Zondagmiddag chill

      5 Reacties op Zondagmiddag chill

Het is zogezegd zondagmiddag. De lunch net achter de kiezen, en nu even lekker uitbuiken en rusten. Want: ja, ik ben weer eens over wat grenzen en drempels heen gevlogen, dus mijn lijf schreeuwt “LAAT-MIJ-MET-RUST“! En als dat gebeurt kan je maar beter hakjes maken en netjes gehoorzamen; dat heb ik inmiddels wel geleerd.

Watskeburt? (vrije vertaling van “wat is er gebeurd” door De jeugd van tegenwoordig – 2005)? Een aantal zaken gingen hieraan vooraf. Een (over)volle agenda met onderzoeken, consulten, revalidatie, vergaderingen en allerlei regeldingen. Tussendoor nog wat stukken voor de SarcoScoop geproduceerd, en een enorme berg emails verwerkt. Tel daarbij op een gammel lijf door een stevige, tegen griep aanhangende verkoudheid en een bijna fout afgelopen bloedonderzoek en je hebt de perfecte omstandigheden gecreëerd om eigenwijs te zijn (nietwaar Annemiek?).

Dit gedrag komt altijd als een boemerang terug. Roofbouw plegen op lichaam en geest blijft nu eenmaal niet ongestraft, en de boetedoening begon al snel zo rond het midden van de week. Brak van de verkoudheid afgelopen woensdag bloed laten afnemen voor de 4-wekelijkse doorsmeerbeurt met het Inflectra infuus op vrijdag in Nieuwegein. Donderdag niets meer gehoord, dus vrijdag ochtend vroeg af naar mijn 2e huisadres, het St Antonius ziekenhuis in Nieuwegein. Net Den Bosch voorbij gaat de telefoon, nummer 088-320…. Oei, kan niet goed zijn, want dat is het nummer van het ziekenhuis! Longarts aan de lijn, die me vroeg of ik al onderweg was. Het bloed was namelijk niet goed; de CRP (ontstekingswaarde) was veel te hoog. Uitgelegd dat ik behoorlijk verkouden ben, en een beetje ontstoken oog had. Maar dat het allemaal alweer op zijn retour is, want ik voelde me aanmerkelijk beter dan de dagen ervoor.

Zodra ik me had gemeld wilde ze me onderzoeken; bij deze CRP-waarde kan het zomaar zijn dat de dure Inflectra direct door mijn lijf wordt afgestoten of vernietigd, en dus niet kan worden toegediend. Dat zou wel balen zijn; 200 km voor niets gereden, maar erger nog, mijn schema in de war. Gelukkig was het na onderzoek goed genoeg voor haar, en dus de slang erin. Dat mijn lijf het er niet helemaal mee eens was bleek later: doodmoe achter het stuur terug naar huis. Gelukkig voor de files uit, maar toch…

Die slopende vermoeidheid trok door naar de zaterdag; zo’n beetje de hele dag in mijn relaxstoel gehangen, en niets gedaan. Vanmorgen voelde ik me wat beter behalve een vervelende pijn in mijn rug; lekker zonnetje buiten en 14 graden. En wat doe je dan: juist, de tuin voorjaar gereed maken: blad weghalen, rommel opruimen en de bamboehaag snoeien. Na een half uur moeten stoppen; even uitblazen en wat drinken. Maar toch even afgemaakt voor de lunch, and here i am…

Pijn in de onderrug. Niet gewoon, maar het mes-in-de-rug gevoel van een hernia. Dus weer veroordeeld tot de stoel, en dus alle tijd om mijn gedachten op papier te verwoorden. Voor de zoveelste keer zit ik mezelf helemaal verrot te schelden (gelukkig voor de aanwezigen alleen in mijn hoofd), en neem me voor de weet-ik-hoeveelste keer voor om dit niet meer te laten gebeuren. Helaas ken ik mezelf goed genoeg om te moeten toegeven dat ik precies dat niet kan beloven, dus geldt deze afspraak waarschijnlijk maar voor een paar dagen… We zien het wel. Aan de andere kant: alles staat er weer netjes bij; laat de lente maar komen!

5 thoughts on “Zondagmiddag chill

  1. Annemiek

    Ja lieve Rob, ik ben lekker niet de enige met een eigenwijs karakter. Jij kunt er ook wat van, waarschijnlijk ben je misschien nog wel een graadje erger dan ik. Maar ergens dient dat een doel, het maakt wat we zijn en bereiken misschien ook net wat meer daardoor. Braaf de regeltjes volgen zit er helaas niet in­čśä

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.