme medische blunder mijn conditie en kracht zag verdwijnen. Een verprutste operatie, en weg carrière, weg zekerheid. Na enkele jaren doorsukkelen heb ik ontslag genomen bij Defensie en ben in de ICT verder gegaan, met wisselend succes. Eigen zaak gehad, maar vanwege de economische crisis weer in loondienst gegaan. Daar had ik uiteindelijk mijn draai gevonden; hard werken op hoog, internationaal niveau, en prima naar mijn zin omdat ik daar die lamme poot niet echt bij nodig had.

Tot de sarcoïdose zijn slag sloeg. Na een derde rugoperatie werd de kennelijk in mijn lijf aanwezige sarco getriggerd, en van het ene op het andere moment hyperactief. Benauwd, krachtverlies, pijn, en noem maar op, niet goed. Na de diagnose begonnen met een puffertje, maar dat was niet genoeg. Weekje ziekenhuis hier, weekje daar, conclusie: neurosarcoïdose, vergezeld van neuropathie. En dan krijg je medicatie, veel medicatie.

Het begon met Prednisolon, in een stootkuur van 60mg/dag. Normaal gesproken duurt zoiets een week of twee, drie, maar nee, bijna een half jaar die dosis moeten slikken. En dat zag je! Een kilootje of tien “predvet” erbij, en nog meer conditieverlies omdat mijn spieren werden opgevreten. En dat was niet zomaar op te lossen, want trainen en sporten, dat zat er even niet meer in; zelfs geen fysiotherapie. En dan gaat het echt niet goed; ik voelde me 20 jaar ouder, en alleen maar zieker worden.

Na het afbouwen van de Prednisolon, het opbouwen én weer afbouwen van de vervangende Methotrexaat en de huidige combinatie van Azathioprine met Inflectra (infuus) voel ik me echter weer heel wat beter. Conditie is echter nog gewoon nul, en het gewicht veel te hoog. Er moet dus wat gebeuren, iets dat wél binnen mijn mogelijkheden ligt: AFVALLEN! Maar dan wel gecontroleerd, beheerst en op een prettige manier.

Vorige week is het dan begonnen. De gang naar een goede voedingsspecialiste, die ons (mijn vrouw en ik doen het samen, zoals we alles samen doen) op weg zou gaan helpen was gauw gevonden, via de huisarts. Een prettig gesprek gehad, en vervolgens ingeschreven voor een 12-wekelijks programma om niet alleen de eetgewoonten, maar vooral de way-of-life te veranderen. Jezelf een andere kijk op de dagelijkse gang van zaken geven, jezelf motiveren en vooral belonen. En, natuurlijk, direct beginnen.

And you know what? Ik vind het helemaal geweldig! (dat ik mezelf dit zie schrijven…). Van het doorspitten van de menu’s, de eindeloze rijen met ingrediënten, het maken van een ellenlange boodschappenlijst en het doen van de inkopen: allemaal dingen waar ik nooit eerder zo bij heb moeten stilstaan. Heerlijk om eens iets compleet anders te gaan doen; onontgonnen terrein te ontdekken en blootleggen. Maar vooral lekker bezig te zijn in mijn nieuwe domein: de keuken. Dus naast de grill en barbecue buiten tussen de palmbomen is nu ook de traditionele keuken binnenshuis van MIJ!

De halve dag ben ik in de weer met het voorbereiden, klaarzetten, opmaken en uiteindelijk presenteren en opeten van de diverse maaltjes, van ontbijt tot en met de (verantwoorde) extraatjes in de avond. Het is een komen en gaan van nieuwe smaken, technieken en ingrediënten; dingen waar ik nog nooit van had gehoord, laat staan klaargemaakt en gegeten. Maar: we hebben besloten er vol voor te gaan, en overal voor open te staan. En het mooie van dit traject: niets moet, je mag echt alles eten. Maar dan wel in een gebalanceerd weekmenu, zodat je wel alles binnenkrijgt wat nodig is.

Dus geen streng dieet, geen belachelijke borden vol met eieren en vette rommel, en zeker geen hongerdieet. Gewoon een mooie manier om een halve tot een hele kilo per week kwijt te raken, zonder last te hebben van trek. Sterker nog, er zijn maaltijden die we niet eens op krijgen, zoveel is het. Honger hebben we niet, integendeel. Het is de bedoeling om vijf keer per dag te eten, maar dat lukt ons meestal niet. Genoeg is genoeg; na deze eerste week ben ik al zo’n twee kilo kwijt. Het werkt dus.

Zolang we de koekjes, chips, chocolade en andere zaken die minder goed voor je zijn zoveel mogelijk laten liggen, ja dan mogen we onszelf zo af en toe belonen met een etentje buiten de deur, een lekker appeltaartje of whatever we willen. Zolang het maar weer geen gewoonte wordt; het moet juist een extraatje zijn. En daar gaan we voor. Die 12 kilo die ik cadeau heb gekregen van de Prednisolon: die wil ik vóór 1 maart 2018 kwijt zijn. Dan heb ik er precies drie jaar mee rondgelopen; dan is het mooi geweest. En op deze manier houd ik het wel uit… Ik ben nu eenmaal gek op eten, en nu kan én mag het! Het mooiste van alles is dat ik de hele dag ook nog eens verantwoord in beweging blijf, dus dat is de way-of-life waar ze (de voedingsdeskundige) het over had. Me like it…

Geef een reactie